Zondag 6 november

De katten weten niet wat ze meemaken als ze al om 5.30 uur 's ochtends brokjes krijgen. Na deze meevaller wordt het minder voor ze: wij gaan op vakantie. Waar 'vakantie' voor ons een positief gevoel opwekt, kan dat voor Pebbles en Earl Grey niet het geval zijn. Geen aandacht, aaitjes, snoepjes of een goed gesprek gedurende dag. Gelukkig komt Roos wel 2x per dag langs. Jammer voor ze, want we gaan toch: Vamos a La Palma!

We rijden met onze eigen auto naar Schiphol, waar de drukte voor de security-check reuze meevalt: 0-5 minuten. We kunnen gewoon doorlopen. Dus we hebben alle tijd voor de boekwinkel en koffie met wat lekkers. Het vliegtuig vertrekt op tijd en na 4 uur en 45 minuten vliegen, landen we op onze vakantiebestemming. Onze koffers zijn ook meegevlogen gelukkig en dan begint het lange wachten bij de autoverhuurder. Van het hele vliegtuig zijn slechts 40 mensen op La Palma uitgestapt (de rest vliegt door naar Tenerife). Zij staan, zo lijkt het alle 40 bij de Hertz/Thrifty en moeten alle 40 met de hand formulieren invullen met info die ook in het reserveringssysteem van de autoverhuurder zou moeten staan. Kortom: waarom het allemaal zo lang moet duren is niet helemaal helder. Wij moeten duidelijk nog in de rustige vakantiemodus komen. Ons mañana mañana gevoel is nog ver te zoeken. We krijgen tot ons verrassing geen witte maar een grijze volkswagen T-cross met versnellingen. Dat laatste is weer even wennen: koppeling intrappen, ook bij het starten en schakelen.

Even later melden we ons, met behulp van de vertrouwde stem van Google Maps, bij ons hotel: Hacienda San Jorge in Los Canajos. Wat een mooie plek! Het grote zwembad is omringd door een grote tuin met allerlei verschillende soorten palmen. Daaromheen staan de appartementsgebouwen in fleurige kleuren. We kijken helaas niet uit op het zwembad. Wij hebben sea-view, als we opzij kijken, maar hebben eigenlijk vol zicht op geparkeerde auto's en een bananenplantage. Jammer, maar de kamer is verder ruim en netjes.

De zon is inmiddels weg bij het zwembad, maar wij gaan er wel lekker op een bedje liggen en lezen. 's Avonds eten we in het restaurant bij het hotel. Lekker makkelijk want we zijn moe. Het is een uitgebreid buffet met een saladebar, een kaas & fruitbar, een buffet met warme gerechten en een uitgebreid toetjesbuffet. De chocoladetaarten lachen ons toe, wat maakt dat ik me bij de salades en warme gerechten noodgedwongen inhoud.

Maandag 7 november

Onze dag start met een prima ontbijtbuffet. Ook hier is de keuze weer reuze. We zitten buiten op het terras met uitzicht over het zwembad en de bergen in het binnenland. We zien de wolken boven de bergen ontstaan en blijven hangen.

Ons plan is om onze 'wandelvakantie' rustig te beginnen met een rondwandeling van de makkelijkste categorie van drie uur. We gaan naar het laurierbos Los Tilos (bij Los Sauces). De wandelbeschrijving presenteert het als een makkelijke boswandeling door een bos als in Harry Potter's Enchanted Forest. De eerste 45 minuten gaan steil omhoog vanaf het bezoekerscentrum Los Tilos. Wij lopen al snel te hijgen met het zweet op de neus en op nog veel meer plekken. Vanaf het uitzichtpunt gaat het gestaag en soms wat steiler naar beneden over brede wandelpaden naar de kust, naar Los Sauces. De weg is nat en glad, wat op tempo doorstappen een hachelijke onderneming maakt. Na drie uur hebben we mooie mistjes tussen de bergen, paddenstoelen, bloemetjes, aardbeibomen, laurierbos en vlinders gezien en komen we in Los Sauces aan. We zijn dan net over de helft. Tijd voor lunch. Die scoren we bij een pizzeria aan de doorgaande weg. Dan snel weer op pad, want als we in dit tempo doorgaan, wordt het een dag vullend programma en is het de vraag of we voor het donker thuis zullen zijn. We verlaten Los Sauces via een verharde weg en stoep. Dan stuurt onze wandelbeschrijving ons een landweggetje op tussen kleine tuin- en bananenperceeltjes door. We gaan weer omhoog. Na ongeveer 10 minuten klimmen lijkt het pad op te houden. We volgen een platgetrapt spoor waarvan we hopen dat het ooit weer een echt pad wordt. Na 15 minuten zwoegen door de bramenstruiken, inmiddels allebei gehavend met bloedende striemen op de benen, geven we het op. Van een pad is nog steeds geen sprake. We gaan terug en besluiten geheel langs de weg omhoog te lopen, terug naar de auto die bij het bezoekerscentrum staat geparkeerd. Daar komen we 5 uur en 10,5 km nadat we gestart zijn, aan. Het was een mooie wandeling, maar een stuk heftiger dan de rustige boswandeling die de beschrijving beloofde.

We rijden terug naar het hotel (45 minuten rijden) en spelen daar het zweet van ons af onder de douche. Avondeten slaan we over. Niet nodig want de pizza was meer dan genoeg.

Dat zal toch niet!

Genietend van een pizza in Los Sauces zien we aan de overkant van de weg een man lopen. Een oudere man, 60-70 jaar, niet heel kwiek meer. Hij heeft een t-shirt aan met op de mouw 'PADEL'. Ik maak daar een grapje over: "Zou hij weten wat padel is? Zou het shirt in de uitverkoop zijn geweest? Denkt hij dat het een t-shirt met een nautisch thema is?" Allerlei opties komen voorbij. Wouter merkt nog op dat hij misschien de baas is van de plaatselijke padelbaan. Maar die optie wuiven we weg. Dat zal toch niet. Wat moet Los Sauces nou met een padelbaan? Waar kunnen ze hier tussen alle bergen een padelbaan kwijt? Heel onwaarschijnlijk.

Aan het einde van de middag rijden we met de auto door Los Sauces terug naar het hotel. Aan de rechterkant van de weg, ten een berghelling is een enorm stadion: "Estacion Municipal de Padel".

Zou het dan toch ….?