Maandag 14 november

Vandaag hebben we weer grootse plannen. Op naar de zuidpunt van het eiland. We gaan wandelen bij een oude vulkaankrater 'Volcan San Antonio" bij Los Canarios (Fuencaliente). De wandeling start bij een visitor center (€5 p.p.) waar een expositie over het vulkanisme is te zien. Best interessant. Er is een film over de recente uitbarsting bij El Paso en Porto Naos. Indrukwekkende beelden. Buiten is een plek waar je kunt ervaren hoe een aardbeving voelt. Ik stap op een met lavasteen bedekt stuk grond voor een informatiebord, niet wetend wat er gaat gebeuren. Plots begint de grond te bewegen en heb ik moeite om te blijven staan. Ik sta te schudden op mijn benen en het dreunt door mijn hele lijf. Grappig!

Dan is het tijd voor de wandeling: eerst naar de kraterrand, dan naar beneden, langs landjes met wijnranken. De druivenranken zijn hier van het bodem bedekkende soort en zien er bijzonder armetierig uit. We kunnen ons niet voorstellen dat deze veldjes wijn, laat staan lekkere wijn, zal opleveren. We werken ons flink in het zweet weer omhoog terug naar de auto. Voor deze wandeling staat drie uur, dus wij verwachten minimaal vier uur nodig te hebben met al onze fotostopjes. We verbazen onszelf. We zijn na 2,5 uur weer terug bij de auto.

Een centrum met artesania houdt inmiddels siësta, dus we gaan gelijk naar de zoutvelden: de salinas bij Fuencaliente. Daar hebben we mazzel. Het restaurant bij de salinas lijkt vol en alle tafels gereserveerd, maar er blijkt toch net nog één plekje vrij op het terras met uitzicht op het zout, de zee en de vuurtoren. We gaan voor de lokale wijn (verrassend lekker) en een vis op een bedje van zout (hoe toepasselijk). De wijnranken in het zuiden van het eiland produceren ook een dessert wijn. Daarom bestellen we een toetje. Al was het alleen maar om de dessertwijn te kunnen proeven. Ook lekker!

Het wordt snel laat. Het is al half vijf als we eindelijk klaar zijn om de van informatieborden voorziene wandelroute door de zoutvelden te maken. De oogsttijd van het zout is in de zomermaanden vanaf juni, maar gelukkig hebben ze nog wat zouttorentjes voor ons laten liggen. Het is een mooi gezicht: de zacht roze waterbedden, de witte piramiedes met zout en de blauwe lucht en zee op de achtergrond. Wouter gaat los op het fotograferen van de opspattende golven tegen de zwarte lavarotsen, met op de achtergrond de ondergaande zon. De zon is al bijna onder als we de salinas verlaten. De rest van onze route en plannen moeten tot morgen wachten. Het wordt donker en het is tijd om naar huis te gaan.

Dinsdag 15 november

Wouter's dag start eerder dan die van mij. Hij gaat rond half zeven aan de wandel over de boulevard om de zonsopkomst te fotograferen. Als hij rond half negen weer terug komt, is hij opgetogen over de mooie kleurtjes in de lucht. Na een zonnig (en dus warm) ontbijt op het terras, starten we de dag rustig bij het zwembad.

In de middag gaan we op pad om de dingen te doen en zien die we eigenlijk gisteren hadden willen doen: naar Las Manchas voor de mozaïek tuin van Luis Morrera, over de weg rijden door/over de lavavelden aan de westkust en een ijsje eten als lunch. We rijden bij La Laguna de weg op door/over het lavaveld. Indrukwekkend. We hobbelen over de tijdelijke weg, langs weg- en lavawerkers, langs half met lava bedekte bananenplantages en langs huizen die wonder boven wonder de lavastroom hebben overleefd of juist net niet. Op één plek zie ik een wit rode streep tussen de lava geperst. Het is net een gekleurde aardlaag. Maar als ik goed kijk zie ik het wit van een wit gepleisterd huis en het rood van de kozijnen. Bizar. Alles van een afstandje overziend vanaf een parkeerplaats in Las Manchas constateren we dat de vulkaan verrassend klein is en ook de omvang van de lavastroom best meevalt. Maar het heeft een enorme hoop vulkaanstof tot in de verre omtrek en giftige gassen opgeleverd, zodat La Palma maanden voor een groot deel onbegaanbaar was. Als we een ijscoupe willen eten op de toeristische boulevard van Puerto Naos blijkt het leven daar nog niet terug naar normaal. Het grootste deel van het stadje is afgezet en nog verboden terrein vanwege gevaarlijke gassen. Het is een spookstad van appartementencomplexen en grote hotels. Alles leeg en verlaten. Bizar.

De mozaïek tuin van Luis Morrera blijkt dichtbij, in Las Manchas. Daar nemen we een kijkje. Het dorpje is klein en behoorlijk verlaten. Geen plek te vinden voor een ijscoupe op een terras. Daarom rijden we terug over het lavaveld richting Los Llanos waar we een eindelijk een ijssalon vinden. Lekker een coupe met chocolade & mint ijs.

Het is dan al bijna 18 uur als we na een sanitaire stop (zie kader) naar het hotel terug te rijden over de LP3.

De terugreis gaat sneller dan heen omdat dit door een andere tunnelbuis gaat die schuin naar beneden loopt waardoor je een stuk slingerweg mist, die je van oost naar west wel moet rijden. We zijn rond 18.45 uur thuis. We douchen snel en gaan dan van ons laatste diner op La Palma genieten bij El Lagar. Nu proeven we de witte wijn van het huis: lekker droog en fris. Dat komt goed uit want we hebben een hele fles!