Zaterdag 12 november

We hebben een volle action packed dag gepland, dus we zitten al op tijd aan het ontbijt. We rijden via LP1 naar Rocque de los Muchachos. Dat is een rotspunt of uitzichtpunt op ruim 2400 meter hoogte die, vanaf de andere kant waar we donderdag waren bij La Cumbrieta, de caldera in kijkt. Onderweg daar naartoe stoppen we een paar keer bij uitzichtpunten en mooie kleuren in de rotsen. Een bijzonder uitzicht is het zicht op een hele rij witte koepels en schotels. Dit zijn 'sterrenkijk-gebouwen' waarin zich sterke telescopen bevinden. De schotels bestaan uit vele bewegende spiegels. Deze spiegels weerspiegelen allemaal verschillende kleuren en patronen uit het landschap, waardoor verrassend mooie abstracte plaatjes ontstaan. Wij gaan helemaal los. Het uitzichtpunt bij Los Muchachos is ook mooi, maar bij de spiegels hadden we het meeste pret.

We rijden door naar La Zarza en La Zarcita. Daar zijn heel lang geleden primitieve rotstekeningen gemaakt. Het visitor center wordt gerenoveerd en de toegang tot het wandelpad langs de rotstekeningen is afgesloten. Wij zijn niet vaak burgerlijk ongehoorzaam, maar dit is toch zo'n moment. We klimmen over het hek en lopen de rondwandeling. Het is een mooi bos, donker met vele varens en bijzondere kronkelige bomen. Er zijn op drie plaatsen rotstekeningen die bestaan uit lijn-cirkeltekeningen op de overhangende rotsen.

Nu beginnen we na ons ontbijtbuffet zowaar weer trek te krijgen. We strijken neer op een klein terrasje bij een restaurant in La Mata. Als we aankomen schijnt de zon nog voorzichtig. Al snel komen de wolken en nevel over de bergen en trekt het dicht. We zitten heel idyllisch onder een mandarijnenboom. Met een zonnetje erbij zou het perfect geweest zijn. Het eten is heerlijk. We gaan voor de streekgerechten. Het is al 16 uur als we hier weggaan. Onze middagplannen (wandeling door de laurierbossen en zwemmen in een natuur-rots-zee-zwembad bij La Fajana) gaan de mist in. Letterlijk en figuurlijk. Wij vermaken ons de rest van de middag met korte uitstapjes vanaf uitzichtpunten en het zien mooie mistjes die over de bergen de dalen in trekken. In Barlovento raken we bij een wegomleiding de weg kwijt. We denken op de LP1 richting Santa Cruz te rijden, maar we rijden op de LP9 terug richting het noordoosten. Ik merk nog op dat het toch een verrassend kleine weg is voor de grote doorgaande rondweg over het eiland. Dan wordt de weg zo smal dat passeren een uitdaging is. Gelukkig zijn er ook nauwelijks tegenliggers. Ook gek trouwens. De tunnels waar we doorheen moeten zijn éénbaans en pikkedonker. Je moet er om de beurt doorheen. Gelukkig ook hier geen tegenliggers. Ook niet als we dezelfde weg weer terug rijden, nadat we erachter zijn gekomen dat we niet zitten waar we dachten te zitten en helemaal de verkeerde kant op blijken te rijden. Foutje!

We tanken als we weer terug zijn in Barlovento en rijden dan over de goede LP1 terug naar ons hotel in Los Cancajos. Het is donker als we daar aankomen rond 19.30 uur. Het was een lange dag met heel veel bochten en heel veel mooie uitzichten.

Zondag 13 november

Na de autodag van gisteren houden we een autoloze zondag. We starten aan het zwembad waar het wel lekker warm is, maar niet strak zonnig. We lunchen met een ijscoupe in de plaatselijke ijssalon. Daarna ploffen we weer neer op een bedje bij het zwembad. Het is de sloomste dag van onze vakantie.

Aan het einde van de middag voegen we ons tussen de andere slenteraars en lopen over de boulevard van Los Cancajos. De kustlijn bestaat uit lavarotsen, oude lavastromen die tot in zee reiken. Het strandje vlakbij ons hotel is het enige strandje van het dorp. Wouter scout een fotospot voor dinsdagochtend als hij de zonsopkomst wil fotograferen. We eten pizza vlakbij het hotel.