Vrijdag 20 april (30°C, zonnig)

We hebben een auto-dagje. We verlaten om ongeveer 9 uur het hotel en rijden door een oersaai landschap naar Graaf Reinet. Dit is gewoon twee uur speren, 140 km per uur, nauwelijks tegenliggers, geen interessante omgeving en bijna geen bochten. Hard rechtuit dus.

In Graaf Reinet halen we een plattegrond en wandelroute bij de VVV. Graaf Reinet is een mooi plaatsje met een aantal hele mooie straatjes. Leuk om even de benen te strekken na onze saaie autorit. We kopen een lunch bij de plaatselijke Spar. Dan rijden we door naar het nabijgelegen Karoo Nature Reserve (ongeveer 3 km), naar het uitkijkpunt over de “Valley of Desolation” (ongeveer 10 km). Onderweg zien we meerdere rock-dassies. Bij dit uitzichtpunt eten we onze lunch op. Wat een rust! Wat een uitzicht! Prachtig!

Het Karoo NR is afgesloten omdat de wegen onbegaanbaar zijn vanwege de hevige regenval afgelopen dagen. Jammer, maar we zijn vooral bang dat Addo NP gesloten zal zijn vanwege de regenval en daardoor te gladde modderwegen.

Rond 15.00 uur vertrekken we vanuit Graaf Reinet naar Addo. Nu is de route veel mooier en afwisselender. Alhoewel ik wel zit te suffen en mijn ogen nauwelijks open kan houden als gevolg van een reisziekte-pilletje dat ik heb ingenomen. In Kirkwood raken we de weg kwijt. We rijden twee keer door het plaatsje zonder de goede afslag te vinden en gaan het vervolgens vragen bij het pompstation. Daar komen we de eerste Zuid-Afrikaan tegen die géén Engels spreekt. Ik vraag hem in het Engels de weg naar Addo, waarop hij vraagt of ik Zuid-Afrikaans spreek: ‘een beetje’. Hij begint langzaam en als ik aangeef dat ik hem begrijp komt hij echt los. Niet te volgen! Iets met een brug, een bocht naar links (dat geeft hij aan door met zijn armen en lijf een bocht te maken, dus dat snap ik) en er staan borden. We blijken het begrepen te hebben, want we rijden verder goed.

Kirkwood is een levendig stadje. We denken dat het extra druk en vrolijk is op straat omdat het vrijdag is. “Friday, pay-day!” Er lopen en zitten waanzinnig veel mensen (alleen zwarten) op de stoep en iedereen lijkt/is vrolijk. Onderweg zijn veel citrusvruchten en fruitboomgaarden waar volop wordt geoogst. Goede tijden dus voor de seizoensarbeiders.

Langs de weg van Kirkwood naar Addo is het ook druk met lopende zwarten. Het is voor het eerst dat zwarte kinderen enthousiast naar ons zwaaien als we langsrijden.

Ook in Addo (een plaatsje wat overigens niets voorstelt) is het druk. Er staan dikke en lange rijen bij de bank en pinautomaat.

Na een paar keer heen en weer rijden (het plaatsje Addo is niet aangegeven op de borden en blijkt niet bij de ingang van het Addo National Park te zijn), besluiten we te gaan slapen bij “Cosmos Cuisine, guesthouse”. Dit is ongeveer 10 km buiten Addo NP. Het is sjiek en vrij duur (R250 pp per nacht). Ach ja, we gaan er maar gewoon lekker van genieten. Het eten is er in ieder geval uitstekend! Het is ook wel handig dat we (hier in de rimboe) lekker in ons hotel kunnen eten ’s avonds.

Ik check na het eten nog even de vliegtickets voor zondag. Vliegen we inderdaad op zondag? Na ons debacle in Australië kun je niet voorzichtig genoeg zijn. Inderdaad, we vliegen de 22^e, maar wel om 9.50 uur in plaats van 13.30 uur, zoals we dachten! Toch goed dat we het even gecontroleerd hebben!

Zaterdag 21 april, (25-30°C, zonnig)

De hotelbediening is helemaal in paniek. We zijn te vroeg voor het ontbijt, alles staat nog niet klaar. De bazin wordt opgetrommeld en die verontschuldigd zich meerdere malen. Toch ontbijten we goed. De bazin is van de PR en ze wil graag dat we de uitgever van onze reisgids (Capitool) waar de Cosmos Cuisine instaat een email sturen waarin we haar guesthouse aanprijzen. Als ze hoort dat we uit Nederland komen roept ze uit: “Had dat dan gezegd, dan had ik Afrikaans gepraat!” Het gesprek verloopt verder in het Afrikaans (zij) en Nederlands (ik).

We rijden om 8.15 uur bij de guesthouse weg, en na geld halen en tanken in Addo komen we rond 09.00 uur Addo NP binnen. We vragen bij de receptie waar al olifanten gezien zijn, en ze stuurt ons langs een route waar we verschillende beesten zien: Warthog, meerdere mooie vogels, schildpadden, Rood Hartebeest, zelfs 2 zebra’s, meerkatten (of stokstaartjes; ze zaten met een hele familie bij elkaar, erg eigenwijs om zich heen te kijken), een secretarisvogel, blackbacked jackal, kudu, vervet monkey/blou-aap, een in het park beschermde mestkever die een enorme mestkorrel aan het voortrollen was, enz. Maar géén olifanten…

’s Middags rond half 4 hebben we nog steeds geen olifant van dichtbij gezien. Alleen maar als een stipje in de verte.

Maar als we eenmaal olifanten zien, zien we er veel en van heel dichtbij. Geweldig !

We zien grote, kleine, mannetjes, vrouwtjes (degene zonder slagtanden), in hun eentje, met een hele grote groep, tussen de bomen en struikjes, in het grasland, bij het water. Wat een enorme beesten!

Ik heb heel veel foto’s gemaakt (16) en Wouter zeker zoveel dia’s. Dat wordt selecteren thuis, want anders hebben we alleen maar olifanten in het plakboek.

We moeten om 18.00 uur het beestengedeelte in het park uit zijn, want dan sluiten de hekken. We hebben als lunch al uitgebreid gegeten in het park. Dus kopen we nu nog wat broodjes en kaas en gaan terug naar het hotel, om daar alvast onze tas in te pakken (morgen vliegen van Port Elizabeth naar Durban) en de broodjes te eten. Gelukkig waren we niet van plan in ons hotel te eten, er werd een bruiloft gevierd, dus daar hadden we wel bij mogen zitten om te eten, maar we hadden ons toch niet helemaal op ons gemak gevoeld in onze vakantie-tenues…

Dag 7 en 8

Dag 11 en 12