Maandag 16 april (20-25°C, zonnig)

We verlaten Hotel Graeme en pakken alles in de auto. We gaan naar "the Waterfront": een luxe winkelcentrum in gerenoveerde havengebouwen, met rondvaartboten en veel restaurants. Een mooie winkel- en uitgaansplek. Daar shoppen we onze eerste souvenirs: een vogelboek en een beestenboek (Signs of the Wild) zodat we de beesten die we onderweg tegenkomen kunnen herkennen. Ik koop nog een roman over de Apartheid, om de sfeer van het land nog beer te kunnen proeven. En we kopen twee magneetboekenleggers. We sturen onze eerste e-mail naar huis en een ouderwetse kaart naar mam voor haar verjaardag.

Rond half 12 verlaten we het winkelparadijs en nemen de N2 (snelweg), R310 en N44 naar Stellenbosch. Daar komen we rond 12.15 uur aan. Het was veel korter rijden dan we hadden verwacht. Bij de VVV halen we een plattegrond met een wandelroute op. We doen ongeveer 1,5 uur over de wandelroute. Er staan hele mooie (witte) huizen in Stellenbosch. Het is een leuk stadje om door te lopen. Veel huizen hebben een H-vorm, met aan vijf kanten mooie (Zaanse?) gevels. Zie de vele foto’s.

Onderweg als we even zitten, komt een invalide uit Namibië een heel verhaal ophouden: bedelen dus. We poeieren hem af en direct komt een zwarte op ons af die zegt dat het goed is dat we hem niets hebben gegeven. Hij zou het niet echt nodig hebben, want hij krijgt geld van het Rijk omdat hij gehandicapt is, terwijl hij er niets voor hoeft te doen. De zwarte komt dicht naast Wouter zitten. Ik vertrouw het niet en hou ‘m in strak in de gaten. Na even koetjes en kalfjes gepraat komt ook deze man ter zake: een verzoek om geld te geven. Hij heeft een vrouw en twee kinderen en geen inkomen. Leuk geprobeerd, maar wij zijn onvermurwbaar. We geven hem geen geld, maar als we weglopen voelen we ons wel een beetje ‘krenterig’. We hebben natuurlijk geld genoeg en zouden best iets kunnen missen om hem en z’n arme vrouw en kinderen te helpen.

Na de rondwandeling (die je overigens ook met een gids kunt doen, info bij de VVV) gaan we naar een wijnproeverij/-landgoed: Bosch & Dal. Dit ligt aan de R310 richting Franschhoek. We komen er rond half3-3 uur aan en gaan eerst lekker eten op het terras op het erf. Dit voelt echt als vakantie: lekker buiten zitten onder oude dikke bomen, wijntje, lekker eten (quich). We zitten dusdanig lang te genieten van het vakantiegevoel en het eten dat we te laat zijn om de self-guided of guided tours door de wijnkelders te maken. Dit gaat namelijk om 17.00 uur dicht. We bezichtigen nog wel het opengestelde huis, de rozentuin en de kruidentuin. De gebouwen zijn allemaal prachtig, maar de tuinen zijn een zootje. Dit zal ook wel aan het seizoen liggen. Het meeste is uitgebloeid.

In het huis krijgen we nog de slappe lach. “De voordeur van het huis (zo zegt de beschrijving) heeft een schuifraam. Dit raam kun je omhoog en omlaag schuiven. Je kunt er door naar buiten kijken en er komt licht door naar binnen, terwijl de wind buiten gehouden wordt”. Tsjonge wat een geweldige uitvinding glas in de ramen!

De Afrikaanse beschrijvingen en woorden zijn trouwens aldoor al bijzonder grappig. Bij het stoplicht heb je een “drukknoppie” en zodra het licht groen is, is het zaak om “vinnig” door te stappen (stap vinnig oor).

Na Bosch en Dal rijden we door naar Worcester (via 45, 321, 43). Daar gaan we naar een B&B-adres uit ons boekje: Wykeham Lodge, Churchstreet 168. We hebben geen plattegrond van de stad en gaan dus maar op zoek naar een kerk (church/kerkstraat). Dat werkt. Na eerst door een zwarte wijk gereden te hebben en ons niet geheel op ons gemak gevoeld te hebben, vinden we al snel een kerk (in een blanke wijk) en die blijkt aan Churchstreet te staan. De B&B is mooi verzorgd en de eigenaressen zijn zeer vriendelijk (R150 p.p. per nacht).

Dinsdag 17 april (18-24 °C, mist, zonnig en bewolkt)

Ik had me voorgenomen weinig te eten bij het ontbijt, maar dat was eigenlijk geen optie. De vraag was niet of je een ei wilde, maar hoe je je ei wilde. Het is een goed verzorgd ontbijt: er is yoghurt, vers fruit/muesli, vers gebakken muffins, brood en natuurlijk eieren/spek/tomaat/saucijs. We zitten met drie anderen aan de ontbijttafel. Een Afrikaans echtpaar en een voormalige Afrikaan (nu Engelsman). We praten Engels en Nederlands door elkaar. Als we allemaal duidelijk en ‘stadig’ praten dan kunnen zij Afrikaans praten en wij Nederlands. Dit is dus het moment om de vele vragen te stellen die we hebben:

Hoe spreek je Worcester uit en hoe Knysna. Respectievelijk ‘woerster’ en ‘neisna’. Op z’n Engels dus en niet op z’n Nederlands.

Of het klopt dat Worcester nog een zwart en een blank gedeelte heeft. Ja er zijn een aantal straten/wijken (van oudsher) zwart en anderen blank. Tijdens de Apartheid mochten de zwarten ook niet in de blanke wijken komen. Kwamen ze er toch, dan werden ze weggejaagd. Nu de Apartheid is afgeschaft, wonen er soms zwarten in de blanke wijk, als ze het kunnen betalen. Maar dit komt nog niet zo veel voor.

Soms zit er een sticker op een restaurant-deur dat ze zich het recht voorbehouden om mensen de toegang te weigeren. Is dat een overblijfsel van de Apartheid? Nee, door die sticker op te plakken heb je het recht om mensen te weigeren ‘waarbij je nie goe voelt nie’. Als je mensen niet vertrouwt. Dit heeft niet direct met Apartheid te maken volgens de eigenares.

Overige wel aardige weetjes zijn:

Zuid-Afrikanen voelen zich bijzonder goed thuis in Nederland, België, Frankrijk, Duitsland en Engeland. Doordat hun voorvaderen (soms nog ouders of ‘ma z’n ma, ma z’n pa, etcetera’) daar vandaan komen is het heel vertrouwd.

Zuid-Afrikanen kunnen makkelijker met Vlamingen praten dan met Nederlanders, omdat Vlaams veel op het Afrikaans lijkt. Dat was ons ook al opgevallen. Veel woorden zijn in het Afrikaans zo letterlijk en eenvoudig, net Belgisch!

Na dit interessante ontbijt verlaten we de B&B en Worcester, op naar Wilderness. Dit is een lange tocht en de omgeving vinden we saai. De laag hangende bewolking geven nog wel wat interessante vergezichten, maar verder is het saai, saai, saai.

We gaan rond 9.45 uur op pad en komen rond half 3 in Wilderness aan. Na een kort bezoek aan de VVV gaan we naar “Wilderness National Park”. Daar blijken huisjes/bungalows/rondavels te huur te zijn. Wij huren een rondavel voor een nachtje (met douche, wc, kookstel en koelkast voor R150 in totaal, koopje!).

We lunchen voor ‘ons’ huisje middenin de natuur. Heerlijk! Dit is weer echt vakantie!

We gaan een stukje trail lopen om volgens te kunnen spotten. Wilderness NP staat namelijk bekend om zijn vele vogelsoorten die er leven. Onze trail loopt langs de rivier en is dusdanig dicht begroeid dat we weinig vogels kunnen zien. Zittend op een rots langs de rivier zien we toch nog een aantal mooie exemplaren. We houden in ons vogelboekje bij wat we hebben gezien.

We gaan avondeten in Wilderness. We hadden namelijk geen avondeten gekocht omdat we niet wisten dat we in een rondavel met eigen braai zouden overnachten. Het is erg mistig en we zien slecht waar we rijden.

We eten bij een B&B vlakbij de VVV (met een Duitse naam). Het eten is ‘errug lekker’. Het is verder uitgestorven, wat we nogal sneu vinden voor het personeel. Het is een gezellige B&B met lekker eten en vriendelijke mensen (zo nu hebben we genoeg reclame gemaakt!).

Nu zitten we in onze rondavel te lezen en schrijven bij kaarslicht. We zijn bang dat onze tl-bak te veel muggen trekt. Het is erg idyllisch, met de krekels op de achtergrond.

Dag 3 en 4

Dag 7 en 8