Zondag 22 april (30°C, zonnig)

Hè, hè, we zitten nu in de camper. Ik heb net al mijn zooi in de kastjes geruimd. Wouter veegt even de camper aan (hoe huiselijk) en gaat dan ook zijn tas uitpakken.

We verlaten om half 8 ons hotel in Addo. Te vroeg voor een ontbijt, maar we hebben gisteravond al een ontbijtpakketje gekregen. We rijden wonder boven wonder in 1x goed naar het vliegveld in Port Elizabeth. Dat is een prestatie omdat het nauwelijks aangegeven wordt.

We vliegen rond 10.00 uur weg uit Port Elizabeth en landen rond 11.00 uur in Durban. In de fax die we zaterdag naar de camperverhuur hebben gestuurd, heeft Wouter gezet dat we om half 12 landen en we om 12.30 uur graag opgehaald willen worden. We gaan dus maar lekker zitten mensen kijken en lezen. Waar we echter al bang voor waren, gebeurt. De fax is niet aangekomen of gevonden, dus om half 1 arriveert er niemand voor ons. We hebben thuis per e-mail een 06-nummer gekregen, maar die heeft Wouter niet meegenomen. Dus gaan we naar de info-balie met de vraag of ze achter het telefoonnummer kunnen komen van “Campers Corner”, de maatschappij waar wij de camper bij gehuurd hebben. Dat lukt en na veel antwoordapparaten met nieuwe telefoonnummers, krijgen we Elly (=degene die ons af zou halen) aan de telefoon. Ze kan er op zijn vroegst om half 3 zijn vanwege het drukke verkeer. Wij denken nog ‘zo groot kan Durban toch niet zijn dat ze 1,5 uur nodig heeft om ons op te komen halen’. Wat blijkt echter: ze komt uit Johannesburg met de camper gereden. En nadat ze ons instructies heeft gegeven over de camper, vliegt ze terug naar Johannesburg. Wij dachten dat “Campers Corner” een dependance in Durban had, maar dat was dus niet zo!

Het is erg warm in Durban en tijdens de uitleg loopt het zweet langs Elly en Wouter langs het lijf. Na een uitvoerig verhaal van Elly, gaan we op om 4 uur op pad.

Het schakelen is weer even wennen. De versnelling zit in een pook aan het stuur. Op de snelweg gaan we van z’n 5 terug naar de 2 in plaats van de 4 (Ahum! Foutje!) Verder gaat alles goed met de camper. En ook het schakelen gaat na even oefenen goed. We rijden door Stange en gaan daar de tolweg (!!!) af naar de kust.

We staan nu op een camping in Blythedale beach. De camping is hermetisch met hekken van de (zwarte?) buitenwereld afgesloten. Wij bellen aan bij het hek en melden ons via de intercom. Na een kort gesprek denk ik dat de eigenaar het hek automatisch zal openen. Er gebeurt echter niets. Andere campinggasten vinden het maar raar en gaan naar de receptie om iets voor ons te regelen. Het lukt, we mogen erin!

We halen avondeten bij de snackbar op/bij het strand. We zijn de enige blanken die er rondlopen. Terwijl we op de friet wachten, wordt het stikdonker. We zitten toch niet helemaal op ons gemak. Zouden zwarten tussen allemaal blanken zich ook zo voelen?

Maandag 23 april (30-35°C, zweetweer)

We verlaten om half 10 de camping. De campingeigenaar is iets vriendelijker dan gisteravond en wenst ons zelfs een goede reis. We vervolgen onze reis naar het noorden via de N2. We slaan af richting Estowe de R66 op. De omgeving hier is compleet anders dan de eerste week. Nu hebben we groene golvende heuvels met suikerriet, daarna even wat bananenplantages en ’s middags rijden we door houtplantages (= boven Empangenia). Lange hoge rechte bomen in verschillende groei-stadia. En we zien rondavels!!!

In Estowie doen we boodschappen. Het is er een gekkenhuis! Het is er druk met (alleen maar zwarte) mensen die boodschappen doen maar die vooral ook op en langs de straat zitten en staan om hun eigen waar te verkopen. We voelen ons er totaal niet op ons gemak. We laten niet graag de camper onbeheerd achter, maar opsplitsen willen we helemaal niet. We doen snel boodschappen in de Spar, waar we één blanke zien (de manager). Dan vervolgen we de R66 richting Melmoth.

In onze boekjes staat dat hier ergens ‘Shakaland’ moet zijn. Een soort Volendam, alleen dan met Zoeloes.

Waar het precies is weten we niet. Gelukkig staat het op een info-bord aangegeven. Het is een afslag van de R66/R68 tussen Estowie en Nkwalini. Het lijkt uitgestorven en we zijn bang de enige toeristen te zijn. Dat valt gelukkig mee. We worden opgewacht door een traditioneel geklede Zoeloe die onze komst met trommels meldt. Bij de receptie melden we ons aan voor een “full package”; een rondleiding door het dorp, dansshow en een lunch (R137 per persoon, niet echt goedkoop maar zeker de moeite waard). Wij waren er om half 12 en konden nog net met een tour voor ons mee. Het mooiste is om ongeveer 11.00 uur te arriveren. We weten nu van alles over Zoeloes:

• hun vechtstrategie
• hoe ze bier maken en hoe dat smaakt (we hebben geproefd! Een beetje zanderig en zuur, niet echt een traktatie)
• hoe ze zich kleden (ongetrouwde vrouwen met blote borsten, getrouwde vrouwen bekleed en met hoed, vrouwen die kinderen hebben gehad met een buikband om de slappe buikspieren te steunen)
• mannen mogen meerdere vrouwen trouwen, gemiddeld 6
• hun doden begraven ze zittend voor een hut kijkend naar het toegangshek
• tegenwoordig gaan jongeren gewoon naar school
• in de landelijke gebieden (binnenlanden) wordt nog steeds traditioneel geleefd en ook geofferd voor voorvaderen

Onze gids was traditioneel opgegroeid. Ze hadden twee huizen. Eén in Durban en één in het binnenland. Naar de laatste gingen ze toe las ze wilden offeren et cetera.

Tijdens de rondleiding door het Zoeloe-dorp wordt ons van alles geshowd door de Zoeloe-vrouwen en –mannen zoals bijvoorbeeld leerbewerken, bier maken, hout bewerken, kruiken op het hoofd dragen, speer gooien en dansen. Vooral dat dansen was erg leuk om te zien.

Tot slot hebben we een drie-gangen-buffet lunch gegeten. Erg lekker!

We hebben twee Zoeloe-souvenirs gekocht: een houten gesneden neushoorn en een kralen armbandje.

We rijden via R34, Empangeni, de N2 naar het noorden: naar Hluhluwe. Het blijkt veel moeilijker te zijn om een camping te vinden dan we dachten. Umfulozi/Hluhluwe NP heeft geen camping en de erbij liggende plaatsjes ook niet. Een pompbediende zegt ons dat Hluhluwe toch een camping heeft. Het is inmiddels al 17.45 uur. We zijn ongeveer 15 km van het park en het park sluit om 18.00 uur. We racen in sneltreinvaart door enorme kuilen in de weg naar het park. Ze zijn net het hek aan het sluiten als we aankomen. Net op tijd dus, denken we. Ze blijken alleen toch géén camping te hebben. We gaan teleurgesteld weer terug naar het dorp Hluhluwe en checken in in een zeer duur hotel (R570). Omdat we niets van waarde in de camper achter willen laten, pakken we al onze tassen weer in en slepen ze het hotel in. Het leek zo leuk en zo handig een camper!

Dag 9 en 10

Dag 13 en 14