Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 22 t/m 24

Dag 22 - Vrijdag 18 augustus: van Eneabba naar Cervantes

Weer: ongeveer 20°C, zonnig en bewolkt.

Het plan is om eerst te ontbijten en daarna een wandeling te maken rond de camping om de ‘wildflowers’ te bewonderen. Maar als ik terugkom uit het toilet-/washok zie ik twee kangaroes over de camping lopen. Daar lopen we met onze fototoestellen achteraan en voor we het weten zijn we ruim een uur aan de wandel. Er staan inderdaad veel bloemen in bloei op en rond de camping. Ze zijn over het algemeen heel klein dus je moet redelijk opletten. Het is een leuke wandeling. Onderweg zien we nog een paar kangaroes wegspringen.
De kangaroes die we op de camping zagen, blijken vaste gasten te zijn. De beheerder vertelt Wouter dat ze één ervan met de fles hebben groot gebracht. Ze geeft de kangaroes ook eten bij haar huis op de veranda. Bij het groepje is ook een oude ridder. Deze kangaroe is 24 jaar. Dat is blijkbaar voor een kangaroe heel oud. Hij is te oud om zichzelf schoon te houden. Daarom laat hij toe dat een vogeltje (willy wagtail) de teken uit zijn vacht pikt. Grappig dat die twee elkaar zo gevonden hebben!
De beheerder wijst enthousiast een aantal soorten orchideeën aan. Wij onthouden alleen de naam ‘donkey ear orchid’; herkenbaar aan de grote oren. We hebben natuurlijk foto’s gemaakt van deze orchidee.
De nacht was koud, 4ºC; echt koud! Maar tijdens onze wandeling warmt het al aardig op met de zon erbij. En later zitten we zelfs in de zon te ontbijten en koffie te drinken (ongeveer 20ºC).

We verlaten voor ons doen laat de camping; pas om half 11! We rijden via Eneabba naar Leseur NP. We komen het park in vanuit het noorden. Dit blijkt niet de gebruikelijke route. Er staan geen bordjes die het park aanduiden. Vanuit het zuiden staat het wel keurig aangegeven, zien we als we via die route het park later weer verlaten.
De ‘CALM’ heeft het Leseur NP onder zijn/haar hoede genomen. Er is nu een geasfalteerde ‘loop road’ waardoor het park voor alle soorten auto’s goed toegankelijk is. Eerst was het alleen begaanbaar voor 4WD’s.

Voor we de rondweg nemen, gaan we eerst nog een stukje over een onverharde weg richting het westen. Dit is een leuk pad met veel verschillende soorten bloemen en bloeiende bomen en struiken in de bermen. We stappen geregeld uit de camper om foto’s te maken. Het pad is bij tijd en wijlen erg smal. We krijgen heel wat extra krassen op de zijkant van de camper van alle takken die er langs schuren.
Als we terugrijden over dit zelfde pad, ligt er een dik en groot soort hagedis op de weg. We rijden er met de camper overheen; gelukkig niet met de banden. Vervolgens kijken we elkaar aan… Was dit een tak of een beest?! We stappen uit en het blijkt het laatste te zijn. Het is een ‘bobtail skink’ en hij zit er nog steeds. Het is een bijzonder sloom type. Het beest beweegt nauwelijks en aan vluchten lijkt hij absoluut niet te denken. We kunnen ‘m van alle kanten op de foto zetten. Hij laat alles rustig over zich heenkomen (figuurlijk én letterlijk). De enige beweging die het beest maakt is met zijn hoofd, die hij sloom heen en weer beweegt om te kunnen zien wat we nu weer aan het uitspoken zijn om hem heen.

Na het ‘off the road’ avontuur rijden we de rondweg in het NP op en gaan we lunchen bij een ‘day use area’ bij Mount Leseur. Hier maken we ook een wandeling. Dit blijkt geen rond-wandeling te zijn. De wandeling brengt ons naar de top van Mount Leseur en gaat via dezelfde weg weer terug. Maar als we op de top zijn zien we een pad dat aan de andere kant van de berg weer naar beneden gaat. Dit pad nemen we. Het houdt echter al gauw op een ‘pad’ te zijn. Het is een brede stroom wit zand die ooit is vrijgemaakt van begroeïng. Maar nu is het al weer aardig vol gegroeid met voornamelijk prikstruiken. Leuk met blote benen! In de overtuiging dat dit korter is dan dezelfde weg terug te nemen, lopen we door. Oppassend voor de prikstruiken en voor slangen. Het pad de berg op hebben we namelijk al een slang gezien. Nu zien we er gelukkig geen meer. Als we toch wel wat gaan twijfelen of we wel de goede kant oplopen, komen we gelukkig bij het asfalt van de rondweg. Dan is het nog wel een hele tippel, maar met een stevige pas zijn we toch in twee uur terug bij de camper.
We hebben onderweg weer veel mooie en voor ons onbekende bloemen en struiken gezien. Leseur NP is bekend om zijn ‘wild flowers’ in het voorjaar en de reptielen die in het park leven. We hebben beiden dus gezien; tijd om naar een camping te gaan.

Onderweg zien we weer verscheidene kangaroes.
We overnachten in Cervantes op het “Pinnacles Caravan Park”. Zo zitten we dichtbij Nambung NP/Pinnacles waar we morgen heen willen gaan. We gaan eten in de plaatselijke pub.
Het voelt veel minder koud aan gelukkig. Het waait wel hard, maar de wind is niet koud. Nu maar hopen dat dat vannacht zo blijft.

Dag 23 - Zaterdag 19 augustus: Cervantes / Nambung NP, Pinnacles

Weer: veel regen.

De laatste week van onze vakantie gaat alweer in. Wat is de tijd voorbij gevlogen! We zijn alweer drie weken op pad!

Het is vannacht gaan stortregenen. Dit in combinatie met de harde wind én het feit dat we weer pal langs het strand camperen (bulderende golven) maakt dat we weer eens een onrustig nachtje hebben gehad. Pluspunt was echter; koud was het absoluut niet!
Ons plan voor vandaag is om ‘met zon’ naar Nambung NP te gaan. Daar willen we “the Pinnacles” bekijken en vervolgens ’s middags met de kop in de zon op het strand gaan zitten in Nambung NP. Leuk plan. De regen gooit echter roet in het eten.
We gaan eerst maar eens rustig ontbijten en koffie drinken. Als het dan nog regent gaan we naar het ‘visitor center’ in Cervantes. Daar horen we dat het de komende dagen dit weer blijft. Wachten op mooi weer heeft dus geen zin.

We gaan alsnog Nambung NP in en hopen dat het af en toe droog zal worden. Naarmate de dag vordert wordt het steeds vaker (even) droog. Zonnig wordt het absoluut niet. Maar droog vinden we al heel wat.
“The Pinnacles” is een indrukwekkend gebied bestaande uit een gele zandvlakte met daarop losse stenen met de vorm van een menhir. De ontstaanswijze van deze uitzonderlijk gevormde stenen wordt beschreven in de folder over het gebied in ons plakboek. Het is echt een gigantisch oppervlak en met gigantisch veel stenen variërend van ongeveer 30 cm tot wel 5 m hoog! Doordat het zo bijzonder is jeuken onze handen al snel om er foto’s van te maken. Maar het blijkt niet eenvoudig om de sfeer op beeld vast te leggen. Daarom nemen we maar héél véél foto’s. Dan kunnen we thuis de mooiste eruit kiezen. Leve de digitale fotografie!
We lunchen met uitzicht op de ‘pinnacles’ (ín de camper, want het regent weer eens; we hebben het dak niet omhoog geklapt omdat het bij het doek inregent) en bedenken ons dat het extra leuk zou zijn als er een kangaroe of emoe tussen de stenen zou lopen. ‘Wishfull thinking’….. denken we dan nog. Wat schetst onze verbazing als er even later een emoe tussen de ‘pinnacles’ aan komt lopen!
Bij een uitzichtpunt zou een cache moeten liggen. Helaas kunnen we ‘m niet vinden.

Op de terugweg het NP uit stoppen we nog bij twee punten aan het strand. Deze punten zijn niet zo interessant, Het is geen mooi strand. Het zand is bezaaid met afgestorven zeegras en dat stinkt.
Een deel van het NP staat heel mooi in bloei. De vlaktes zijn voornamelijk geel gekleurd, maar als je uit de auto stapt blijken er ook witte, paarse en rode bloemen tussen te zitten.

Vanwege het slechte weer kunnen (en willen) we niet zelf koken. We kunnen namelijk niet binnen in de camper koken. En buiten koken in de regen trekt ons niet zo. We gaan naar het restaurant bij het motel (Best Western) vlakbij de camping. Hoe langer we op vakantie zijn, des te luier we worden. Misschien moeten we morgen onze culinaire vaardigheden maar weer eens gaan oefenen. Als we uit het restaurant komen, is de wind gaan liggen en lijkt het helder. We zien weer vele sterren.

Dag 24 - Zondag 20 augustus: van Cervantes naar Yanchep

Weer: ongeveer 20°C, zonnig en bewolkt.

Als we opstaan is het bijna de hele nacht droog geweest en niet koud. Het lijkt zowaar wel weer mooi weer te worden. Er zijn wolken maar er is ook blauwe lucht. We willen “the Pinnacles” ook wel eens met zon zien en gaan opnieuw naar het NP toe. Dit keer doen we de 3,5 km ‘looproad’ door “the Pinnacles” wat sneller dan gisteren. We stoppen op wat minder plaatsen. De aanwezigheid van schaduwen geeft het geheel wat extra’s. De gele kleuren worden in de zon alleen wel snel bleek. De mevrouw in de “i” van Cervantes zei gisteren al heel opgewekt dat de kleuren in en net na de regen mooier waren. Wij vonden dat toen wel erg overdreven positief en verdachten haar ervan dat ze ons hoe dan ook positief nieuws wilde geven. Maar na vandaag moeten we toegeven dat er wat in zit. Het gele zand was gisteren in de regen mooier van kleur.
We stoppen weer bij het uitzichtpunt en Wouter gaat toch nog even kijken of hij de cache kan vinden. Tot (vooral) mijn verbazing tovert ’ie de cache nog tevoorschijn ook. Gevonden! (cache the Pinnacle).
Na het uitzichtpunt kun je rechtsaf de rondweg vervolgen. Maar je kunt ook linksaf. Niemand lijkt dat te doen. Wij gisteren ook niet. Er staat niet bij dat je er niet in mag. Dus vandaag gaan we het eens proberen …. Als je nog niet genoeg ‘pinnacles’ hebt gezien: sla dan linksaf. Dan kom je in een rustig stuk met mooie witte zandduinen en nóg méér ‘pinnacles’.
Ze zijn bij de ingang van het gedeelte met “the Pinnacles” druk bezig met de aanleg van parkeerplaatsen. We denken dat je in de toekomst er niet meer met de auto doorheen mag rijden. Je moet dan, verwachten wij, bij de rand parkeren en te voet verder. Waarom ook eigenlijk niet? Alleen als het regent kun je niet makkelijk de auto in vluchten. Dat hebben we gisteren ook gezien. Er liep een groep Japanse toeristen (of Chinezen, of Koreanen?) door de ‘pinnacles’; allemaal met plastic regencapes die onhandig en luidruchtig in de wind wapperden. Ze moesten lopen omdat een touringcar niet tussen de stenen door kan rijden. Begint het me daar opeens te stortregenen! Wij vluchtten onze camper in. De Japanners trekken een sprintje richting uitgang, maar regenen toch behoorlijk nat. Leedvermaak, ik weet het. Toch is het stiekem erg grappig om te zien.

Na Nambung NP/ the Pinnacles verlaten we Cervantes. We gaan richting Yanchep. We rijden onder andere door een gebied met mooie bloemenvelden, weer hoofdzakelijk geel gekleurd. We drinken koffie onderweg en doen een cache (cache it if you can).l De cache ligt dichtbij een parkeerplaats langs de 1, bij een riviertje. Een mooi gebied. We zien er ‘ring necked parrots’ en ‘laughing kuookaburra’s’. De laatste horen we vooral. Hun geluid werkt echt op je lachspieren. Ik vind het lijken op het gelach van de hyena’s in de film “the lion king”. Wouter vindt het lijken op de lachzakken van vroeger. Het is net of één van de vogels een enorm goede mop heeft verteld, waar vervolgens de rest van de club enorm om moet lachen.

We zijn rond 2 uur bij Yanchep NP. Daar lunchen we, halen informatie over de activiteiten en wandelroutes bij het ‘visitor center’. En we gaan op zoek naar een camping. Helaas kunnen we niet in het park zelf kamperen. De dichtstbijzijnde camping is 10 km verderop tussen Yanchep en Two Rocks: Capricorn Resort ($20 per nacht, powered). Alle winkels blijken inmiddels gesloten en we hebben geen eten gekocht voor vanavond. We gaan dus maar weer uit eten. Er is gelukkig een restaurant op het resort-terrein. We blijken hier, naast een groep van een Japanse uitwisseling, de enige gasten te zijn. Gelukkig maakt de groep veel kabaal, anders was het wel heel stil geweest. Het eten is niet zo bie.

Dag 19, 20 en 21

Dag 25, 26 en 27