Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 13 t/m 15

Dag 13 - Woensdag 9 augustus: Cape Range NP / Ningaloo Reef NP

We hebben weer eens niet zo bijster goed geslapen vannacht. Het is hier op zich erg stil. In principe hoor je alleen de golven verderop in zee op het rif voor de kust slaan. Ware het niet dat er weer een straffe wind is opgestoken vannacht en we nog steeds (net als in Exmouth) losse flapperende bandjes aan de camper hebben hangen. We liggen lang wakker naar het geklapper te luisteren. Je begint dan in ene ook beter de zee te horen (komt’ ie nu niet érg dichtbij?!). Ik bedenk me ook dat ik een bord heb gelezen waarop staat dat de camping onder zou kunnen stromen. Wouter is ervan overtuigd dat we op een ‘hoogje’ staan en dat het water wel erg hoog zou moeten komen, wil het de camper instromen. Mmm, stelt me dit echt gerust??

Als we na het ontbijt weg willen rijden maken we kennis met het mulle zand op onze campingplaats. Voor ons heeft een Duits gezin er al in vastgezeten met hun camper. Wouter gebruikt de 4WD en weet onze camper met wat heen en weer schommelen uit het zand te rijden. Yeah!

‘Snorkeltime’! We gaan naar Turkoisebay. Daar is een ‘drift’ snorkelstrand en een ‘bay’ snorkelstrand. Wij gaan naar de eerste. Dit betekent dat je op een bepaalde plek het water in gaat, en je dan met de stroming mee over het rif met de vissen mee laat leiden. Wel oppassen dat je op tijd weer uit het water en de stroming komt (bij Sandypoint; dit is een uitstekende zandpunt de zee in). Het water dat met de golven over het rif slaat, gaat namelijk bij een opening in het rif weer terug naar de open zee. Dit veroorzaakt een behoorlijke stroming/zuiging richting de zee. Door de straffe wind is de stroming extra sterk. Helaas zit er hierdoor ook meer zand in het water (losgeraakt van de zeebodem) en is het water vrij troebel. Ondanks dit alles is het een geweldige ervaring om hier te snorkelen: hagelwit strand, een echt turkoise blauwe zee en prachtige vissen tijdens het snorkeltochtje. Er zwemmen echt ongelooflijk veel soorten en mooi gekleurde vissen rond.
We zijn erg blij met de aankoop van onze flippers en snorkelbrillen. Ze zitten echt prettig en het scheelt een hoop gedoe. Nu hoeven we niet elke dag naar het ‘visitor center’ om snorkelspullen te huren ($10 per dag per set). We kunnen gewoon in het water stappen als we er zin in hebben.
We blijven tot na de lunch op het strand van Turkoise Bay: lekker snorkelen, zonnen, boekje lezen.

Daarna gaan we naar onze camping (Pilgrammunna) terug om daar te gaan snorkelen. Onze ‘camphosts’ vertellen enthousiast over waar we het water in moeten gaan en waar we er weer uit kunnen. Het snorkelstuk blijkt een heel eind zwemmen (en dus eerst lopen) te zijn. Je begint ver van de camping en snorkelt dan naar de camping terug, met de stroming mee. Deze snorkeltocht valt ons erg tegen. Er is weinig te zien, onder andere vanwege het vele zand in het water. Maar waarschijnlijk ook omdat er niet zo veel te zien is. De stroming hebben we tegen, in plaats van mee, zodat we behoorlijk hard moeten zwemmen. Kortom: niet zo’n succes. We klauteren halverwege weer teleurgesteld over de rotsen (ook al geen lekker zandstrand) het water uit.

We douchen ons met onze buitendouche en gaan dan naar Yardie Creek. Het is dan inmiddels half 5. In Yardie Gorge loopt een ‘creek’. Je kunt hier wandelen op de noordrand van de kloof. Er is alleen nu ‘werk aan de weg’, waardoor het pad is afgesloten. De werklui zijn echter al naar huis en wij gaan onder de afzetting door toch het wandelpad op. ‘Rockwallabies’ (blackfooted) die hier zouden moeten zitten zien we niet. Of toch wel? Hebben de wallabies die we zien zwarte poten?
Het avondlicht staat mooi in de kloof. Overdag kun je hier ook een boottocht maken van een uur. Langs het wandelpad ligt ook nog een cache. Die doen we dus ook even (Ten wells 8: yardie creek).

Terug in de camper zien we heel veel kangaroes. Echt belachelijk veel! Je zou haast gaan denken dat het een plaag is. Het is erg leuk om ze zo in het wild te zien. Ze zitten lekker te eten of hippen op een typisch kangaroe-achtige manier weg. Bijzondere beesten zijn het toch. Die rare grote achterpoten en met die onhandig kleine voorpootjes. En dan zo goed en hoog door het landschap kunnen skippie-en. De ‘skippie-bal’ is hier ongetwijfeld van afgeleid, maar bij deze beesten ziet het er toch een stuk handiger en efficiënter uit.

We eten bij de camper (rijst, gele saus, kip, vruchtjes). Het wordt snel fris en vochtig. Echt van die zilte zee klammigheid.

Dag 14 - Donderdag 10 augustus: Cape Range NP / Ningaloo Reef NP

We hebben de bandjes die ons gisternacht nog uit onze slaap hielden vastgebonden en hebben heerlijk geslapen. Jammer dat om half 7 de wekker al weer gaat. Als we de camper uitkomen staan de kangaroesporen tot vlakbij de camper. Ze komen dus ’s nachts echt gewoon de camping over! Jammer dat we dat niet gezien hebben! Naast de kangaroesporen staan er ook vele muizensporen en sporen van een kleine slang in het zand. Gisterochtend zat er ook al een muis in de emmer die onder onze camper staat om het water van het aanrechtje op te vangen: verzopen. Op de eerste dag op de camping heb ik een slang gezien. Dikker dan een tuinslang en ongeveer 1 tot 1,5 meter lang, zwartig. Er zitten in dit gebied ongeveer 20 verschillende soorten slangen, waarvan er 4 giftig zijn. Fijn idee dus, dat ze zo dichtbij de camper langs kruipen ’s nachts. Dat maakt mijn nachtelijke gang naar de wc nog een hachelijke onderneming!

We gaan onze hulpzame ‘camphosts’ verlaten. Ik krijg zelfs 2 zoenen. Wouter blijft dit bespaard, want hij zit op het ‘moment suprême’ precies op de wc. Ze vragen ons in een boekje te schrijven wat we van de camping vonden. Er zijn namelijk plannen om de camping meer richting de rotsen (binnenland) te verplaatsen. Deze plek wordt dan geheel ingericht als dagcamping/dagrecreatie. Wij schrijven braaf dat het hier geweldig is en dat ze hier nooit alleen een ‘day camping area’ van moeten maken.
De ‘camphosts’ hebben via radiocontact met een andere ‘camphost’ een plek voor ons geregeld op de camping “Lakeside”. Dit is meer noordelijk, bij het ‘visitor center’. Hier kun je ook bij de camping snorkelen. Ook nu moeten we ons eerst op onze nieuwe camping melden en betalen. Dit moet voor 9.15 uur. Dat geeft ons net genoeg tijd om een cache te doen (Ten wells 7: Pilgrammunna). De cache ligt bij een oude waterput. Op weg daarheen zien we weer vele kangaroes.

De ‘camphost’ bij “Lakeside” ($10 per nacht) is een man alleen. Een wat norsig type. Hij heeft een handig overzicht voor ons hoe en waar we bij “Lakeside” kunnen snorkelen en wat we daar kunnen zien. Het snorkelen bewaren we voor vanmiddag. Eerst gaan we naar het ‘visitor center’; informatie lezen en souvenirs shoppen. Daarna gaan we naar de “Mandu Mandu Gorge”. Hier is een wandeling van 3 km. Dit gaat over zulk ruig gebied dat je er twee uur voor nodig zult hebben. We doen er inderdaad 2 uur over. De heenweg loopt bovenop de rand van de kloof. De terugweg gaat door de kloof, in het rivierbed. Het is een behoorlijke klauterpartij maar wel met mooie uitzichten. De ‘black footed wallabie’ schittert weer door afwezigheid. Die zal bij deze hitte wel lekker ergens in de schaduw zitten.
Halverwege ligt een cache (mandu mandu cache). Deze pakken we even mee.

Na de wandeling is het al 12 uur en we hebben zwaar behoefte aan een kop koffie. We gaan terug naar onze camping. Lekker koffie drinken en lunchen.

Dan is het weer tijd om te snorkelen. Yeah! De ‘camphost’ heeft gezegd dat het tot ongeveer 3 uur een goed moment is om te snorkelen, in verband met het tij. En dat blijkt! Het is héél goed snorkelen! Het is laag water en daardoor ligt het koraal met de vissen ongeveer 20 meter vanaf het strand. De wind is gaan liggen, waardoor het water heel helder is. We zien geweldig mooie vissen. Kleintjes, maar ook hele grote. En zó véél verschillende soorten! Als ik een mooie probeer te onthouden om later aan Wouter te kunnen vertellen, kom ik alweer een volgend prachtig exemplaar tegen. Blauw met oranje stippen; geel/zwart/wit in allerlei vormen, formaten en patronen; paars/groen/knalblauwen; gelen met één blauwe stip; zeekomkommers; sea urchins; en als klapper ook nog roggen (de blue spotted…). Wouter ziet verder de zee op nog een witpuntrifhaai. We raken haast niet uitverteld aan elkaar wat we gezien hebben. De tweede keer liggen we allebei zo lang in het water dat we tot op het bot verkleumd zijn. Maar het is ook zo jammer om het water uit te gaan! Zo veel moois!

Terug bij de camper douchen we het zout van ons lijf. Onze haren zijn niet meer zoutvrij te krijgen. Het wordt tijd voor weer eens een echte douche met zeep enzo.
Als we lekker achter onze camper in het zonnetje zitten, komt de ene campeerder na de andere langs. Allen met drank en een stoel in de hand. De eersten zeggen ‘happy hour’ tegen me. Ik heb geen idee wat ze daarmee bedoelen. Dus ik zeg maar terug: “Best time of the day!”. Blijkt dat het gebruik is om aan het einde van de dag,rond 5 uur à half 6, bij de camphost samen wat te drinken. Op z’n Australisch: BYO, bring your own. Dus iedereen heeft zijn eigen drinken mee. En dan zeggen ze van Nederlanders dat ze zuinig zijn! De Engelsen hebben het gezegde ‘going Dutch’, waarmee ze bedoelen dat iedereen voor zichzelf betaald in een restaurant. De Australiërs gaan een stap verder. Zij gaan zelfs naar een restaurant en nemen hun eigen drank mee. Vaak staat er bij restaurants aangegeven “BYO”. Dan is dat dus toegestaan.

Dag 15 - Vrijdag 11 augustus: van Cape Range NP / Ningaloo Reef NP naar Canarvon

Half 7 wakker en al voor 8-en zijn we op pad. Het is weer een stralende dag; blauwe lucht, zonnig en een beetje wind. Het wordt in de loop van de dag ongeveer 30ºC.
We verlaten het NP en gaan via Exmouth naar het zuiden, naar Coral Bay. Dit hadden we eerst via de ‘unsealed’ kustweg, direct vanuit het NP naar het zuiden, willen doen. Maar we hebben gehoord dat deze zelfs voor hoge 4WD terreinwagens nauwelijks begaanbaar is. Daarom rijden we maar om via Exmouth. In tijd schijnt dit zelfs nog sneller te zijn (zeggen ze).

We zijn om 11 uur in Coral Bay. Hier willen we een middagtour boeken om met een boot walvissen te gaan spotten; ‘humback whales’. Dat is alleen niet meer mogelijk. Dat idee moeten we dus laten varen. Daarbij zijn beide campings in Coral Bay vol en er is geen ‘overflow’ camping. We kunnen hier dus niet blijven overnachten.
Eerst gaan we eens heerlijk op een terras genieten van een grote cappuccino met ‘mudcake’. Dan gaan we naar het strand en snorkelen. Volgens de boekjes is dat hier ook geweldig. Ons valt het echter vies tegen. Het koraal is doods en er zwemmen nauwelijks vissen omheen. We zijn al snel weer terug op het strand. Daar genieten we van de zon en het mooie uitzicht over het baaitje. Het is hier erg druk op het kleine strandje. Wat een verschil met gisteren bij Lakeside! Daar was het prachtig en bijna uitgestorven op strand!
Coral Bay heeft wel echt een badplaats-sfeertje. Het is slechts één straat waar alles (en da’s niet zo veel) aan ligt. Er zijn maar 60 inwoners. Coral Bay is dus erg klein en bestaat voornamelijk uit toeristen. Het is qua drukte en hektiek wel even een overgang voor ons.

Omdat we niet in Coral Bay kunnen overnachten gaan we rond 3 uur inpakken op strand en vertrekken we weer. Het rijden gaat redelijk voorspoedig en we komen zelfs nog tot Canarvon. Onderweg passeren we de Kreeftskeerkring; een soort poolcirkel maar dan anders. We komen om half 6 in Canarvon aan. We hebben ons enorm verheugd op uit-eten-gaan; lekker patatjes eten, geen eten hoeven klaarmaken en geen water hoeven koken voor de afwas, … Maar helaas. De camping in het centrum zit vol. We gaan naar een camping buiten het centrum ($21 met stroom). Als we uit eten willen, moeten we met de camper op pad. En daar hebben we na het douchen geen puf meer voor. We eten ministronesoep uit de voorraad bij de camper. Dit is de eerste camping met een afwasplek. Er is zelfs warm water! Zo wordt het afwassen toch nog een relatief makkie. We hoeven nu niet meer eerst water te koken.

We zijn heerlijk schoon na het douchen. Ik ben zelfs weer helemaal glad. Ik heb voor het eerst in de historie een scheerapparaat mee om mijn benen te ontharen! Ik ga steeds luxer op vakantie. Nog even en Wouter moet mijn beautycase dragen op het vliegveld. Ha, ha! Zo ver zal het ongetwijfeld niet komen. Al was het alleen maar dat áls ik al met een beautycase op reis wil, ik hem toch echt zelf zal moeten dragen. Maar wat moet ik in zo’n ding stoppen?!

Dag 10, 11 en 12

Dag 16, 17 en 18