Reisverslag |
Reisverslag - dag 7 t/m 9Dag 7 - donderdag 1 juli - Badlands NPTot ongeveer 11 uur zonnig en heet, daarna bewolkt en heet. Ai, ai: wat is 5.20 uur vroeg om op te staan! We doen het voor het 'goede doel': mooie foto's maken met mooi licht
en wandelen als het nog niet smoorheet is. We rijden zonder te ontbijten naar uitzichtpunten in het park. We maken
een korte wandeling: de 'Door trail'. Een mooie korte wandeling dwars door en over de rotsen van de 'Wall' van
Badlands. Badlands bestaat uit prachtige rotsformaties rond 'The Wall'(een muur van steen) en prairies van gras. Na
onze ochtendwandeling ontbijten we op de parkeerplaats bij de trail. Het is 7 uur en het is er nog uitgestorven! Na
het ontbijt rijden we over de 'loop road' naar de westkant van het oostelijk deel van het park (ja, even opletten …).
Het westelijk deel van het park is nauwelijks toegankelijk. In het verleden hebben blanken de indianen uit
Badlands verdreven. In het westelijk deel heeft de Amerikaanse leger bomproeven gedaan en explosieven in de grond
gestopt. En daarna hebben ze het grondgebied teruggegeven aan de indianen. Heel fideel van ze! We rijden ook een stuk de gravelroad op tot 'Roberts Prairiedog Town'. Dit is een enorme vlakte met prairiedogs. Even verderop staan vier bizons. We noteren de gps-coördinaten en gegevens van het infobord om thuis zelf een virtuele cache te kunnen maken. Een leuk weetje over deze 'stad': de stad is 300 acres en er leven 6000 prairiedogs op/in. Dit is een dichtheid die overeenkomt met de bevolkingsdichtheid van NewYork City. Het infobord leert ons ook dat bizons het prettig vinden om in de buurt van prairiedogs te zijn. De prairiedogs houden de begroeiing kort, zodat er minder vliegen zijn. En doordat het gras kort gehouden wordt, is het gras dat er steeds weer nieuw aangroeit extra voedzaam. We rijden terug naar de camping waar we rond 15.00 uur aankomen. Daar gaan we lekker lezen, genieten van het uitzicht en de beesten/vogels die er rond hoppen. We zien onder andere een 'Meadow Lark' (vogel met gele borst), een Mountain blue bird (hij is blauw, verrassend!) en een 'Thirteenlined ground squirrel' (hebben we een dia van, mooi beestje). Dag 8 - vrijdag 2 juli - Badlands National Park - Rapid City - Cody, 460 mileszonnig en heet, later bewolkt en harde wind. Yeah, ik ben jarig! 35 alweer. Time flies when you're having fun! De wekker staat op 6 uur, niet echt een verjaardagstijd, maar ja: we moeten/willen vandaag een eind rijden. Roos heeft Wouter een verjaardagskaart meegegeven. Deze krijg ik als we nog in bed liggen. Daarna gaan we (zoals Roos op de kaart heeft voorspeld) ontbijten in de zon met uitzicht op de bergen van Badlands. Om 7 uur is het al 30°C in de zon. Wouter zingt voor me. En zo ben ik 'echt' jarig. 
We vertrekken om 7.40 uur, verlaten Badlands bij de 'cactus flat entrance' en rijden via de 90 naar Rapid City. Het is een hele lange rechte saaie weg. We vermaken ons onderweg met een cache "Mount Rush - More happy". Deze cache ligt langs de snelweg bij een mooi groots nieuw toeristeninformatiecentrum. Even een leuk uitstapje dus. Omdat de telefoon bij het informatiecentrum het niet doet, stoppen we bij de volgende picknickplaats weer om naar mijn ouders te bellen. Ze zijn blij verrast. We horen dat Nederland door Portugal is uitgeschakeld in de halve finale van het EK-voetbal. De finale gaat tussen Portugal en Griekenland. Een complete verrassing. Er zullen weinig tot geen mensen zijn die de voetbalpoule goed hebben, denken we. Onderweg zien we onze eerste Moose (Amerikaanse eland)! Weliswaar vrij ver weg, maar 'een moose is een moose'. Tijdens onze verder saaie tocht ontdekken we dat de afslagen hier niet gewoon op/aflopend zijn genummerd. Maar dat ze een nummer hebben dat overeenkomt met de 'miles' paal langs de weg. Handig om te weten, want zo weet je altijd hoe ver je afslag nog weg is. Ideetje voor Nederland en Europa?! Vlak voor Cody (zeg een uur rijden ervoor) moeten we een bergrug over: the Bighorn Pass. Hier doen we ons best om bighornsheep te zien. Wat helaas niet lukt. En we bezoeken de watervallen 'shell falls'. Dit is een mooi deel van onze tocht. Even voor de pas zien we de Moose. 
We maken er een enorme reis/rij-dag van. We rijden 460 miles tot Cody, waar we 's avonds rond 19.00 uur aankomen. Er
is nog plaats voor ons op de camping "Pondarosa" ($24). Dag 9 - zaterdag 3 juli - Cody - Yellowstone NP, 98 mileszonnig en warm, later bewolkt en beetje frisser. We staan later dan normaal op, omdat de mevrouw van de camping ons heeft verteld dat er een parade zal zijn in het stadje. Deze begint om half 10 en moet een waar spektakel zijn. Het is in de hoofdstraat dwars door Cody. Daar gaan we dus maar heen! De parade is een mix:
We genieten van alles wat langs komt, lekker zittend in de zon. We zitten vlakbij de commentatoren en horen allerlei wetenswaardigheden over de deelnemende families: wie in welke oorlog heeft gediend, wie waar is gesneuveld en aan welke goede doelen ze een bijdrage leveren. "Give a round of applaus for…..". Na 57 deelnemers (karren) te hebben gezien, hebben we het wel gezien. Er zijn in totaal 140 bijdragen. Dat duurt ons allemaal te lang. Om 10.15 uur houden we het voor gezien. We willen een beetje bijtijds in Yellow Stone National Park zijn op een camping. We zijn bang dat het druk gaat worden. De Amerikanen hebben een lang weekend (maandag 5 juli vrij) vanwege 'the fourth of July'.
|
|||||||||||||||
Onderweg doen we nog een virtuele cache: "The Monty Man". Dit brengt ons naar een wandeling met fossielen. Hier is
onder andere de "Stylemys" te zien. Dit is een soort schildpad die tijdens de Oligoceen leefde. Afstammelingen van
de stylemys zijn tegenwoordig nog te zien op de Galapagos-eilanden (moeten we misschien ook maar eens heen; volgende
zomer?!)
Dag 10, 11 en 12