Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 25 t/m 27

Dag 25 - maandag 19 juli - Wahweap - Mesa Verde NP, 280 miles

heet, vanaf ongeveer vijf uur dreigt het onweer, maar een bui blijft uit.

Omdat we vandaag weer naar Colorado reizen, en het daar een uur later is dan in Arizona, vertrekken we redelijk vroeg. We zijn om acht uur op pad, na nog even lekker gedoucht te hebben. Je weet immers maar nooit of je in Mesa Verde ook kunt douchen. Het is tenslotte weer een nationaal park.
We rijden via de 98 en de 160 en maken een uitstapje door Monument Valley. Het is een beetje om, maar we vinden het toch leuk om er doorheen te rijden. We gaan niet het park/reservaat zelf in; we blijven gewoon op de doorgaande weg. We drinken koffie met uitzicht op de enorme rotsen van Monument Valley. We staan nog niet stil op de parkeerplaats, of er staan al twee Indianen kinderen naast de camper: of we kettinkjes willen kopen. Het is voor een schoolproject, zo zamelen ze geld in. Wouter is niet gevoelig voor het argument en poeiert ze af. Ik ben nog wel in staat om voor een 'schoolproject' te vallen. Maar ze treffen Wouter, pech dus. We zien ze later nog 2x terug om pleisters te vragen voor hun kleine broertje die zich heeft gesneden aan een kapotte fles. Het is wellicht volledig onterecht, maar wij zijn op onze qui-vive en letten extra goed op onze waardevolle spullen. We voelen ons niet geheel op ons gemak.
We maken onderweg nog wat typische Monument Valley-foto's en rijden dan verder naar Mesa Verde. Onderweg komen we nog door een plaatsje waar twee mooie oude auto's langs de weg staan, met uitzicht op de Navajo Twins; een soort 'twin tower' alleen dan van hoodoo's.

We komen rond vier uur in Mesa Verde aan. Hier is het opvallend rustig. De camping is bijna leeg en op de weg zie je ook vrijwel niemand. Voeg hier veel dode verbrande bomen, afgebladderde picknicktafels en met gras overwoekerde campeerplaatsen aan toe en je hebt het gevoel van 'vergane glorie'. Dit gevoel zal ons tijdens ons bezoek aan het park niet geheel meer verlaten. We hebben gelezen dat de rondleidingen door de klifwoningen snel volgeboekt zijn. We gaan daarom direct door naar het 'visitor-center' om kaartjes voor morgen te kopen. Dit is wel 14 mijl verder het park in! Dit lukt op de valreep, want het 'visitor-center' sluit om vijf uur. We kopen kaartjes voor een rondleiding door Cliff Palace. De ranger verzekert ons ervan dat iemand met hoogtevrees (ik dus) absoluut niet in Balcony House wil. Om daar in te komen, moet je zes meter hoge ladders beklimmen. De drie meter hoge ladder in Cliff Palace moet een makkie zijn, volgens de ranger. OK, 2x Cliff Palace dus voor 11.00 uur morgenochtend ($5.50 pp).

Terug op de camping zitten we nog even lekker in de zon te lezen. De buien zijn om ons heen getrokken. Het is goed te merken dat we hier weer hoger zitten (7000-8000 feet). Het koelt hier aanmerkelijk meer af na zonsondergang dan in Wahweap.

Dag 26 - dinsdag 20 juli - Mesa Verde National Park, 40 miles

heet.

Na het ontbijt gaan we als eerste naar Spruce Treehouse. Dit is een klifwoning/dorp (cliff dwelling) waar je zelf doorheen kunt lopen. Dit is bij het museum. Daarna drinken we koffie en komen we precies op tijd voor onze tour door Cliff Palace. Het is interessant om door deze klifwoningen te lopen, te zien hoe ze woonden, je in te leven in hoe ze leefden, welke religieuze gebruiken ze hadden, ... Het is ongelooflijk hoe ze bij hun woningen kwamen. Wij komen aan met een geasfalteerd pad en mooie trapjes. Zij klommen met vingers en tenen in kleine grepen in de rotsen. Hoogtevrees was duidelijk geen issue in die tijd. We kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat er wel eens iemand naar beneden is gedonderd. Bijzonder aan de bouwsels onder de kliffen is ook de slijtvaste bouwstijl, de vele kleine hokjes en de 'kiva's': een soort gemeenschaps/religieuze ruimten onder de grond.
Elke kiva ziet er hetzelfde uit: rond, onder de grond (nu is vaak het dag weg), met zes steunpalen, een bank rondom om hout en offerspullen op te leggen, een vuurplaats, een luchtschacht aan de zijkant, en muurtje tussen de luchtschacht en het vuur om frisse lucht door de ruimte te laten circuleren (vernuftig!), een gat boven het vuur om de rook weg te laten trekken en om (jawel, handig…!) naar binnen te komen, en een sipapu. Een sipapu is een gat in de grond: een symbolische toegang tot de onderwereld.
We zien vandaag veel kiva's, zowel in de klifwoningen en klifgemeenschappen als in de oude resten op de mesa.

Andere weetjes over Mesa Verde NP:

• Mesa is de naam voor een afgeplatte rots;
• In Cliff Palace leefden 100 tot 200 indianen;
• De indianen leefden eerst op de mesa's. Vanaf ongeveer 500-600 woonden ze in half ingegraven hutten/huizen op de mesa's. Daarna zijn ze, om onbekende reden, naar de kliffen getrokken waar ze 400 jaar (tot eind 1200) hebben gewoond. Daarna zijn ze weg getrokken, waarschijnlijk vanwege de aanhoudende droogte. Waardoor de gewassen niet meer wilden groeien op de mesa's en de jacht moeilijk werd omdat er weinig wild was.

Wij vinden dat alle 'cliff dwellings' op elkaar lijken. We zijn in Spruce Treehouse en Cliff Palace geweest en vinden ze vrijwel identiek.
Na Cliff Palace hebben we de Mesa Loop Road gereden langs de oudere nederzettingen op de mesa. Ook die opgravingen begonnen op een gegeven moment op elkaar te lijken. Wel leuk om van bovenaf goed zicht te hebben op Cliff Palace en andere 'cliff dwellings', want er zijn er vele: groot, klein, heel en deels vernietigd door vallend gesteente.
De natuur in Mesa Verde vinden we niet indrukwekkend. Waarschijnlijk ook mede door de vele bosbranden die ze de laatste vier jaar hebben gehad. In deze vier jaar is 5/8 van het park afgebrand.

Terug naar de camping gaan we nog bij het museum langs (hier hadden we vanochtend, vanwege onze tour en grote behoefte aan een kop koffie, geen tijd meer voor) en zien we Indianen dansen opvoeren in mooie kledij. Grappig om te zien is dat twee jonge dansers onder de officiële Indianen-kledij een ¾ spijkerbroek en een Adidas joggingbroek aan hebben. Het contrast is nogal groot.
Terug op de camping gaan we lekker (gratis) douchen. De douches zijn centraal bij de benzinepomp en de winkel. Het is zo ver van de camping af dat je er met de auto of camper heen moet.

Dag 27 - woensdag 21 juli - Mesa Verde NM - Great Sanddunes, 240 miles

eerst warm, later zware buien en harde wind.

Voordat we Mesa Verde NM verlaten, doen we eerst nog een cache. We moeten deze schat zoeken in de bosjes achter het ingangsbord van het park. We vinden 'm snel en moeten ons goed verstoppen in de bosjes voor alle mensen die een foto van de toegang willen maken (net als wij altijd doen bij een nationaal park). Ik dacht eigenlijk dat wij de enige idioten waren die altijd de entree op de foto/dia willen hebben, maar het blijkt een mondiale tik te zijn. Wouter heeft bij Zion al vier motormuizen uit de brand geholpen door aan te bieden ze te fotograferen. Ze waren met de zelf-ontspanner op een koelbox bezig een foto te maken van hun vieren. Maar dat lukte niet zo best. Het bleek een wat wankele constructie. Later (dat zal bij Bryce geweest zijn) was er zelfs een gemetselde ophoging om het fototoestel op te leggen voor de toegangspoort. Dat vonden zelfs wíj wat overdreven.

We stoppen in Durango voor een echt Amerikaans ontbijt: pancakes! Ja, leuk zo'n camper maar daar krijgen we geen 'pancakes'. Durango is een leuk (vrij kleinschalig) stadje met een historisch centrum. We lopen ook door de winkelstraat en weten alle lonkende souvenirs te weerstaan.
Na Durango wordt er enorm aan de weg gewerkt. Dit levert veel oponthoud op. We zijn pas laat in Great Sanddunes NP (later dan we gedacht hadden): half zes. Het is inmiddels donker van de buien. De lucht is werkelijk paars/zwart. Het regent zo hard dat we ons afvragen wat we in hemelsnaam in het NP gaan doen. Maar als we na een bezoek aan het 'visitor center' een campeerplaats zoeken, is het gelukkig weer droog. We vinden een prachtig plekje aan de rand van de camping, met uitzicht op de zandduinen en de kreek die er voor langs loopt.

Dag 22, 23 en 24

Dag 28, 29, 30 en 31