Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 22 t/m 24

Dag 22 - vrijdag 16 juli - Bryce NP - Glen Canyon National Recreation Area / Wahweap, 160 miles

warm/heet, onweer.

We zijn weer eens vroeg op. Om 7.40 uur starten we met de Queens Garden Trail. We doen een combi van deze wandeling en de Navajo Trail. We doen het gedeelte van de Navajo Trail langs Wallstreet. Hier sta je tussen enorme muren van 'hoodoo's'. Erg indrukwekkend. Hoe groot het is, realiseer je je pas echt als je weer boven bent (na een flinke klim) en je terug de diepte in kijkt.
Het is mooi weer. En het is prachtig om de 'hoodoo's' (zo nemen ze de afgesleten torentjes) van dichtbij te zien. Als je Bryce bezoekt is het wat ons betreft een 'must' om een wandeling naar beneden te lopen. Het is ook erg leuk om later boven te staan en te zien waar je in de diepte gelopen hebt.
Na de wandeling gaan we nog naar een aantal uitzichtpunten rond het grote amfitheater van Bryce. Punten die we gisteren vanwege de regen en onweer niet hebben gezien. We lunchen bij de Fairyland Trail. Eigenlijk willen we een deel van deze wandeling gaan lopen, maar vanwege het dreigende onweer (alweer ja) besluiten we op weg te gaan naar Page / Glen Canyon / Lake Powell.

Onderweg (over de 89) zien we enorme buien langstrekken. Op ons pad blijft het relatief droog en later (voorbij Kanab) zelfs weer zonnig. Onderweg doen we weer een aantal caches. We rijden onder andere door het gebied "Grand Staircase Escalente National Monument". Dit is echt een prachtig gebied om doorheen te rijden. Volgens de kaart en de bordjes is het een 'scenic road. En deze keer zijn we het daar voor de volle 100% mee eens. Eerder leek het erop dat alles wat heuvels of bergen had 'scenic' werd genoemd.

We zoeken een camping in Wahweap, net voor Page, omdat dat één van de weinige plaatsen lijkt te zijn (sinds het dalende waterpeil in Lake Powell) waar nog georganiseerde 'boattrips' vandaan vertrekken. Op de camping is nog plek zat. Het is hier snikheet en we zijn het na een lange drukke dag flink zat. Om 7.40 uur liepen we onze eerste trail en we zitten pas om 19.40 uur aan het avondeten. Morgen zal blijken dat we, door Arizona in te rijden, een tijdzone zijn gepasseerd en dat het hier een uur eerder is. Maar het uitgeputte gevoel blijft hetzelfde.

Dag 23 - zaterdag 17 juli - Glen Canyon National Recreation Area / Wahweap, 160 miles

heet, onweer.

We willen een rustig dagje houden. Maar er blijkt in de omgeving meer te doen te zijn dan we dachten. We zijn, volgens 'Arizone time', al vroeg op. Terwijl we dachten dat we uitgeslapen hadden. Arizona heeft, in tegenstelling tot de omringende staten, geen zomertijd. Het is hier daardoor één uur vroeger.
Na ontbijt en koffie gaan we naar de lodge in Wahweap en bespreken onze 'boattrip' van morgen. Dan rijden we via de Lakeshore Drive naar het 'visitor center' bij de Glen Canyon Dam. Dit is vlakbij Page. Vanwege 9-11 (11 september) mogen er geen tassen het gebouw in. Gezien onze eerdere ervaringen met diefstal uit de auto op vakantie, gaan we één voor één naar binnen. Buiten loopt een ranger die de wachtende van interessante info voorziet. Op aanraden van deze ranger gaan we naar de Horseshoe Bend Viewpoint en naar de Antilope Canyon. De Horseshoe Bend is een bocht in de Colorado rivier in de vorm van een hoefijzer (hoe verrassend!). Mooi gebied. Je kunt zien dat dit het begin is van de Grand Canyon. De sfeer is hetzelfde.
We komen een collega-cacher tegen die ons uit kan leggen wat 'benchmarking' is. Ook geeft hij ons nog wat coördinaten van caches in de omgeving.
Het is hier erg warm. Het zweet spuit aan alle kanten onze poriën uit.

Voor de Antilope Canyon gaan we richting Page, de 89 op. Voor de fabriek met de drie pijpen gaan we linksaf, naar de Lower Antilope Canyon. Rechtsaf is de Upper Antilope Canyon en deze is alleen met gids te bezichtigen en schijnt minder spectaculair te zijn. Als we de indiaan (het is in een indianenreservaat) bij het loket naar het verschil tussen de Upper' en Lower vragen, krijgen we een bijzonder positief verhaal over haar eigen Lower Canyon en van de Upper Canyon wordt een beduidend minder positief beeld geschetst. Iets zegt ons dat het concurrenten van elkaar zijn! De entree is fors (€37 voor twee personen), maar dat is het wel waard.
Een jongen brengt ons naar de ingang van de canyon. Volgens hem is het nu 'monsoon season'. Dit loopt van juli t/m september. Er kunnen dus heftige regenbuien voorkomen in combinatie met de hitte. Om zijn woorden nog wat kracht bij te zetten, wijst hij op een herdenkingssteen ter nagedachtenis aan een 'flash flood' in 1997. Er zijn toen twaalf toeristen omgekomen in de canyon. Ja, hij weet ons wel gerust te stellen.
Het is wel nodig dat ons de ingang van de canyon wordt aangewezen. Zelf hadden we de ingang nooit als dusdanig herkend. Het is een smalle spleet in de rotsen in de grond waar je jezelf in moet laten zakken.
De canyon is op zijn breedst ongeveer drie meter, maar meestal is het niet breder dan 80-100 cm. Regelmatig kun je nauwelijks je voeten neerzetten en moet je in kreeftgang door de smalle doorgangen. De canyon is variërend van twee tot zes meter diep. Door het water zijn prachtige rondingen uitgesleten in het rode zachte zandsteen. Heel bijzonder! Het is echt prachtig. We maken dan ook bizar veel foto's. Het is maar afwachten wat daarvan lukt. Het is tenslotte niet altijd even licht in de smalle canyon. Onderweg komen we een groepje Japanners tegen die met lichtmeters, flitsers, statieven, enorme lenzen, et cetera aan het fotograferen zijn. Ik voel me een beetje een sukkelige amateur met mijn klik-klak camera. De twijfel of er iets te zien zal zijn op mijn foto's slaat toe.
Door de canyon naar beneden is al een redelijk geklauter en soms laten we ons gewoon op één voet naar beneden glijden. Maar naar boven is soms echt even een geworstel en een krachtinspanning. Gelukkig is het niet zo warm in de canyon. Er is veel schaduw.

Na deze opwindende klauterpartij vinden we dat we iets verfrissends verdiend hebben: zwemmen bij de lodge in Wahweap. De lodge en de camping horen bij elkaar en wij kunnen daarom ook van het zwembad gebruik maken. Lekker! Het is dan inmiddels alweer vijf uur en om ons heen beginnen de onweersbuien alweer te groeien.

Dag 24 - zondag 18 juli - Glen Canyon National Recreation Area / Wahweap

warm/heet, einde van de middag harde wind en een beetje onweer.

Het boottochtje wat we gisteren hebben gereserveerd, gaat vandaag gebeuren. We melden ons om half acht bij de balie in de Wahweap Lodge. Om acht uur varen we weg. We zitten lekker bovenop het dak in de wind en in de zon, met vol uitzicht naar alle kanten. Gewapend met water, petjes en zonnebrand zijn we er helemaal klaar voor. We gaan met de boot (heen en terug) naar "Rainbow Bridge NM". Vanwege de lage waterstand moeten we naar Rainbowbridge ongveer 1 ¼ mijl lopen (en terug, dus totaal 2,5 mijl). In totaal duurt ons tripje 7 - 7,5 uur. We krijgen onbeperkt drinken aan boord (water en limo) en een lunchbox. Het uitje kost $105 pp, exclusief taxes.

Het is een mooie tocht over Lake Powell, door de Glen Canyon. Verbazingwekkend te weten dat hier voor 1966 geen meer was. Het is door mensen onder water gezet met behulp van de Glen Canyon Dam. Het meer is aangelegd ten behoeve van de drinkwatervoorziening. Het heeft 17 jaar geduurd voor het meer 'vol' was en op zijn hoogste punt. Het is ook bijzonder (en zorgwekkend) om te zien hoe hoog het waterpeil is geweest en hoe laag het nu is. De waterrecreatie in Hite is niet meer mogelijk vanwege de lage waterstand. En op verschillende plaatsen zijn de boothellingen verplaatst en/of verlengd om nog met de boot vanaf de weg bij het water te kunnen komen. De lage waterstand wordt veroorzaakt door de geringe regenval, gecombineerd met het grootverbruik van water door de Amerikanen.
Het is leuk om op het meer te varen, omringd door andere watersporters. Nou ja, sporters…. Surfen of iets dergelijks gebeurt hier niet. Daar worden de Amerikanen waarschijnlijk te moe van. Hier racet men op waterscooters en vaart men in 'houseboats' (dit zijn enorme blokkendozen op drijvers) met daarachter een kleiner bootje en gemiddeld twee waterscooters. Het is op het water met de 'houseboats' hetzelfde als op de weg met de RV's: ze hangen er van alles achter.

Hoe verder we het meer op komen, des te hoger de muren/rotsen om ons heen, des te mooier de kleuren. Als we dichtbij Rainbow Bridge NM komen, verandert de vorm van de rotsen. Alles wordt wat ronder. De Rainbow Bridge is groot en bijzonder. Maar echt met onze mond open (ohhh!) staan we niet. We hebben denk ik al te veel moois op de wereld gezien. De 'arches' van Arches NP waren minstens zo indrukwekkend. We hebben 1,5 uur om van de boot naar het monument te lopen en terug. Dit is ruim voldoende tijd om dit rustig te doen. Prettig, want het is behoorlijk heet in de canyon.
We zijn even na drie-en terug in Wahweap bij de lodge We hebben ons elke 2-2,5 uur ingesmeerd met factor 12. Op de terugweg heb ik een blouse aan gehad. Resultaat: wel verkleurd, niet verbrand. Goed gedaan dus!

We gaan nog even zwemmen bij de lodge in het zwembad, ondanks de donkere wolken en het dreigende onweer. Het waait nu erg hard. Maar het is een warme wind en de buien lijken om ons heen te waaien. Tot slot gaan we pizza eten in de haven. Lekker dagje!

Dag 19, 20 en 21

Dag 25, 26 en 27