Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 16 t/m 18

Dag 16 - zaterdag 10 juli - Salt Lake City - Cedar Breaks NM, 280 miles

zonnig/warm met een harde frisse wind.

We gaan vanaf Salt Lake City direct de grote weg (15) op en blijven hier vrijwel de hele tocht op rijden. Langs de weg wordt ook steeds Las Vegas aangegeven. Dit is maar 100 mijl verder rijden dan ons doel: Cedar Breaks NM. Zullen we er dan toch maar even langs? Verleidelijk, maar we doen het niet. Om al het autorijden wat te onderbreken, doen we boodschappen in Nehpi, lunchen we langs de 15 en doen we een paar caches in en rond Cedar City.

In Cedar City heeft 'Chevums' een aantal caches neergelegd en op bijzondere wijze verstopt. Het is erg leuk om deze te doen/vinden. Eén zit verstopt in een holle buis van een (heras) hekwerk en is afgedekt met de originele dop van het hekwerk. Een ander is verstopt onder een plastic deksel van een beregeningsinstallatie in een gazon. Deze vinden we omdat dat het enige waterpunt lijkt te zijn dat groter is dan de rest.

Daarna rijden we door naar Cedar Breaks National Monument, waar we een plaatsje vinden op de camping. We genieten er nog even van de zon, en van de muggen. Na het eten gaan we naar het uitzichtspunt over het amfitheater, om van de zonsondergang te genieten. Het amfitheater is een prachtige kom in de rotsen, rood steen, allemaal torentjes en randjes. Een mooi uitzicht! Als we daar aankomen, wacht me een verrassing: bloeiende akeleien!! In Rocky Mountains NP waren we nog te vroeg, maar hier staan er heel veel uitbundig te bloeien. Mooi om mijn lievelingsbloem voor het eerst in het wild te zien.

Dag 17 - zondag 11 juli - Cedar Breaks, 12 miles

zonnig/warm, frisse wind.

Omdat Cedar Breaks vrij klein is, doen we lekker rustig aan. De 'scenic drive' is maar vijf mijl lang. Na het ontbijt lopen we naar het 'visitor center', vanaf de camping via een korte trail (één mijl) Lekker door de bomen én de bloemen. Wat een prachtige bloemen bloeien hier! Onder andere: akelei, blauwe lupines, blauwe en paarse ridderspoor, aspen bluebells (familie van de borage/komkommerplant), witte ooievaarsbek en veel gele (voor mij onbekende) soorten. Dit moet echt de mooiste tijd van het jaar zijn om hier te komen.

In het 'visitor center' kopen we een beschrijving van de trail die we willen gaan lopen: Alpine Pond Trail. Voor we aan de wandel gaan, gaan we eerst terug naar de camper voor een kop koffie. Daar spreken we de 'campinghost'. Zij is erg enthousiast over de Alpine Pond Trail: wonderfull flowers, fabulous! Dat moeten we dus zien. Het is inderdaad een prachtige wandeling. Vooral de 'lower trail' is mooi. Het staat vol met bloemen! Volgens de beschrijving is de trail maar twee mijl. Wij doen er 2,5 uur over. Onderweg zien we niet alleen bloemen, maar ook veel kolibries, twee 'yellowbellied marmots' die in de zon liggen te bakken en veel 'least chip munks'. We gaan weer op de camping lunchen, want daar hebben we een lekker plekje in de luwte. De wind is hard en koud. In de luwte is het lekker warm door de zon. Het is hemdjes en korte broeken weer.
Na de lunch doen we nog een korte cache net buiten het park. Aan het einde van de middag gaan we weer lekker relaxen: in de zon zitten, boekje lezen. Een heerlijk rustig dagje! Morgen gaan we wel weer 'druk doen'.

Dag 18 - maandag 12 juli - Cedar Breaks NM - Zion NP, 85 miles

heet, heel heet, 35-40ºC.

We staan weer eens vroeg op, om 6.00 uur. We willen op weg naar Zion veel caches doen en ook nog eens op tijd in Zion aan komen. We zijn bang dat de camping er snel/vroeg vol zal zijn. Kortom: we gaan lekker vroeg op pad. Om 7.05 uur zijn we op weg.

Onderweg doen we twaalf caches, waaronder weer een paar van Chevums. Zo vinden we een cache aan de voet van een lantaarnpaal onder een loszittend en op te lichten afdekkraag (dit was wel even zoeken!). Er zit er één in een 'kogelgat' in een lantaarnpaal langs de weg (de naam van de cache 'bullet head' verraadde gelukkig enigszins wat we moesten zoeken). En we vinden er één in een stekkerdoosje aan een lantaarnpaal (Geniaal! Het stekkerdoosje heeft hij er met klittenband aanvast geplakt. Op zich is het gek, maar het valt helemaal niet op!).

Als we bij Zion NP aankomen is het rond twee uur. De eerste camping (met hook-ups) heeft alleen nog plaatsen in de volle zon. Het is kiezen: (1) of met elektriciteit en dus airco in de volle zon op de eerste camping, of (2) zonder elektriciteit en dus zonder airco in de schaduw op de tweede camping. We kiezen voor het laatste en rijden door naar de volgende camping. Het is hier echt belachelijk warm. Het is een enorme overgang na het hoge Cedar Breaks. Daar zaten we op 3000 meter hoogte, terwijl we hier onder in een canyon zitten waarvan de pieken 2300 meter zijn. We acclimatiseren in Virginriver die langs de camping loopt. Je kunt er alleen in zitten (erg ondiep), maar het stromende water langs onze verhitte lijven is heerlijk!

Als we zijn afgekoeld maken we een klein ommetje naar het Visitor Center. En na het eten gaan we een stukje met de shuttlebus de bergen/canyon in. Je kunt alleen met een shuttlebus verder de canyon in. Dit is ingesteld in 2000, toen na een aardverschuiving in 1995 (waarna het park dagenlang van de buitenwereld is afgesloten geweest) de bezoekersaantallen enorm opliepen. Voor de 6000-7000 bezoekers per dag, waren in de canyon maar 250 parkeerplaatsen beschikbaar. Resultaat: één groot gekkenhuis! Wij zitten dus (verplicht) in de shuttlebus. Het is jammer dat je niet veel vanuit de bus kunt zien. Het voordeel is dat de chauffeur commentaar geeft bij alles waar we voorbij rijden. In de dagen dat wij er zijn, hebben we verschillende chauffeurs. Waarvan een aantal erg grappig zijn en nog informatief ook! Zo weten we nu bijvoorbeeld dat de Zion Canyon zich heeft gevormd doordat het water van de Virginriver een weg heeft uitgesleten in het zachte zandsteen. De rivier voert 270 vrachtwagens per dag vol zand en kiezels de canyon uit. Een deel daarvan hadden wij vanmiddag in onze zwembroek/badpak zitten, nadat we in de rivier hadden gezeten.

Dag 13, 14 en 15

Dag 19, 20 en 21