Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 16 t/m 18

Dag 16 - Vrijdag 30 maart: Koh Yao Noi

Als we wakker worden is het nog steeds (of alweer?!) 26,5ºC. Het is dus niet koud geworden en de handdoek was voldoende.
We ontbijten om half 8 (ananas pancakes met vers fruit; wat een straf toch zo’n vakantie!)

Dan gaan we weer met de ‘longtail boat’ op pad. We varen richting Krabi waar we in de kano een eiland met mangrove bossen deels doorkruizen. Omdat het gisteravond heeft geregend en geonweerd is de lucht weer schoon. Alles is veel helderder van kleur en de uitzichten zijn mooier. De boottocht naar het mangrove-eiland is al mooi. Rond het eiland gaan we in de kayak verder. We gaan een ‘hong’ in. Een ‘hong’ is een soort lagune. En we varen door een kloof. In deze kloof zien we verschillende apen. Twee keer zitten ze hoog in de bomen en een keer zien we longtail makaken van dichtbij. Ik ben nog verbaasd dat de apen niet bang voor ons zijn. Zelfs de moeder met het jong vluchten niet voor ons weg, maar komen juist naar ons toe. Hoe naïef…. De apen zijn gewend dat ze eten krijgen van toeristen. Dan hebben ze aan ons een slechte, want wij doen zoiets uit principe niet. Je moet van deze in het wild levende dieren geen bedelaars maken. De andere apensoort is wel schuw omdat zij gevangen worden voor hun vlees.
Als we met ons drieën varen (Wouter, ik en de gids) is het heerlijk rustig. Echt idyllisch. Het heeft een hoog “expeditie Robinson” gehalte. Helaas komen er ook veel kayakken uit Krabi. Dat zijn vaak groepen en zij maken veel lawaai. Daar gaat de rust!

Na het kayakken worden we naar een rotsje gebracht waar we kunnen snorkelen. We hebben onze eigen flippers en brillen meegenomen omdat we gelezen hadden dat het mogelijk was om hier te snorkelen. Daar lopen we dus nu al bijna 2 weken mee te slepen. En nu gaat het er eindelijk van komen: “snorkeltime”! We storten ons met onze flippers wat onhandig het korte trappetje van de boot af. Door de stroming is het gebied waar we kunnen snorkelen vrij klein. Het is wel een heel mooi stukje. Er zijn verschillende soorten zacht koraal, ook soorten die we nog nooit hebben gezien. Hele bossen donker roze en ook blauwe sprieten in bosjes die meedeinen op de stroming. Echt heel roze en heel blauw! Verder zijn er meerdere mooie vissen. Er zijn grote scholen bruin/witte visjes (ongeveer 10 cm groot) die aan de bovenkant fijn gestipt zijn en onder gestreept. Ook zijn er veel zwart/geel/witte soorten. Er is een mooie regenboog paars/blauw/groene. En de klapper is “Nemo”! Of eigenlijk nemo 1, 2, 3 en 4. We zien voor het eerst de anemoonvis (clownvis) in het wild! Het zijn er een paar en ze zwemmen tussen de deinende sprieten van het koraal door. Echt heel leuk om te zien!
Voldaan klauteren we weer de boot op. Het was even een gesleep, die snorkelspullen door heel Thailand, maar wel de moeite waard. Wat een pret is snorkelen toch! En dat uit de mond van iemand die er niet van houdt om met haar hoofd onder water te zwemmen.

We lunchen op de boot: kip cashew, groente, vis, rijst en vers fruit toe. Een lekkere lunch!

Onze tweede kayaktocht van vandaag is rond een eilandje. Het is laag water. En het water is hier zo helder dat je op veel plaatsen op de bodem en vlak langs het eiland kan zien. We zien weer mooie koralen en vissen. Ook zien we een rog!
Onderweg stappen we uit bij een inham die met hoog water onder water staat. Dan kun je er in varen. Wij lopen er in. Het is net of de grond beweegt of als het wijken  van de rode zee voor Mozes. Als je een stap doet, schieten allemaal krabbetjes weg hun gaatje in de grond in. Het is net een stoelendans. Soms wil een krabbetje een gat in vluchten waar al een ander zit en dan ontstaat even paniek want waar moet de krab dan naartoe vluchten?! We zien er een grijs soort reiger (egret) en een “collared kingfisher” (wit met blauw).

We kayakken terug naar de boot en varen terug naar Koh Yao Noi (=eiland waar we slapen). We lopen van de haven naar ons onderkomen. Onderweg komen we een ijsco-kar tegen. We scoren even een ijsje en ik krijg er een gratis disney-waaier bij. Yeah! De vrouwelijke jeugd die om de kar hangt, kijkt jaloers. Er zijn echter te veel meisjes om de waaier aan één van hen te kunnen geven. Ik hou ’m dus lekker zelf.
In de tuin rond de bungalow/hutjes laat “Ioew” ons nog wat speciale Thaise vogels zien. Hij vindt het duidelijk leuk dat we een verrekijker mee hebben en zelf ook veel vogels zien, nu en eerder vandaag. We zien ook de “flying lizard”. Deze vliegt/springt van de ene boom naar de andere boom over een afstand van wel 10 meter! Wat een eind voor zo’n klein beestje (ongeveer 15 cm).

Het is nu 6 uur en het is nog steeds 31ºC. De hutjes staan al lang niet meer in de zon, maar afkoelen doet het niet. Als ik zeg dat ik pas ga douchen als het koud wordt, moet Wouter hard lachen. Hmmm, misschien heeft hij gelijk. Dan ben ik nooit op tijd schoon en fris voor het avondeten.

Op het strand voor ons hutje wordt weer fanatiek gevoetbald. Rond 5 uur-half 6 (als de zon er weg is) verzamelt de mannelijke jeugd uit het dorp en omstreken om samen te voetballen. Ze hebben twee kleine ijzeren doeltjes. De vrouwelijke jeugd (versterkt met een paar mannen) speelt volleybal op een veldje naast ons etablissement. Ik vind dit een bijzonder leuk en sympathiek gebruik. Aan het einde van de dag even voor de lol samen sporten. Ze komen hier op de scooter naar toe en parkeren ze allemaal netjes op een rijtje langs de weg.
Het is nog steeds erg warm, als ik besluit toch maar even te douchen. De baas is de BBQ al aan het stoken. Ben benieuwd wat we zullen eten!
We eten vis van de BBQ, zoete kippensoep, groente, grote garnalen en rijst. Wederom lekker. We hebben eigenlijk nog maar 1x iets in Thailand gegeten wat we niet lekker vonden: Salade Thai Style. Dit was glibberige rauwe vis. Yek!

De tv staat aan tijdens het eten. “Ioew” is af en toe duidelijk afgeleid door een quiz of het nieuws. Soms legt hij ons uit wat de vraag in de quiz is en wat hij denkt dat het goede antwoord is. Grappig.
Om 8 uur begint het nieuws over het koninklijk huis. We zien 10 minuten lang nieuwtjes over de prinsessen van Thailand. Het koninklijk nieuws komt elke dag op tv.
Het is leuk en bijzonder om te zien hoeveel “Ioew” om de koning en de koningin geeft. Hij zegt een paar keer “I love the king” en “I love the queen”. Het klinkt ons wat overdreven in de oren, maar hij meent het echt. Het bijzondere aan het koningspaar is volgens hem dat ze heel veel goede dingen doen voor het Thaise volk. De koning heeft 200 projecten ten behoeve van de gezondheidszorg in Thailand die hij financiert en aanstuurt. Het Thaise volk geeft geld aan de koning (bijvoorbeeld als hij ergens in het openbaar komt) wat hij dan in de projecten investeert. Heel bijzonder dat de mensen zomaar 50 baht aan de koning geven. Je zou het eerder andersom verwachten.
Volgens “Ioew” is het nog maar de vraag wie de troonopvolger wordt. De zoon, waarvan wij dachten dat het de kroonprins was, schijnt niet geliefd te zijn bij het volk. Hij is gescheiden van een actrice en vervolgens hertrouwd en hij heeft meerdere kinderen. Of zijn eerste huwelijk met een actrice er de reden van is dat hij niet geliefd is bij het Thaise volk is ons niet geheel duidelijk. De manier waarop onze gids het vertelt suggereert dat wel. Een dochter van de koning is ongetrouwd en zij is wel zeer geliefd. Ze lijkt op haar vader, wat in dit geval dus erg positief is. Dan is er nog een dochter die ook zeer geliefd is. Maar zij is wat buitenbeeld voor de troonopvolging omdat ze met een buitenlander getrouwd is. Ik hoop dat ik alles goed heb begrepen, want op een gegeven moment kwamen er wel heel veel prinsessen in “Ioew’s” verhaal voor. Kern van het verhaal lijkt te zijn dat ze liever één van de prinsessen op de troon zien dan de prins.
We hebben nog enige spraakverwarring gehad over het begrip “koningin”. In Thailand is de vrouw van de koning Bhumibol automatisch koningin. Ze hebben altijd zowel een koning als een koningin. Er is geen sprake van een zogenaamde ‘koude kant’. Mijn vraag of één van de prinsessen koningin kon worden of dat ze alleen een koning hadden, werd door “Ioew” dan ook niet begrepen. Uit het verwarrende gesprek dat volgde (waar onze gids zich ook aangevallen voelde en zijn koningin ging verdedigen), maken we op dat de troonopvolging zowel in de mannelijke lijn als vrouwelijke lijn kan. Niet zoals in Japan waar alleen een prins de troon kan opvolgen.

Als we terugkomen in ons hutje is het (nog maar) 29ºC. Yeah; het wordt frisser!

Dag 17 - Zaterdag 31 maart: Koh Yao Noi – Hat Nai Yang

Als we vandaag wakker worden is het nog maar 25ºC. Zo ‘fris’ hebben we het hier nog niet gehad.
We ontbijten weer met ‘pancakes & pineapple’ met vers fruit. Dan verlaten we ons resort, uitgezwaaid door ma, met pa als taxichauffeur die ons naar de pier brengt. De bootsman én de boot zijn er ook al. “Ioew” koopt nog even ijs om de cola te koelen. Wij maken een foto van een evacuatiebord over een mogelijke tsunami. De eilanden waar wij deze dagen varen, hebben niet veel last gehad van de tsunami. Er zijn geen slachtoffers gevallen, maar er was wel veel schade. Koh Phee Phee is wel zwaar getroffen. Daar zijn ook veel mensen omgekomen. Dat eiland ligt wat zuidelijker.

We varen naar een eilandje waar we kunnen zwemmen en snorkelen. Als we aankomen is het er nog erg rustig. Op het strand zijn alleen een stuk of 5 mensen die er in bamboehutjes wonen. Bijzonder dat ze hier leven. Zo alleen en verlaten. Ze wonen op een relatief klein stukje strand. De rest van het eiland ljjkt steil en rotsachtig. Als wij net van onze boot af zijn, komen er (vroem, vroem, vroemmmm) nog zo’n 5 boten aan. Allemaal vol met rumoerige toeristen. Heel bijzonder zo’n invasie. Ze denderen met z’n allen van de boot af, schreeuwen wat naar elkaar, maken wat foto’s en varen dan weer weg. We zijn sprakeloos van zo’n overval. Zo komen en gaan er nog meer boten.
Wij hebben medelijden met de bewoners van het eiland. Hoe moet dat voor hen zijn!? Vergelijk het eens met een bus vol luidruchtige Duitsers die op je oprit parkeren, luid pratend je tuin in komen zetten, op je stoelen gaan zitten, je schommel uitproberen, foto’s maken en dan onder veel bombarie weer wegscheuren met de bus. Ik weet wel dat ik dat niet op prijs zou stellen. En dan druk ik me nog mild uit.
Opvallend vind ik dat de bewoners van het strandje het gewoon over zich heen laten gaan en rustig mensen zitten te kijken. Ze profiteren niet eens van al het bezoek. Ze verkopen niets en vragen nergens geld voor. Dat zouden wij Nederlanders wel doen, denk ik.
Wij gaan lekker snorkelen. Er is geen koraal. Er zijn wel mooie vissen. We zien onder andere de ‘butterfly fish’. Het is grappig dat “Ioew” geen ‘fish’ zegt maar ‘fitch’. Dit levert zo nu en dan wat onduidelijkheden op, ook bij het eten.

We stappen op het eiland in de kano en peddelen over een open stuk zee naar een ander eiland. Het zijn echt “Expeditie Robinson” eilandjes. Als we aankomen zijn we de enigen. Als we gezwommen hebben, komt ook hier een andere boot aan. Minder luidruchtig deze keer, maar wel met veel spullen: tafeltjes, tassen, parasols….. Er gaat gepicknickt worden.
Wij peddelen weer van het eilandje weg. Wouter en ik hebben begrepen dat we op het eiland ernaast gaan lunchen. Daar peddelen we dus heen. Wel is het gek dat onze gids naar de boot terug peddelt. Dat verklaren we door te denken dat hij het eten op gaat halen en ook zo naar het eiland komt. Als we op het eiland naast onze kayak staan, blijken we toch verkeerd te zitten. Onze gids en bootsman staan breed gebarend op de boot: terugkomen! O jee, we zitten verkeerd.
We varen met de grote boot naar een ander rustiger eiland, gaan daar voor anker en dan lekker lunchen. We eten ‘spicey fish’ (fitch), kip met cashewnoten, gebakken garnalen met een sausje en natuurlijk rijst. Lekker!

We gaan nog even het eiland op en varen dan terug naar de pier bij Ban Bang Rong (bij Phuket). Daar komen we rond 3 uur aan. Er staat dan een auto met chauffeur klaar om ons naar het “gibbon rehabilitation center” te brengen. Dit is een privé initiatief. Het is gelegen in een Nationaal Park, waarvoor je in principe 400 baht entree moet betalen. Wij hebben mazzel; het toegangsloket is gesloten en we kunnen zonder betalen doorrijden. Ze hebben in totaal 35 gibbons, waarvan je er slechts 4 in hokken kunt zien. Wettelijk is het hebben van een gibbon als huisdier verboden in Thailand. Gibbons die in particulier bezit worden gevonden, worden in beslag genomen en hier gebracht. In het wild zijn ze bijna uitgestorven. Er is helaas ook veel corruptie. Als je de politie maar genoeg betaalt, dan mag je je gibbon gewoon houden en treedt de politie niet op. Schande!
In het centrum worden zieke dieren beter gemaakt. Het doel is om de dieren in het NP weer in het wild uit te zetten. Dat doen ze in het NP omdat ze daar tegen stropers beschermd zijn. Ze worden pas teruggezet als ze gepaard hebben. Een gezin schijnt in het wild meer kans op overleven te hebben dan een éénling.
We doneren geld aan de stichting en kopen een leuke kaart van drie gibbons in verschillende kleuren.

We worden netjes weer bij ons hotel “Nai Yang Beach” afgezet. Daar krijgen we onze tas terug die we daar achter gelaten hebben. We gaan eerst even lekker douchen. We voelen ons zó vies! En dat zijn we waarschijnlijk ook: zeewater, zweet, zonnebrandspul en nog meer zweet.
’s Avonds gaan we lekker wat drinken en eten op het strand.

Dag 18/19 - Zondag 1 april/maandag 2 april: Hat Nai Yang – Kuala Lumpur - Amsterdam

Van onze laatste vakantiedag heb ik geen reisaantekeningen meer gemaakt. Op de één of andere manier komt dat er nooit meer van zo’n laatste dag. Als we eenmaal thuis zijn ben ik dusdanig afgeleid door de post dat ik niet aan het afronden van het reisdagboek denk. Ik moet dus even uit mijn geheugen putten.

We vliegen pas aan het begin van de avond terug naar huis. We kunnen dus nog lekker van een laatste dagje op het strand genieten. We huren weer lekker een bedje en een parasol. Bestellen ijskoffie en gaan lekker eten in een strandtent.
Voor we naar het vliegveld vertrekken kunnen we nog even douchen in een hokje in het hotel. Het is daar helaas dusdanig warm dat je na het douchen en afdrogen, eigenlijk gelijk weer onder de douche wilt. Ach ja, het zoute zeewater en zonnevet hebben we in ieder geval lekker weggepoetst.
We gaan met een busje van het hotel naar het vliegveld. Daar komen we veel te vroeg aan. We kunnen nog niet eens inchecken. Eenmaal ingecheckt gaan we nog wat winkeltjes kijken (en nog wat boeken komen), een snack eten en dan het vliegtuig in.
We vliegen, net als de heenreis, over Kuala Lumpur. Daar hebben we een vrij korte stop. We kunnen het vliegtuig uit en met de metro naar de winkeltjes, maar veel tijd hebben we niet. We moeten al snel weer het vliegtuig in; op naar Amsterdam en op naar Zeist. Nu doen de videosystemen van ons het gelukkig wel en we vermaken ons met het kijken van meerdere films en lekker eten.
We hebben helaas geen welkoms-comité op Schiphol. We landen vroeg op de maandagochtend. Ons welkoms-comité is hard aan het werk. We gaan dus met de trein en bus terug naar Zeist...

Dag 13, 14 en 15

THE END