Reisverslag - dag 3 en 4

Dag 3 - Maandag 20 april 2009: Wandeling rond El Castillo en uitzichtpunt “Portilla del Tietar” in PN Monfragüe

Met de wekker op half 8 zijn we te vroeg voor het ontbijt. Het is bijzonder dat hier zo veel vogelaars zijn en dat het ‘openbare leven’ hier pas zo laat begint. Na het ontbijt gaan we naar de P onderaan bij het kasteel (el Castillo). We wandelen omhoog. Het kasteel is ‘the place to be’ om roofvogels van dichtbij te zien. De gieren, arenden en kleine roofvogels gebruiken de warme opstijgende lucht vóór de rotsen om omhoog de lucht in te komen. Daarbij komen ze vlak langs de rotsen waarop het kasteel ligt. Ik vind een rustig randje met gras waarop we heerlijk in verte en diepte kunnen kijken en waar regelmatig op gepaste afstand grote roofvogels langs komen vliegen. We vermaken ons uitstekend.

Na een ijsje verlaten we de top en wandelen via de rode route aan de andere kant van de berg weer naar beneden. We dalen af langs een kronkelend paadje omzoomd met bloemetjes en kleine bosjes met kreupelhout. Beneden komen we bij een brug. We lopen langs de rivier terug in de richting van de gierenrots en terug naar de auto. Zo klinkt het allemaal als een korte wandeling, maar we hebben er (inclusief de stop bij het kasteel) meer dan 6 uur over gedaan! Het is een hele wandeling en met de vele stops om vogels te kijken of de leuke bloemetjes te fotograferen, duurt het even voor je het rondje hebt gelopen. Bij de gierenrots zien we nog een nest van een zwarte ooievaar.

Het is dan inmiddels half 5 en we hebben ontzettende honger. We hebben nog geen lunch gehad. We eten wat ‘raciones’ (kaas, serranoham en brood) bij onze Casa Rurales op het terras.
Dan rijden we naar de oostkant van het park en stoppen bij het uitzichtpunt “Portilla del Tietar”. Daar zouden volgens een reisverslag van een Nederlandse groep vogelaars (van internet) veel vogels te zien moeten zijn. Dat klopt. We zien er (met de hulp van een telescoop van een andere vogelaar) twee oehoe-jongen. Dit zijn twee grijze propjes veren in de schaduw van een grijze rots. Ze zitten dapper om zich heen te kijken. Wat wij aanzien voor een mus blijkt een ‘rock bunting’ te zijn (een grijze gors). Dan is er een opschudding tussen de vogelaars. Er is een Spaanse keizerarend gesignaleerd. We zien ‘m boven ons cirkelen. Herkenbaar aan de witte schouders. Verder zitten er op de rots aan de andere kant van de rivier vele vale gieren. Velen van hen zitten bij een nest met een jong. Steeds maar één gierenjong per nest. Ook hier moet een nest van een zwarte ooievaar zitten, als we de verhalen van de omstanders moeten geloven. Maar die hebben we niet gezien.

We eten ’s avonds weer in het restaurant van onze ‘casa’. Dit keer onder het genot van een Spaanse schoolklas met pubers. Wat een herrie! Vandaag bij ‘el Castillo’ op de rots hadden we ook al het genoegen gelijk met een schoolklas de afdaling in te zetten. De natuurbeleving is heel anders tussen al dat gekakel. Vogelgeluiden horen kun je wel vergeten.
Na het eten blijkt gelukkig dat we ons toch wel een beetje verstaanbaar kunnen maken in het Spaans. Het lukt ons wederom om de rekening van het eten op onze kamer te laten schrijven. Vanochtend kregen we even een deuk in ons ‘Spaanse’ zelfvertrouwen toen het ons absoluut niet lukte om de mevrouw van het ontbijt uit te leggen dat we een lunchpakket mee wilden nemen. We begrepen elkaar gewoon niet. Ai! Gelukkig kunnen we ons vanavond wel weer enigszins verstaanbaar maken.

Dag 4 - Dinsdag 21 april 2009: Autotocht richting Sorrejon; watergebieden rond Almaraz

Vandaag gaan we een autotocht maken: route 1 uit “Crossbill guides: the nature guide to Extremadura, Spain”. Deze reisgids ligt in de centrale ruimte van onze casa en heeft allerlei nuttige informatie en leuke routes in het gebied. De wandeling van gisteren is er ook in beschreven.

We verlaten het NP Monfragüe aan de oostkant na een stop om de twee oehoe-jongen te zien. De jongen zitten nog op het nest. Van de ouders wederom geen spoor te bekennen. Er vliegt een zwarte ooievaar druk heen en weer en ook de vale gieren en zwarte wouwen zijn natuurlijk in grote getale present.
Van Monfragüe richting Sorrejon is een mooi stuk over een rustige weg met steen- en kurkeiken. We zien bijeneters, een hop, vele zwaluwen en vele vogeltjes die wij weer op mussen vinden lijken. In de weiden grazen koeien, schapen en er lopen zwarte varkens.

We vinden in Sorrejon, na even zoeken, een plek om te lunchen: een ****hotel buiten het dorp. We kleden ons nog even netjes aan (lees: Wouter ritst zijn pijpen nog even aan zijn afritsbroek) voor we naar binnen durven te gaan. De ruimte waar de eetzaal is, doet qua vorm, gezelligheid en afmetingen denken aan een voorraadhok. Het is recht, sfeerloos en verlaten. Om er te komen moeten we een donkere gang door lopen. Het licht springt aan op basis van een bewegingsdetector. Waar belanden we in hemelsnaam?! Gelukkig komen er al snel meer mensen, zodat we niet in ons uppie zitten te eten. Waarom serveren ze de lunch niet op hun prachtige terras op de binnenplaats van het hotel?
Na de lunch rijden we door naar Almaraz en Sauceville, waar we langs een aantal waterpoelen rijden. Daar zien we een slangenarend, purperreigers en twee ralreigers.
Na Almaraz steken we de A5 over en gaan via een bergachtige route via Jaraicejo en Torrejon el Rubio naar Monfragüe.
Het was een flinke rit. We zijn van 10 tot half 9 op pad geweest.

Dag 1 en 2 Terug naar dag 1 en 2

Dag 5 en 6