Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 1 t/m 3

Dag 1 - Zondag 2 augustus 2009: Vlucht Amsterdam – Kuala Lumpur – 12 uur vliegen

Eigenlijk is er geen dag 1, want we zijn om 22.55u vanaf Schiphol vertrokken... Lees snel dus verder bij dag 2!

Dag 2 - Maandag 3 augustus 2009: Aankomst om 15.00u, auto ophalen, en rijden naar Shah Alam

Om Maleisië binnen te komen moeten we een visum invullen. Het visum bestaat uit twee formulieren per persoon. Daarnaast vullen we een verklaring voor de douane in en een gezondheidsverklaring. We zijn er maar weer druk mee, met de papierwinkel. Zou zoiets nou echt gecontroleerd en opgeslagen worden? Ik kan het me niet voorstellen. De gezondheidsverklaring is nodig vanwege de Mexicaanse griep, die wereldwijd heerst. Op het vliegveld van Kuala Lumpur lopen veel mensen met mondkapjes (of met Islamitische sluiers).

De autoverhuurder vinden is ingewikkeld. Het loket op het vliegveld is onbemand. Behulpzame omstanders vertellen ons dat we de autoverhuurder ook in een ander gebouw op de begane grond kunnen vinden. We moeten een aantal keren de weg vragen, voor we het gevonden hebben. Nu zijn we de gelukkige (zij het tijdelijke) eigenaars van een zilvergrijze ‘Proton’ met een mooie ruime kofferbak. De airco koelt niet sterk, zodat wij al snel met het zweet op de neus het vliegveld verlaten en richting Kuala Lumpur en Shah Alam rijden. Een uur later zitten we al in onze hotelkamer van het “Quality Hotel” in Shah Alam. Dankzij het kaartje (dat Wouter van het hotel heeft geprint via internet) rijden we hier in 1x naartoe. In Maleisië wordt overigens links gereden, maar de ruitenwisser en richtingaanwijzer zitten wel op de gewone plaats. Prettig; zo gaan we niet al ruiten wissend de bocht om.
We hebben een kamer op de 21ste verdieping (slik!) en hebben een enorm uitzicht. Helaas niet op de ‘Blauwe moskee’. Deze ligt verstopt achter een andere betonnen kolos.

Vlakbij het hotel is een winkelcentrum. Daar kopen we ons eerste tropische fruit: rambutans. We mogen proeven voor we overgaan tot de aankoop van 1 kilo. Dat blijkt een enorme hoeveelheid te zijn. Dat wordt eten morgen! Als Wouters moeder hier zou zijn, zou ze mooi mee kunnen eten. Zij vindt rambutans erg lekker.
We lopen, onder de jankende tonen van het avondgebed, naar een uitzichtspunt op de ‘Blauwe moskee’. We zien ‘m nu alleen van een afstandje, maar morgen gaan we de moskee van dichtbij bekijken.
We eten op een terras van een eettentje waar veel Maleisiërs zitten. We eten ‘sissling chicken’; lekker. Alleen van de ijsthee durven we bij nader inzien niet zo veel te drinken. Zou dit wel van goed water zijn gemaakt?

Dag 3 - Dinsdag 4 augustus 2009: Moskee bekijken; rijden naar Kuala Selangor; Bukit Melawati; vuurvliegjes excursie

Wouter doet weer de aloude truc met de wekker. Dit herhaalt zich elke vakantie minimaal 1x. Dan zet hij de tijd waarop we wakker willen worden, maar zet niet het alarm van de wekker aan. Gevolg: we worden om 8.50 uur wakker in plaats van 6.15 uur. We hebben bijna 12 uur geslapen. Best knap.

We ontbijten met een uitgebreid ontbijtbuffet (waarvan er deze vakantie nog velen zullen volgen). Er staat een mix van oosterse en westerse ontbijtgerechten uitgestald. Wij gaan voor ‘oosters’: gebakken mie, groente, ei, kleine zoute visjes, komkommer en pinda’s. Naast de Engelse muffins ligt de oosterse variant: een klef zoet rijstpakketje verpakt in bananenblad. Het is gevuld met iets pittigs. Best lekker.

Voor we Shah Alam verlaten, bezoeken we de ‘Blauwe moskee’(masjid Sultan Salahuddin Abdul Aziz Shah). Dit is een staatsmoskee. Elke provincie heeft een staatsmoskee die deels met geld van de regering en deels met giften van gelovigen wordt betaald.
Bij de hoofdingang worden we opgewacht door een gids/vrijwilliger die ons geheel vrijblijvend zal rondleiden. Ik krijg een mooie paarse jurk aan en een bijpassende hoofddoek. Deze wordt door een vrouwelijke vrijwilliger om mijn hoofd geknoopt. Onze gids is gepensioneerd, heeft een internationale MBA opleiding gehad en veel gereisd voor zaken. Het is bepaald geen doetje, onze gids. Hij vertelt over de 4 minaretten en de oproep tot gebed. Een goede moslim bidt 5x per dag. De tijden hangen af van de stand van de zon. Het eerste gebed was vandaag om 5.14 uur. De moslims waren dus eerder uit hun bed dan wij!
Deze moskee is de grootste van Maleisië; er kunnen 16.000 gelovigen in. We lopen langs de wasruimte voor de mannen. Hier kunnen 500 mannen zich tegelijk reinigen voor het gebed. Deze capaciteit schijnt hard nodig te zijn voor het vrijdag-gebed. Moslims komen niet voor elk gebed naar de moskee (een kleedje in de richting van Mekka kan ook), maar op vrijdag stromen alle Moslims naar de moskee. Als ze te laat dreigen te komen, schijnen ze hun auto gewoon midden op de weg achter te laten om de moskee in te rennen. Rond de Ramadan wordt het echt druk volgens de gids. Dan zijn er in totaal zo’n 20.000-22.000 mannen én vrouwen in de moskee. De vrouwen bidden in de moskee in een afgescheiden ruimte, op het balkon. De moskee is in 1988 gebouwd en is voorzien van airco en inde grote gebedsruimte staan ook fans op palen waaruit frisse lucht komt. Een moskee heeft altijd de vorm van een koepel vanwege de akoustiek.

De gids vertelt van alles over de Islam. Volgens hem is het heel anders (en beter) dan bijvoorbeeld het Christendom. Het Christendom kent priesters die macht hebben in de kerk. Bij de Islam is iedereen gelijk. De imam is geen leider, maar slechts een voorganger in gebed. Die heb je als groep nodig, anders gaat iedereen door elkaar. Van de koran bestaat ook maar één versie. Het is niet zo als bij de bijbel dat er in de loop van de tijd nieuwe versies zijn ontstaan. Wouter slikt zijn opmerking over de verschillende interpretaties van de heilige tekst maar in om geen gevoelige snaar van de gids te raken. De Islam kent ook maar één god (die ze nooit afbeelden). Het Christendom kent de vader en de zoon en de Hindoeïsten hebben heel veel goden. Hij vertelt een grapje om de kracht van de Islam te onderstrepen: Er zitten twee mannen in een boot, een moslim en een hindoe. De boot zinkt. Beiden bidden tot hun god om hen te komen redden. De god van de moslim stuurt een engel en de moslim wordt snel gered. De hindoe verdrinkt, terwijl zijn goden bekvechten wie hem moet/mag redden.
De gids doet voor hoe een gebed verloopt, compleet met alle bewegingen als knielen en grond kussen erbij.

We worden ook in de vertrekken onder de gebedsruimte rondgeleid. Daar zijn klaslokalen waar in de avonduren en in het weekend les gegeven wordt in/uit de koran. Er is ook een ruimte waar verliefde stellen in het weekend les krijgen in de koran, met name over de wetten met betrekking tot de familie. Een stel kan pas trouwen als ze dit certificaat hebben behaald. Bijzonder vind ik dat mannen en vrouwen gezamenlijk deze lessen volgen. Ik zou verwachten dat ze in gescheiden groepen geïnstrueerd zouden worden over echtelijke plichten en rechten. Ze moeten ten slotte toch ook gescheiden bidden in de moskee.
Op het terrein van de moskee is ook een kantoor waar de moslims per jaar 5% van hun inkomen afdragen. Van dit geld worden de armen, hulpbehoevenden en bejaarden (die geen kinderen hebben om voor hen te zorgen) betaald om in hun levensonderhoud te voorzien. Jaarlijks wordt zo 8 miljoen ringit opgehaald. Het afdragen van een deel van het salaris en spaargeld is geen plicht. Maar een moslim doet dit graag (aldus de gids) omdat zijn hart hem dit ingeeft. Mij dunkt dat de sociale verplichting hierin toch geen onbelangrijke rol vervult.
De gids vertelt over zijn dagelijkse leven als moslim. Moslims kennen geen bejaardenhuizen. De ouders komen bij de kinderen wonen zodra ze niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. De zonen hebben hierbij de verantwoordelijkheid over de ouders. Meestal blijft de moeder alleen achter. De moeder van de gids woont dan ook bij hem in huis. Zij bepaalt wat er gebeurt. Als zij vindt dat haar zoon moet scheiden, is hij verplicht dat te doen. Zijn vrouw moet doen wat hij zegt (so in our house we don’t have: “no not tonight honey”; ik heb nog nooit een wildvreemde man zo veel sexueel getinte grapjes horen maken in een gesprek met ons/mij). Lekker geregeld dus. Als vrouw met een inwonende moeder heb je geen klap te vertellen. Onze gids zegt bang te zijn voor zijn eigen moeder. Hij is bang om haar te kwetsen zegt’ie. Als moeder iets gezegd moet worden wat zij niet leuk gaat vinden, stuurt hij zijn vrouw er op af. Pluspunt van het ‘vrouw zijn’ lijkt te zijn dat ze zelf het salaris mag houden dat ze verdient als ze dat wil. De man wordt geacht voor het gezin te zorgen en dit met zijn salaris te betalen. Het zal er echter wel op neerkomen dat de vrouw zelf haar geld aan het huishouden en het gezin wil besteden; uit vrije wil.
Ik ben er achter dat je beter moslima in Nederland kunt zijn dan in Maleisië. Wat een hitte onder zo’n kunststof jurk en hoofddoek! Ik ben blij als deze af mag en we de moskee verlaten.

We rijden met geluk vrij soepel de stad uit. Het komt er op neer dat we eigenlijk de weg kwijt zijn, maar bij toeval op de juiste weg terecht komen. We rijden via Klang (waar we de afslag naar Kapar missen en we behoorlijk om moeten rijden om te kunnen keren) naar Kuala Selangor.

We komen rond 3 uur in het “Palma Hotel” in Kuala Selangor aan. Dit is een luxe hotel met leuke houten huisjes. Of deze ook luxe zijn komen we niet te weten, want wij overnachten in ‘the villa’. Dit is een complex met meerdere kamers en meerdere verdiepingen. In de tuinen rond het hotel zitten apen met leuke punkkuifjes. Zij doen zich te goed aan het fruit in de bomen.

De rest van de middag gaan we naar Bukit Melawati. Dit is een heuvel bij Kuala Selangor van waar je uitzicht hebt over het binnenland aan de ene kant en de mangrovebossen en zee aan de andere kant. Ooit stond hier een fort van de Oost Indische Compagnie. Er is een museum (slaan wij over), een vuurtoren en heel veel apen. Je kunt er voer kopen voor de apen. Dat gaat tegen ons principe: ‘wilde’ beesten voeren. Dus aan ons verdienen de vele verkopers niets. We blijven wel een tijdje aapjes kijken. Er zijn twee soorten. Het leukste is als ze van boom naar boom springen. In films als ‘junglebook’ lijkt het alsof ze dat snel en soepel doen. Hier zien we dat ze soms even adem moeten halen om moed te verzamelen of even een aanloopje moeten nemen, voor ze de sprong wagen.
Om het vele zweet van ons lijf te spoelen plonzen we nog even lekker in het zwembad bij het hotel. Een groep Maleisische mannen volgt ons voorbeeld. Wat kunnen de mannen hier giechelen. Het zijn net puberende schoolmeisjes.

Eén van de redenen om voor het Palm Hotel te kiezen is dat zij avondexcursies organiseren naar een kolonie vuurvliegjes bij Kuala Selangor. We worden met een busje naar een rivier gebracht waar we in roeiboten stappen. Het is inmiddels donker. Als ik de eerste vuurvliegjes zie, weet ik niet wat ik zie. Het is net een knipperende kerstboom. De vuurvliegjes (in werkelijkheid zijn het een soort torretjes), zitten in struiken en bomen langs de rivier. Als er veel samen in een boom zitten, knipperen ze vaak in eenzelfde ritme om de vogels te misleiden. Het heeft een pulserend effect. Het is helaas volle maan zodat we de vuurvliegjes maar aan één kant van de rivier kunnen zien. Als het echt donker is schijn je midden op de rivier te kunnen varen en aan beide oevers tegelijk de lichtjes te kunnen zien. Dat effect missen we dus. Maar dit is ook al heel bijzonder.

Dag 4, 5 en 6