Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - onze belevenissen in Lapland

Onze reis

Heenreis: Zondag 12 maart
We worden ’s ochtends om 7 uur opgehaald door een taxi die ons naar Schiphol brengt. Daar vliegen we om 9.20 uur naar Kuusamo in Finland. Het is 3 uur vliegen. We komen er om 12.30 uur plaatselijke tijd aan. Er staat een bus klaar om ons en alle andere Nederlanders (en dat zijn er vrij veel) naar Salla te brengen. Dan is het bijna 1,5 uur rijden naar de ‘Rendierpark’ waar we informatie krijgen over het gebied en de excursies die mogelijk zijn.
We zijn rond 4 uur in het bungalowpark Salla-Tuvat.

Overzicht van onze dagen en activiteiten

• Zondag: Aankomst
• Maandag: Sneeuwscootertocht (2 uur) - Langlaufen
• Dinsdag: Langlaufen
• Woensdag: Nature walk (sneeuwschoenwandelen en ijsvissen, 4 uur) - Wandelen
• Donderdag: Wandelen
• Vrijdag: Sneeuwscootertocht naar Russische grens (6 uur)
• Zaterdag: Husky safari (4 uur)

Het weer en sneeuw

Het is heerlijk lekker weer als we in Lapland zijn. De eerste paar dagen schijnt de zon uitbundig. We hebben prachtig blauwe luchten en op maandag en dinsdag geven de thermometers onderweg (tijdens de langlauftocht) 2 – 7°C aan.
Dit schijnt overigens voor maart vrij normaal te zijn, maar de week vóór wij vertrokken hadden we nog dagtemperaturen van -15 tot -20 graden gezien bij de weersoverzichten, en we hoorden in Lapland dat de week ervoor een scooterexcursie een uur later was vertrokken zodat de temperatuur iets hoger en dus aangenamer zou zijn).
Helaas smelt de sneeuw wel behoorlijk weg, de bomen rond ons huisje worden steeds groener. Er vallen hele pakken van de takken van de bomen door de dooi. In het begin van de week komen we tijdens een langlauftocht een sneeuwmeter tegen. De sneeuw komt tot 0,8 – 1 meter. Hogerop en aan de schaduwkant van de bergen zijn de bomen nog wel met sneeuw bedekt. Vooral deze stukken zijn prachtig! Verder zijn alle velden, paden, wegen, … natuurlijk nog wel met een dik pak sneeuw bedekt.
In de luwte in de zon is het bijna warm te noemen. Thermisch ondergoed is daar eigenlijk niet nodig, zeker niet tijdens het langlaufen. Op de berg, vol in de wind, is het wel veel kouder.
Vanaf donderdagnacht sneeuwt het af en toe (met name ’s nachts) en zaterdagochtend gaan we in een ware sneeuwbui op pad met de hondenslede.
Opvallend hier is dat de bomen vrij ver van elkaar af staan. Het zijn ‘losse’ bomen in plaats van een dicht bos. Dit levert in de sneeuw mooie plaatjes op. Elke boom is als individu met sneeuw bedekt. Anders zie je eigenlijk alleen de buitenkant van een bos met sneeuw (bijvoorbeeld als we in Sauerland langlaufen).

Activiteiten en excursies

Sneeuwscootertocht (2 uur)

We hebben deze reis in Nederland via internet geboekt bij Voigt Travel (Naarden) en dit is inclusief een 2 uur durende scootertocht. Wij maken deze scootertocht gelijk op maandagochtend (een ander deel van de groep gaat pas op dinsdag).
We gaan met twee gidsen en ongeveer 15 scooters op pad. We verstoren de rust behoorlijk met de scooters (wat een herrie!), maar leuk is het wel. We gaan de berg “Ruuhitunturi” op en drinken koffie in een cabin onderweg. Het uitzicht vanaf de berg is mooi en door het heldere weer kunnen we erg ver kijken. We zien Rusland! De bomen op deze hoogte zijn nog helemaal met sneeuw bedekt; van top tot teen. Je ziet de boom eigenlijk niet meer. Een sprookjesachtig gezicht. Het levert hele bijzondere vormen op.
We zitten met z’n 2-en op 1 scooter. Wouter rijdt de eerste helft, ik zit dan achterop. Op de terugweg doen we het andersom. Ik heb al rijdend foto’s gemaakt; een vrij hachelijke onderneming. Door de bulten en de snelheid stuiter je soms los van je zitje. De foto’s zijn wonder boven wonder niet bewogen.
Als ik wil wegrijden na de koffiestop geef ik iets te veel gas in één keer. We steigeren er vandoor. Ik moet snel remmen, anders knallen we op onze voorganger. We zijn allebei weer even goed wakker geschud.

Langlaufen

Maandagmiddag en dinsdag gaan we langlaufen. We huren spullen bij de ski-shop bij de ski-helling. We hebben onze eigen langlaufschoenen meegenomen. Deze passen helaas niet op de Finse skies. De neusbinding is hetzelfde maar onder de voet hebben wij twee smalle spleten in de schoen, waarmee je precies op de profielen van de skies zou moeten passen. De Finse versie heeft echter één brede groef. Onze schoenen hebben we dus helaas voor niets meegenomen. De huurschoenen zitten overigens uitstekend. Ze zijn zeer soepel en zacht en leveren ons absoluut geen blaren op.
Maandagmiddag maken we een rondje van ongeveer 7 km naar de ‘reindeerfarm’ op en neer. Mooi stukje om er weer even in te komen. Bij een afdaling ga ik natuurlijk onderuit. Dat lijkt me toch altijd in ieder geval 1x te moeten gebeuren.

Dinsdag gaan we direct al ’s ochtends op pad. We gaan de ‘berg’ Ruuhitunturi op. Dit is in totaal ongeveer 15 km, waarvan de helft dus omhoog de berg op gaat. De klimmetjes zijn pittig en de afdalingen gaan best hard!
We gaan door hetzelfde gebied als we maandag met de scooters hebben doorkruist. Nu hebben we alleen volledige rust om ons heen (geen loeiende motoren) en tijd om om ons heen te kijken (in plaats van met 40 km per uur door de sneeuw te scheuren). We drinken weer koffie in de blokhut op de berg en gaan daarna door naar de top van de berg om van het uitzicht en de waanzinnige boom-/sneeuwvormen te genieten.
Opvallend en enigszins verontrustend zijn de oudjes die ons al langlaufend toch regelmatig met een mooi gangetje voorbij komen zetten. Wie is hier nu jong en energiek?! We worden aan alle kanten door de senioren voorbij gestreefd. We kunnen als enige excuses aanvoeren dat we beiden snipverkouden zijn (en daardoor niet in topconditie) en dat de Finnen vast elke dag langlaufen (terwijl wij het slechts 1x per jaar doen). Maar toch…. Sta ik bij elke afdaling toch even te kijken hoe hard het zal gaan en hoe ik het zal aanpakken. De oudjes komen aan skiën, stappen vlot uit de loipe voor de afdaling, skies in de V-vorm en hup de berg af. Zonder enige vorm van terughoudendheid. Ach ja, we laten ons niet ontmoedigen en gaan rustig verder; genietend van het prachtige besneeuwde landschap.

Nature walk

Op woensdag gaan we met een georganiseerde excursie mee: the Nature Walk. Het duurt officieel 4 uur, maar in werkelijkheid is het wat langer. Geen probleem! We hebben de tijd, het weer is prachtig en de witte natuur ook.
We worden met een busje opgehaald bij ons hotel. We zijn in totaal met ongeveer 20 man/vrouw, allemaal Nederlanders. De wandeling start bij het rendierpark waar we allemaal ‘tennisrackets’ (sneeuwschoenen) krijgen om onder onze schoenen te binden. Je schoen zit alleen bij de teen vast. Het is de bedoeling om op je ‘rackets’ lekker door de sneeuw te sloffen. Het is even wennen, maar we hebben de loop toch aardig snel te pakken.
We wandelen onder leiding van twee gidsen die ons onderweg over de natuur en omgeving vertellen. De wandeling gaat eerst geleidelijk omhoog. We lopen onder andere langs een soort ‘ijsorgel’. Hier komt water uit de grond dat vervolgens over een rots naar beneden ‘valt’ en daarbij bevriest. Resultaat: een ongeveer 10 meter brede ijs-waterval.
Vanaf het hoogste punt beginnen we aan het meest spectaculaire onderdeel van de tocht: de afdaling. Wat een pret! We proberen al springend van voet op voet door sneeuw te rennen die soms tot onze middel komt. Als je valt, en dat doe je zonder twijfel, val je zacht in de enorme hoeveelheid sneeuw.

Beneden is een hut (van hout, in een punt als een tipi) waar we lunchen. De gidsen stoken een groot vuur in het midden van de hut waar ze voor ons een broodje hamburger bereiden en koffie zetten. Lekker!
Na de lunch gaan we ijsvissen op een dichtgevroren meer. Eerst moeten we met een ijsboor een gat in het ijs boren, waarin we met een primitief en klein hengeltje moeten vissen. We vangen niets, maar dat is niet erg. We staan lekker met ons gezicht in de zon. De gids is de enige die een visje vangt (met de nadruk op ‘je’).
Na het vissen gaan we terug naar het rendierpark. Dat blijkt verrassend dichtbij te zijn. Als we er even over nadenken, hebben we maar een klein rondje gelopen. Terwijl we toch meer dan vier uur op pad zijn geweest. De ‘naturewalk’ gaat duidelijk meer om de activiteiten eromheen (lopen met tennisrackets, afdaling, lunch, vissen) dan dat je enorm veel van de natuur ziet.
Wij vinden het al met al een geslaagde excursie. Morgen gaan we wel zelf wandelen om wat meer van de omgeving te zien.

Wandelingen

Woensdagmiddag en donderdag doen we het wat rustiger aan. We gaan op eigen gelegenheid wandelen in de omgeving. We lopen deels over wandelpaden en deels langs loipes. We kiezen een gebied uit waar we nog niet geweest zijn. Donderdag lopen we om de berg heen waar vanaf geskied wordt. Het is een leuke tocht. Alleen het is niet echt overal op wandelaars ingericht helaas. We moeten veel bij/naast de loipes lopen.

Sneeuwscootertocht naar Russische grens

Na onze twee uur durende sneeuwscootertocht van maandag hebben we de smaak te pakken gekregen. We gaan per sneeuwscooter naar de Russische grens. Wat er zo speciaal is aan de Russische grens weten we nog niet, maar over een paar uur zullen we het zien.
De scootertocht start naast de receptie van Sallatunturin Tuvat. Daar krijgen we ook weer een thermo overall, helm en als je wilt extra dikke handschoenen. De scooter heeft verwarmde handvaten, waar je handen lekker warm mee blijven. Wouter vindt het zelfs te heet! Ik krijg als één van de weinigen een elegante knalrode overall. De meesten hebben een blauwe. Ach ja, zo kan Wouter me in de sneeuw makkelijk terugvinden.

Bij de korte scootertocht hadden we samen één scooter. Nu hebben we elk een eigen scheurmobiel. Wouter rijdt als eerste na de gids. Ik als tweede. We zitten dus mooi voor in de groep. We zijn in totaal met zo’n scooter of tien. De meeste stellen gaan met z’n tweeën op een scooter. Dat blijkt voor de bijrijder niet altijd rustgevend te zijn. Tijdens de pauzes wisselen de dames/bijrijders ervaringen uit: Van hoe ze goed vast moeten houden om er niet af te vallen. Het blijkt een behoorlijk inspannende bezigheid te zijn, dat achterop zitten. Zelf rijden is vooral spannend in plaats van inspannend. Je rijdt over het algemeen in het spoor van de voorgangers, je slipt er wel regelmatig uit of naast. Maar zonder al te veel stress glijd je er ook altijd weer in. Het slingert en slipt wel, maar met de skietjes (aan de voorkant) en de rupsband (aan de achterkant) lig je behoorlijk vast op de sneeuw.
De scooters maken veel herrie, maar als je jezelf daarvoor afsluit, is het heerlijk om door de sneeuw te rijden. We rijden door bossen, slingerend tussen de bomen en over enorme besneeuwde vlaktes. Door het bos ‘rijden’ we 30-40 km per uur. Bij rechte open stukken gaat het gas verder open. Ik ga 70 km op z’n hardst.
Als we in een bos rijden loopt er een rendier voor ons. Als we met ons motorgebulder naderen, vlucht hij weg. Voordat ik me goed en wel realiseer dat ik een rendier zie, zie ik ook een boom die ik met een leuke snelheid nader. Het spoor leidt me net om de boom heen. Ik mis de stam op het nippertje. Ik heb zo alleen wel een nieuw spoor gevormd waar mijn ‘achtervolgers’ ook van meegenieten.

We stoppen een paar keer onderweg: bij een uitzichtpunt, bij een wc, bij de grenszone met Rusland en voor de lunch.
We mogen met de sneeuwscooter niet helemaal bij de Russische grens komen. We stoppen bij een bord dat de neutrale zone / grens zone aangeeft. We kunnen wel de grens-/bewakingsposten zien. Als iedereen met het grensbord op de foto is geweest, gaan we weer verder.
De lunch nuttigen we weer rond een kampvuur. Dit keer in de open lucht. We eten worst. Deze moeten we zelf boven het vuur roosteren. Het is gezellig rond het vuur. Dat gezamenlijk met je worst in/boven het vuur hengelen, heeft wel wat. Bij de lunch blijken wij de enigen te zijn die het rendier hebben gezien. Dat is dus het voordeel van voorop rijden. Mijn achterbuurman had het rendier ook niet gezien, maar wel dat ik bijna het boompje had geraakt.

Wij hebben het absoluut niet koud op de scooter. Maar ja echt koud is het bij ons ook niet. Ik heb thermo-ondergoed aan, een trui, een winterjas een langlaufbroek en de overall. Met sjaal, handschoenen en helm is dit meer dan voldoende. Wat wel een aanrader is, zijn de dunne handschoenen (van dat thermisch ondergoed stof) om in je dikke handschoenen te dragen. Dan heb je niet direct blote en koude handen als je je dikke handschoenen uitdoet om bijvoorbeeld een foto te maken of koffie te drinken.

Al met al is het een prettig enerverende tocht. Beetje spannend wel zo scheuren op een scooter in de sneeuw met al het geglij en geslip. Maar niet té. De scootertocht is een topper. De Russiche grens stelt niet veel voor. Het is meer het idee om dichtbij Rusland te zijn. De tocht is prachtig en het is leuk om te doen!
We werken met onze excursies langzaam naar het hoogtepunt toe. Als het goed is wordt dat de huskytocht morgen.

Husky tocht

Het hoogtepunt van onze laplandvakantie valt gelukkig op onze laatste dag in Lapland (zaterdag). Mijn grote wens is om op pad te gaan met een slee met honden. En dat gaan we vandaag doen!
We worden weer met een busje opgehaald en naar het rendierpark gebracht. In het busje zitten de anderen met meegebrachte dekens en kussens op schoot. Ojee, moesten we iets meenemen?! Zij blijken eerder deze week al een tocht van twee uur gemaakt te hebben en omdat de bijrijders toen nogal hard op de sneeuw hebben gezeten hebben ze extra buffermateriaal meegenomen.
De bijrijder zit in de slee namelijk op een rendiervacht (zacht en warm) die op een dunne kunststof plaat ligt. Deze kunstof plaat zweeft normaal zo'n 10cm boven de sneeuw, maar als er een flinke laag verse sneeuw is gevallen dan kan het gebeuren dat de plaat op en over de sneeuw schuift.
Wij hebben niets bij ons, dus er zit voor ons vandaag niets anders op dan te vertrouwen op de veerkracht van ons eigen spek...

Als we bij het rendierpark aankomen liggen de honden nog rustig te wachten in de sneeuw. Maar als de begeleiders beginnen met het inspannen van de honden voor de sleden, worden ze wakker en hyperenthousiast. Ze hebben er zin in! En wij ook!
We zitten met z’n tweeën op één slede. De één staat, remt, stuurt en stept mee. De ander ligt vrij comfortabel op een vachtje in de slee onder een dekzeil met alleen het hoofd eruit. Er is vannacht (en als we vertrekken sneeuwt het ook nog) vrij veel sneeuw gevallen. Daardoor is de grond zacht en biedt het rendiervel voldoende bescherming voor rug en bips tegen de hobbels.
Voor onze slede staan zes honden. Er zijn in totaal vijf of zes sledes. Wij vertrekken als laatste, we sleeën achteraan de rij. Zodra de eerste slee vertrekt beginnen onze honden ook al aan te zetten. Wouter moet de rem er goed op houden.
Vanwege de verse sneeuw is het extra zwaar voor de honden en gaan we ook niet mega-hard. De bestuurder moet geregeld meesteppen en we hebben genoeg tijd om om ons heen te kijken. We gaan door een gebied waar we nog niet eerder zijn geweest.
Zodra de sledes stilstaan, zoeken de honden verkoeling in de sneeuw. Ze happen sneeuw en gaan er languit in liggen. Hè lekker!

We stoppen onderweg een paar keer kort, zodat de twee begeleiders die in een scooter voorop rijden de honden kunnen controleren. Wij moeten dan op en in de slee blijven.
Voor de lunch stoppen we bij een hut (hut, tipi vorm, afgesloten). Daar wordt weer een flink vuur in gestookt en gekookt. Dit keer eten we zalmsoep met enorme hompen zalm. Heel erg lekker! De honden blijven buiten en krijgen niets te eten. Anders zouden ze last van hun maag krijgen. Ze moeten immers weer flink in actie. Vanochtend hebben de honden wel flink gegeten. Ze moeten geregeld poepen. Daar glijd je vervolgens met de slee dwars doorheen en dat stinkt geweldig. Als een hond moet poepen, moet je als bestuurder de slee stoppen en wachten tot íe klaar is.
Tijdens de lunch worden grapjes gemaakt over dat we de namen van de honden uit ons hoofd moeten leren. Wij denken dat het een grapje is. Later blijkt het bittere ernst.

Na de lunch gaan we weer van start en de honden hebben er weer zin in. De opstelling is na de lunch iets anders. De voorste twee honden staan andersom. Tijdens het rennen willen ze weer naar de beginopstelling terug en dat levert een enorme kluwen van honden en riemen op. Kortom: we stranden. Omdat we de laatste slede zijn, duurt het even voor we worden gemist. Wouter blijft op de rem staan en ik klim uit de slee om de boel te ontwarren. Gelukkig ben ik niet bang voor honden! En gelukkig komt een Finse ons helpen. Ze kwam ons op een sneeuwscooter voorbij rijden en is gelijk gestopt om onze honden te ontwarren. Erg prettig! Met hulp zijn we vrij snel weer op pad.

Onze tocht duurt langer dan vier uur omdat de honden door de verse sneeuw niet zo hard kunnen lopen. Dat vinden we geen probleem. Nu kunnen we er langer van genieten.
Als we terug zijn bij het rendierpark maken we nóg meer foto’s van de honden. En we hadden er al zoveel gemaakt! Ze zijn dan ook bijzonder fotogeniek!
Na afloop moeten we examen doen voor we een ‘husky driving licence’ kunnen krijgen. We moeten de namen van alle zes honden noemen. Dus toch! Mmm, ... Met veel moete kunnen we er twee noemen. Gelukkig helpen de begeleiders ons een handje en krijgen we ons rijbewijs toch. Onze honden heten: Ulpu, Rolle, Nemo, Ljudmila, Timi, Nelli.

Après ski

Ons huisje biedt uitstekende après ski faciliteiten. Na een dagje buitenlucht gaan we eerst onze sauna in om de rest van ons luie zweet eruit te zweten en vervolgens kruipen we voor de open haard (die overigens erg goed fikt) met een glaasje port (geïmporteerd uit NL). Tja, het leven is zwaar zo ten noorden van de poolcirkel!