Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 4 t/m 6

Dag 4 - zondag 6 februari - Cairo - Aswan met de trein

De 'wake-up call' is om vijf uur (!). Wouter staat dan al onder de douche. We vertrekken om zes uur naar het Ramses station en om zeven uur vertrekt de trein naar Aswan. Ik stap als eerste van de groep de trein in en deins bijna achteruit van de stank. Later horen we van Roëlla dat de stank wordt veroorzaakt door een desinfecterend middel. In de loop van de dag trekt de lucht gelukkig wel wat weg. Het vieze/groezelige uiterlijk van de stoelen blijft echter.
Maar de wc slaat alles! Die is zó vies, maar wie moet die moet. Terwijl ik zo weinig mogelijk probeer ik aan te raken, hobbelend en hangend boven de pot, vraag ik me af waarom ik zo moeilijk doe. Mensen voor mij lijken gewoon op de grond te hebben geplast, wat vervolgens in een soort doucheputje weg loopt. Je staat gewoon in de nattigheid van de ander. In het treinportaal voor de wc ligt een stuk karton, om je voeten op te vegen denk ik. Kun je nog even de uitwerpselen afvegen, bah! Na het wc-bezoek krijg ik wat desinfecterend spul voor mijn handen van Jenny. Zo heb ik nog een beetje het gevoel hygiënisch te zijn.

Er zitten opvallend weinig toeristen in de trein. Wij zitten tweede klas. Er zijn drie klassen. We zitten tussen de Egyptenaren.
Er is een restauratiewagon waar we koffie en een broodje kopen. Er komt ook een scheelkijkend vriendelijk klein mannetje langs met eten en drinken. We hoeven hem niet direct te betalen. Hij wil weten waar we eruit gaan. Dan moeten we hem aan het einde in één keer betalen. Ze geloven hier toch wel in het goede van de mens. Hij kan toch onmogelijk van iedereen onthouden wat die consumeert. Een administratie (bonnetjes) houdt hij niet bij.
Het uitzicht in de trein is aardig, maar wel eentonig: een kleine zijarm van de Nijl aan onze kant met daarachter bebouwd land (suikerriet, alfalfa, rijst) en af en toe een dorpje. En aan de andere kant van de trein moet de Nijl liggen, maar die zie je niet. Je ziet alleen de akkers en de dorpjes met daarachter de zandbergen/duinen van de woestijn. We zien nog wel wat wit/zwarte Bonte IJsvogels langs vliegen. Wij dachten dat ijsvogels alleen bij schóon water voorkwamen. Maar hier zijn ze dus ook. Het water zal hier, gezien alle troep, toch niet schoon zijn.
We stoppen niet op elk station, maar wel vaak. Het is een komen en gaan van 'buren'.
Het is nu 13.15 uur. We zitten ruim zes uur in de trein en zijn nog niet halverwege. Afhankelijk van de duur van de stops zal de reis 13 tot 14 uur duren (ongeveer 850 km).

Het is nu 18.20 uur. We moeten inmiddels alle twee weer naar de wc. Maar hebben absoluut geen zin om ons weer in die viezigheid te storten. Proberen er niet aan te denken en hopen dat we het hotel in Aswan halen.
Ongeveer 1,5 uur geleden in Luxor zijn we even de trein uitgeweest voor een klein wandelingetje over het perron en een praatje met wat mensen van de groep die in een andere coupé zitten. Tijdens een stop komen er verkopers de trein in met allerlei etenswaren. Dan is het een tijdje druk in het gangpad. De plaatselijke bevolking komt veelal met dozen met een touwtje eromheen de trein in. Alle dozen zijn van dezelfde grootte. Toeval? Of weten ze welke afmeting een doos moet hebben om goed in het bagagerek te passen?

Het is inmiddels een half uur donker. Nu begint de saaie tijd. Lezen en schrijven raak je na zo'n elf uur wel zat.
We hebben ons vandaag ingeschreven voor alle drie de excursies die Roëlla/Djoser organiseert vanuit Aswan. Ondanks dat we niet zulke groepsdieren zijn, vinden we het gemak zwaarder wegen.
Het mannetje van de koffie komt langs. We moeten 24 LE betalen voor vier koffie en twee broodjes. Dat is (delen door 7,5) zo'n €3.50.
Wouter heeft zojuist de wc toch maar voor de tweede keer getrotseerd. Ik gok op Aswan.

Ons hotel in Aswan is prachtig en ook de schone wc's maken op ons allen veel indruk. Na aankomst gaat iedereen zich even opfrissen en daarna gaan we in het Italiaans restaurant van het hotel eten met de groep. We zitten aan een gezellige tafel en hebben veel lol.

Dag 5 - maandag 7 februari - Aswan: excursie naar tempel van Philae, hoge dam en de onvoltooide obelisk

De 'wake up call' is om acht uur (yeah, uitslapen!). Wouter is vannacht om half vier wakker geworden van de darmkrampen: misse boel … diarree! Roëlla raadt het middel "Antinal" of "Drotazide" aan. Dit kunnen we lenen/krijgen van Marlies, die dit gisteren na de treinreis heeft gekocht omdat ze ook dacht dat het mis ging. Bij haar ging het goed, bij Wouter niet. Beide middelen bestaan uit capsules die samen een kuur van een paar dagen vormen, die alle bacillen in je darmgestel doodt. Juist nu we een geweldig ontbijtbuffet hebben, heeft Wouter last van diarree (sneu!). Ik laat ter plekke een lekker omeletje met kaas, paprika en tomaat voor me bakken.
Om negen uur vertrekken we: excursie naar Philae, de Aswan dam en de onvoltooide obelisk. Wouter is wat slap, maar kan wel mee.
Philae is een eiland waarop de tempel van Isis staat. We varen er dus met een bootje heen. In de periode 400-200 voor Chr. werd de tempel gebouwd door het volk om daar zelf de goden Osiris en Isis te kunnen aanbidden. De priesters eerden deze goden op een ander eiland, een andere tempel. Bij het bouwen van de Aswan-dam zou Philae onder water komen te liggen. Daarom is de tempel (gesponsord door UNESCO) verplaatst naar een hoger gelegen eiland. Deze tempel is nog lang in gebruik geweest, namelijk tot 551 na Chr. De tempel van Isis maakt veel indruk op ons. De gravures, afbeeldingen, hiëroglyfen zijn op veel plekken prachtig bewaard gebleven. Alleen de Kopten (Christenen) hebben wel vernielingen aangericht. Zij hebben veel hoofden en soms lijven van goden weggebikt. Verder staan op het eiland de tempel van Hathor en de kiosk van Trajanus. In de tempel van Isis is een gravure waar Isis haar zoon Horus zoogt.
Eén van de bewakers vraagt waar we vandaan komen. "Holland". "Oh, Koeman, very good!" (Weer eens wat anders dan van Basten en Gullit).

Na Philae gaan we met het busje naar de Aswan-dam. Door de bouw van de dam is een groot deel van Nubië onder water komen te staan en moesten veel Nubiërs ergens anders gaan wonen. Velen van hen wonen nu in Aswan. De Nubiërs zijn donkerder (meer Afrikaans zou ik zeggen) dan de Egyptenaren. Ze zijn langer en ranker en gedragen zich statiger. Door de dam is een meer ontstaan van 500 km lang: het Nassermeer. Met de dam wordt elektriciteit opgewekt.
De Egyptenaren hebben aan Europa geld gevraagd voor de bouw van de dam. Wat ze kregen was te weinig voor de bouw van de dam. Toen hebben ze er maar de Caïro-tower ervan gebouwd (geld moet rollen of niet dan en teruggeven is ook zo wat!). De dam is uiteindelijk gefinancierd door Rusland. Wij vinden de dam niet zo spectaculair. Wel aardig is dat het Aswandam-monument: grote pilaren in de vorm van een lotusbloem (zie op achtergrond van de foto van Wouter op de dam).
We besteden de tijd op de dam nuttig om Cola te kopen. Dat schijnt goed te zijn bij en ter voorkoming van darmklachten. (Als we in mei 2005 bij de GGD komen ter voorbereiding op onze volgende reis, wordt dit zelfs ook aangeraden!)

Dan gaan met het busje naar de 'onvoltooide obelisk'. Deze ligt half uitgehakt in een steengroeve in/bij Aswan. De obelisk (ruim 40 meter hoog) was bedoeld voor de tempel van Toetmosis III in Karnak. De obelisk is echter nooit afgemaakt, omdat er een scheur in de steen werd ontdekt. Hij weegt ongeveer 1200 ton.
Wij staan ons met z'n allen af te vragen hoe ze bij zo'n obelisk de onderkant los gebikt zouden hebben, zonder dat het barst.
We zijn rond één uur weer terug in het hotel. We gaan lekker lunchen op het terras bij het hotel. We zitten pal aan de Nijl. De felukka's (zeilboten) varen vlak langs ons. We zitten er heerlijk in het zonnetje met een mooi uitzicht.
Verder houden we ons 's middags aardig koest. Wouter moet even bijslapen. We strijken neer bij het zwembad. Ook hier met uitzicht op de Nijl en de felukka's. Aan de overkant ligt het eiland Elefantine.
's Avonds gaan we toch maar niet met de groep eten. Zij verzamelen pas om zeven uur en wij zijn om zes uur eigenlijk wel klaar om op pad te gaan. We gaan daarom samen naar "Aswan Moon". Dit blijkt een bootrestaurant te zijn en ligt in de Nijl. Het ziet er mooi uit, met mooi gekleurde doeken. Het is alleen wel buiten. We moeten echt een plekje in de luwte opzoeken, anders is het te koud. Als we wachten op het eten is het nog even interessant als de bediening gaat proberen de loopplank omhoog te tillen (op een hogere traptrede aan de wal). Dit valt echter niet mee. Ze moeten de blijkbaar loodzware loopplank optillen en tegelijkertijd de immense boot richting de kade trekken. Op een gegeven moment zijn ze wel met z'n tienen bezig, waarvan de meesten met opgerolde pijpen en op blote voeten in het water staan. Na vaak proberen lukt het dan toch.
Aan de tafel naast ons is in een Nederlandse groep iemand jarig. De gids heeft als verrassing een taart geregeld. Het komt voor de jarige echt als een complete verrassing. Drie man van de bediening in mooie jurken en een tamboerijn zingen in twee stemmen 'happy birthday' op z'n Arabisch. Het klinkt goed.

De 'tummy' van Wouter gaat inmiddels alweer wat beter. Maar de diarree is zeker nog niet voorbij.

Dag 6 - dinsdag 8 februari - Aswan, Aboe Simbel

De 'wake up call' is al om 3.15 uur ('s ochtends ja). We gaan naar Aboe Simbel en de bus vertrekt om 3.45 uur. We krijgen een kop koffie/thee in het hotel en een ontbijtpakket voor in de bus. Het is ongeveer 270 km (2,5-3 uur) rijden. Het wordt rond zes uur licht. De zon komt rond half zeven op. Echt een mooie zonsopgang is het helaas niet.
Eénmaal bij Aboe Simbel aangekomen is de eerste aanblik niet zo imposant. Van achteren (zoals je komt aanlopen) zijn het alleen twee enorme hopen zand. Maar aan de voorkant van deze zandhopen zijn de tempels ter ere van Ramses II (de tempel van Ra-Harachte) en zijn vrouw Nefertari (de tempel van Hathor). Als we de bocht omkomen, schrikken we gewoon van de enormiteit. Bij de ingang van de tempel voor Ramses II staan/zitten vier enórme beelden van wel 20 meter hoog. Eén van deze beelden mist het hoofd. Deze is eraf gevallen/gebroken tijdens een aardbeving, nog tijdens de regeerperiode van Ramses II. Tussen de benen van deze enorme beelden zijn de kinderen van Ramses afgebeeld. Hij heeft acht vrouwen, vele concubines en ongeveer 150 kinderen gekregen.
Deze tempel is de eerste tempel die Ramses heeft gebouwd na de slag bij Kadesj. Er zijn dan ook vele reliëfs te zien die over deze slag gaan. Ik heb net een roman gelezen (de slag bij Kadesj, Christian Jacq) en herken veel. Erg leuk om deze voorkennis te hebben: Ramses II trok naar de noordoost-grens van het toenmalige Egypte om daar de optrekkende Hettieten terug te dringen. Vlak voor Kadesj neemt hij twee bedoeïnen gevangen. Na lang martelen vertellen zij dat Kadesj bijna verlaten is en dat de Hettieten zich hebben teruggetrokken. Niets vermoedend valt Ramses daarom Kadesj aan en valt in een hinderlaag van de Hettieten (koning Moetwalla). Zij hebben Ramses en zijn leger in de val gelokt en de bedoeïenen hoorden bij het plan. Het leger van Ramses slaat op de vlucht. Maar Ramses en zijn leeuw vechten hard. Ze slaan zo woest om zich heen dat de slag uiteindelijk niet wordt verloren. Echt gewonnen wordt er ook niet. Er komt een wapenstilstand. Ramses wordt echter in Egypte wel gezien als overwinnaar en de slag van Kadesj wordt in al zijn glorie afgebeeld in zijn tempel in Aboe Simbel (later in de vakantie zullen we de slag nog vaker terugzien in tempels).
In de eerste zaal/hal van de tempel staan naast het pad beelden van Ramses van acht meter hoog. Het ochtendlicht wat door de toegang naar binnen schijnt geeft een prachtige gloed.
Helemaal achterin de tempel staan vier beelden: Ptah (de god van de onderwereld), Amon-Ra, Ramses en Ra-Harachte. Op 22 februari en 22 oktober schijnt de zon door de toegang direct op de rechter drie beelden. Ptah blijft (met opzet dus) in het donker. Zo vernuftig! Heel bijzonder hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen! Er is ook een reliëf waarop de kroning van Ramses te zien is als koning van opper (zuid) en neder (noord) Egypte.
De tempel van Nefertari is kleiner, maar wel mooi! Binnen zijn de reliëfs kleuriger dan in de tempel van Ramses. Er is onder andere een reliëf van de kroning van Nefertari tot koningin.
Het is ongelooflijk om te bedenken dat beide tempels verplaatst zijn en oorspronkelijk op een plaats stonden in een rots die nu onder de waterspiegel van het Nassermeer ligt. Er zijn kunstmatig rotsen/zandheuvels aangelegd waar ze de tempels opnieuw in hebben opgebouwd zoals ze ooit op hun oorspronkelijke plaats in de rotsen stonden. Sander vraagt zich af waarom ze de tempels niet gelijk in Aswan hebben neergezet; dat zou een hoop kilometer gescheeld hebben.

We zijn om kwart voor zeven in Aboe Simbel aangekomen en krijgen eerst een toelichting van de gids. Dat is wel leuk want dan weet je beter waarnaar je moet kijken. Daarna hebben we een uur om zelf beide tempels te bekijken. Dat leek van te voren heel kort. Het is ook wat kort, maar we hebben toch alles wel zo'n beetje kunnen zien, zonder te haasten.
We moeten om kwart voor negen weer terug in de bus zijn, omdat de bussen in konvooi moeten rijden. Tussen Aswan en Aboe Simbel ligt een groot militair gebied. Voor de veiligheid en controleerbaarheid moeten alle bussen om dezelfde tijd vertrekken. Het konvooi is schijn, want direct na vertrek haalt iedereen elkaar in en rijdt in eigen tempo (= hard! Een grote passagiersbus rijdt meer dan 120 km pu).Van een konvooi is al snel geen sprake meer. De bussen en busjes hebben in het donker (op de heenweg) een speciaal systeem met de lichten om aan te geven dat ze willen inhalen en te seinen dat de ander mag passeren: kort groot licht, knipper naar links = ik wil erlangs; knipper naar rechts = OK, ik zie je
kom er maar langs.
Wij zitten in de 'feestbus' zoals Mildrid het noemt. De gemiddelde leeftijd in onze bus ligt (met Sander, Tamara, Bas, Mildrid, Paul) beduidend lager dan in de andere bus. Henk en Marjan krikken het gemiddelde weer wat op ;-). Het is een gezellige groep. En met een praatje en een tukje gaat de reistijd (2 x 3 uur) toch redelijk snel voorbij. We zijn even voor twaalf uur terug bij het hotel. We lunchen met Sander weer op het terras van het hotel.
Nu zitten we lekker te genieten van de rust en de zon bij het zwembad. Het waait hard. Wij zitten gelukkig lekker in de luwte, maar het is niet warm/heet genoeg om te gaan zwemmen.

Rond half vier verlaten we de rust van het zwembad. We gaan naar het "Old Cataract Hotel". Dit is een oud hotel in Engelse koloniale stijl. Delen van de verfilming van het boek "Murder on the Nile" van Agatha Christie zijn hier verfilmd en zij heeft (delen van) het boek hier geschreven. Het hotel is prachtig; donkerrood/bruin en wit. Er is een mooie tuin met veel bloeiende stokrozen en het uitzicht vanaf het terras is geweldig! Je kijkt uit over de Nijl en aan de overkant is een oude tempel op het eiland Elefantine. Wij komen voor een 'high tea'. We hebben ons extra netjes aangekleed. Toch wordt er nog enigszins afkeurend gekeken naar mijn nette (dunne) spijkerbroek en mijn blote voeten in mijn (nette) schoenen. Maar we mogen het hek door naar binnen. Een bediende leidt ons door de tuin naar de voorkant, naar het terras van het hotel. We zien er kennelijk niet netjes genoeg uit om dóór het hotel te mogen.
Ik word echt overrompeld door de sfeer en uitstraling van het geheel. Prachtig! We moeten minimaal 55LE per persoon besteden om er als 'non-resident' op het terras te mogen zitten. De 'high tea' is 43LE pp (€6 ongeveer) De rest mogen ze houden. Dat betalen we graag! Ik voel me en beetje een klein kind in een snoepwinkel en loop al snel als een echte toerist van alles te fotograferen. Terwijl wij genieten van de muntthee en lekkere oriëntaalse 'tea'hapjes (zoet en hartig, maar niet zo veel) kijken we naar voorbij varende felukka's tegen de ondergaande zon. De zon gaat rond half zes onder. Daarna wordt het ook te fris om nog lekker op het terras te zitten.
Er zijn meer mensen van onze groep. Iedereen zit wat verspreid, maar af en toe komt er weer één langslopen met een fototoestel. Het is echt genieten!

Na de 'high tea' gaan we naar het Nubisch museum dat vlakbij het "Cataract" ligt (35LE pp). Dit is een mooi verzorgd museum over de Nubische geschiedenis. Er zijn veel Engelse toelichtingen. Interessant om eens te zien.
We komen rond acht uur weer uit het museum en gaan dan op zoek naar iets eenvoudigs (maar wel goed en betrouwbaar) om te eten. We besluiten naar het restaurant te gaan waar de groep gisteren heeft gegeten. Hiervoor moeten we een stukje over de soek. Hier zijn prachtige stalletjes met allerlei specerijen. En de verkopers zijn gelukkig niet al te opdringerig. We kunnen het restaurant makkelijk vinden: Al saida nafisa. Dit is een klein typisch Egyptisch restaurant. Het oogt ongezellig en wel erg simpel. Maar gesterkt door de aanbeveling van Roëlla gaan we er eten. We nemen farfella, rijst, sla en groente. We krijgen allemaal losse bakjes. Erg leuk en erg lekker. En ook nog eens spotgoedkoop: 8LE pp. Dat is net €1! Inclusief de cola en een fooi eten we er voor 27LE (kleine €4). Belachelijk lage prijzen! Het leuke is dat de lokale bevolking hier ook komt eten. De politie houdt hier bijvoorbeeld ook zijn etenspauze.
Terug in het hotel blijkt onze kamer nog steeds niet zijn schoongemaakt. Op zich geen ramp, maar nu hebben we geen wc-papier meer. Daar zijn ze hier heel zuinig mee om te geven. Je krijgt per dag maar een heel klein rolletje papier. Dat is met de darmloop van Wouter al snel op! We moeten dus even nieuwe halen bij de receptie. Het aanbod om de kamer als nog schoon te komen maken, sla ik af. We willen naar bed (21.30 uur); het was vroeg, heel vroeg, vanochtend.

Dag 1, 2 en 3

Dag 7, 8 en 9