Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 13 t/m 15

Dag 13 - dinsdag 15 februari - El Minya, Beni Hassan, Tel Al Amarna, Caïro

De 'wake up call' is om zeven uur. Om acht uur vertrekken we naar de tombes van Beni Hassan, aan de oostkant van de Nijl.
We rijden vandaag echt op het platteland. En zo'n toeristenbus onder escorte (soms zelfs met sirene en/of zwaailicht) trekt nogal de aandacht. We voelen ons net Beatrix of Willem-Alexander en Maxima. Iedereen (nou ja, bijna iedereen; met name kinderen) zwaaien naar ons en kinderen rennen al roepend en zwaaiend met de bus mee. Ook dit is een bijzondere ervaring!

In Beni Hassan voegt de gids zich bij ons. Dit is gids nr. 2. De eerste overlegt met de politie en de chauffeur. De tweede vertelt ons over de graven. We hebben ook twee chauffeurs. Daarbij is het busje niet bepaald groot, dus het wordt met deze extra vier mannen erg proppen.
De tombes van Beni Hassan zijn de graven van gouverneurs. We bezoeken er vier.

• Tombe van Amenemhat / Ameni (18e dynastie, middenrijk). Hier zijn worstelscènes afgebeeld en mooie afbeeldingen van koeien, maar natuurlijk ook offerscenes en plaatjes uit het dagelijks leven als jagen wijn maken en muziek maken;
• Tombe van Khnemhotpe II (middenrijk). Hier zijn jachtscènes te zien. Hij jaagt met pijl en boog, een boomerang (tja, dat kun je er ook mee doen!) en speer. Er zijn mooie afbeeldingen van antilopes en vogels en de onvermijdelijke offertaferelen. Opvallend is dat Khnemhotpe is afgebeeld met een rechte sik (representatie van het leven; kromme sik is afbeelding van een dode). Hier kom ik er achter dat de tombes niet dienen als graf maar als gedenkruimte;
• Tombe van Baget III (middenrijk, 16e dynastie). In deze tombe zijn afbeeldingen van straffen, slaan van mensen, die hun belasting niet betalen.
• Tombe van Khety. Hier zijn vooral de afbeeldingen van sporttaferelen opvallend. Ze spelen onder andere hockey.

Na Beni Hassan moeten we ongeveer 1,5 uur rijden (naar het zuiden, dus nog verder van Caïro af) naar Tel Al Amarna. Dit is de hoofdstad die Achnaton heeft gesticht toen hij farao werd.
Thebe was hoofdstad van Egypte tijdens de 18e, 19e en 20e dynastie. De farao's in die tijd zetelden in en regeerden vanuit Thebe/Luxor. Zij bouwden tempels op de oostoever (leven) en graven/graftempels op de westoever.
Alleen tijdens de regeerperiode van Achnaton was Thebe niet de hoofdstad. Achnaton geloofde slechts in één god: Aton, god van de zon. Hij verboodt het meer-goden-geloof en verplaatste zijn woonplaats. Achnatons vrouw was Nefertiti. Hij kreeg alleen dochters, geen zonen. Als opvolger koos hij een neefje: Toetanchamon (I, II of III?) en liet deze met zijn dochter trouwen. Toetanchamon verhuisde de hele handel weer naar Thebe / Luxor en herstelde het geloof in meerdere goden. Een beeld van Toetanchamon staat in de tempel van Karnak.
In Tel Al Amarna bezoeken we twee noordelijke tombes.

• Tombe van Merinrah (?). Hij was een priester van Achnaton. De afbeeldingen gaan over het geloof in de ene god Aton. Ook Achnaton en Nefertiti zijn veelvuldig afgebeeld. Opvallend is de vorm van het hoofd van mensen. Het is realistischer en om het hoofd worden zonnestralen afgebeeld met handjes eraan.
• Tombe van Paneshy. Dit graf heeft Koptische, Atonische, Griekse en Romaanse invloeden (ja, ja; ik denk dat ik dit rechtstreeks heb overgeschreven van de tekst van de gids!).

In Tel Al Amarna gaan we ook naar de plek waar het paleis van Achnaton en Nefertiti heeft gestaan. Hier is echter weinig meer van over. Farao's na Achnaton hebben het vernietigd.
Sander heeft op de middelbare school een werkstuk gemaakt over Achnaton en is nog steeds in deze farao geïnteresseerd. Hij vraagt toestemming aan de bewakers om buiten het toegestane, aangegeven, gebied te gaan kijken. Het is OK. Vervolgens sprint Sander er vandoor. Waarop er even commotie ontstaat bij de bewaking: Wat doet'ie nu? ... Hup in galop er achteraan!
Je kan hier geen scheet laten of een politieman ziet het en volgt het; of één van onze eigen lijfwachten, of één van de politie; of één van de bewaking van het complex. Ze lopen ook allemaal open en bloot met geweren te zwaaien. Alleen als je een foto wilt maken, zetten ze het geweer achter een been of verstoppen ze het in een plooi van hun jurk. Als ze die aan hebben tenminste. Ónze lijfwachten zijn in militair uniform.

We eten dichtbij El Minya (onder toezicht natuurlijk) in een hotel dat volgens Roëlla nog maar één jaar open is. Het ziet er nu al vrij vervallen uit. De lunch zelf is prima. Het wc bezoek er na is een minder prettige ervaring. Ik ga nog even naar het toilet voor we aan onze vijf uur durende busreis naar Caïro beginnen. Ik ga alleen (dom!!). Kom ik de wc uit, staat er een jonge Egyptische man van het personeel. Hij doet net of hij de wasbakken aan het schoonmaken is. Hij vraagt mij een kus op zijn wang. Ik schrik me lam en zeg gedecideerd 'nee'. Ik denk dat het daarmee geregeld is en ga mijn handen afspoelen. Vervolgens geeft hij me een aai / streling van mijn nek tot en met mijn billen. Ik word even stevig betast. Die vuile viespeuk! Nu word ik link, maar ook echt bang. Ik sta aan het einde van een smal pad en hij blokkeert mijn weg naar de hal en naar de anderen. Ik begin flink te vloeken, spat hem nat en been er vandoor. Pffff… ik sta nog na te trillen als ik bij Wouter en de anderen aankom. Henk (de schoolleider uit Haren, NB) vindt dat dit absoluut niet getolereerd kan worden. Hij maakt zich flink kwaad en zorgt ervoor dat gids no. 1 en no. 2 én de hotelmanager er van horen. Ik wil eigenlijk het liefst rustig zitten, maar moet mee om de viespeuk aan te wijzen. Gelukkig heeft Ria 'm ook gezien rond de wc's en met haar hulp kunnen we de viespeuk vrij eenvoudig aanwijzen. Ik had hem zelf ook vrij eenvoudig herkend, maar vind het prettig dat er iemand is die het bevestigt. De hotelmanager zweert dat hij maatregelen zal nemen en hem direct zal ontslaan. Als Wouter even later ook nog naar de wc gaat is hij echter nog gewoon wc's aan het schoonmaken. Of het "I swear" en "I promise" van de hotelmanager iets voorstelt, valt dus nog maar te bezien. Ik ben van de hele situatie behoorlijk 'shakey' en het voelt ook niet echt goed dat ik ervoor gezorgd lijk te hebben dat die man zijn baan verliest. Ondanks teksten van andere dames uit de groep als: verdiende loon, hij vraagt erom, et cetera. Ze vragen ook nog of ik de viespeuk een beuk heb gegeven. Dat zou je inderdaad denken dat je zo iemand een flinke mep verkoopt. Maar het enige wat ik op dat moment kon denken was: weg hier en hem vooral niet aanraken!
Kortom: een enerverende lunch en ik ben heel blij als we in de bus zitten en weg rijden.
Ondanks dat ik me zeer bedekt gekleed heb (lange broeken, lange mouwen), niets uitdagends heb gedaan (naar mijn Westerse maatstaven, dat wel) en me eerder terughoudend heb opgesteld (neergeslagen ogen); dan nog lijken Egyptische mannen (even lekker generaliseren!) zich aangespoord te voelen. Neem bijvoorbeeld de man in het hok waar ik het ingeleverde mes moest ophalen bij de Mohammed Ali Moskee in Caïro. Of de streling over mijn rug in de tempel van Karnak bij de sound and light show. En nu weer!

We gaan met het busje naar Caïro. We verlaten rond vijf uur El Minya en zullen rond tien uur in Caïro aankomen. Helaas wordt het al snel donker. De rit door de dorpjes en over het platteland is echt mooi en al zwaaiend naar de bevolking gaat de tijd lekker snel. Vrouwen en kinderen hebben hier ook hele fel gekleurde kleren aan. Heel anders dan in de steden en het zuiden, waar zwart de boventoon voert.
In het donker wordt de busrit een soort 'suïcide-rit' Er wordt hard gereden, heel hard. Maar sommige vrachtauto's kruipen over de weg. Daarbij kunnen de chauffeurs niet anticiperen. Dus je snelt op een slome truc af, stuitert vervolgens op de remmen, om vervolgens in te halen. Daarbij maakt het niet veel uit of er een tegenligger aankomt. Drie naast elkaar past ook best. Voeg daarbij het feit dat auto's, bussen et cetera het liefst zonder licht rijden. Dus als er lantaarnpalen langs de weg staan, zijn de helft van alle weggebruikers niet verlicht. Pas als de straatverlichting ontbreekt, gaan er kleine pitjes aan. Gerda en Elle zitten voor ons. Gerda vindt het zo eng. Die zit te piepen en te trillen van angst. Als we later in het hotel staan, ziet ze er nog steeds bijzonder pips uit. Ik kan niet door de voorruit kijken en kan alle hachelijke momenten dus niet zien. Wouter probeert een boek te lezen, zodat hij ook niet hoeft te kijken. Zo 'overleven' wij deze rit.

De militaire escorte gaat mee tot ongeveer een half uur voor Caïro. Dan moeten we weer op onszelf passen.
Als we eenmaal in het hotel zijn, gaan we vlot naar onze kamer en slapen

Dag 14 - woensdag 16 februari - Caïro, piramides van Dasjoer

Onze allerlaatste dag in Egypte. Maar we gaan pas rond middernacht naar het vliegveld, dus we hebben echt nog een hele dag. Om er geen 'hang-dag' van te maken gaan we mee op met de laatste excursie.

Onze 'wake up call' is om half acht en we vertrekken om half acht. We gaan met een klein groepje, Roëlla en een gids naar het zuiden van Caïro naar de tempels van Dasjoer. Geen idee hoe je Dasjoer schrijft, dus ik doe het maar op zijn Egyptisch; ik schrijf zoals het klinkt. Dit gebruik levert in Engelse teksten nog wel eens hilariteit op. Je moet de tekst dan hardop voorlezen, om te snappen wat er staat. Zo staat op de lunchkaart in het hotel "sandwitches" (zandheksen, wel toepasselijk hier).
Maar goed, we gaan dus op naar de piramides: de knikpiramide en de rode piramide. Beide piramides zijn gebouwd voor farao Senefroe. De knikpiramide is 101 meter hoog. De rode piramide (rood omdat hij is bedekt met rood graniet) is breder en is 99 meter hoog. Het graniet komt helemaal uit Aswan, 800 km hier vandaan. De piramide wordt met een laag (in dit geval graniet) afgedekt om zo de ingang te verstoppen. Zo kunnen schatrovers er niet in.
Senefroe was de vader van Cheops. Cheops heeft zijn piramides iets noordelijker laten bouwen, bij Gizeh.

Voor de knik in de knikpiramide bestaan verschillende verklaringen:

1. Senefroe wilde een grotere piramide bouwen dan Djoser en is gestart met bouwen in een hoek van ongeveer 53 graden. Ongeveer halverwege bleek de basis niet sterk genoeg te zijn. Er ontstonden scheuren. De piramide moest versneld afgemaakt worden. Daarom is onder een kleinere hoek (ongeveer 43 graden) verder gebouwd. Zo ontstond de knik-piramide;
2. De farao Senefroe voelt zich halverwege de bouw niet goed. Hij denkt dat hij dood gaat. De piramide moet versneld afgebouwd worden. Het moet af zijn voor de farao overlijdt. Daarom wordt de piramide in een kleinere hoek afgemaakt en daardoor lager.

• Zo kun je dichter bij de zon komen, je kunt er op een trap naartoe lopen;
• Zo kan de zon op alle kanten schijnen zonder schaduw.

We zijn rond twaalf uur in het hotel. We gaan lunchen in het restaurant van het hotel, met uitzicht op de Nijl.
's Middags gaan we met Sander in de taxi naar Khan el Khalili. Dit is de Islamitische wijk en eigenlijk één grote soek/bazaar. We zijn hier op onze eerste dag in Caïro ook geweest met de groep. We proberen wat authentieke straatjes op te zoeken en verdwalen haast in de smalle steegjes waar ze overal stoffen lijken te verkopen.
We kopen nog wat echte 'kakadeh' (=gedroogde hybiscus bloemen) waar je thee van kunt maken. We dingen met veel moeite af. Maar thuis blijkt dat we slechts 125 gram, in plaats van de gevraagde 250 gram hebben gekregen. Dan gaan we met de taxi terug naar het hotel (hotel Pharaos, in de wijk dokki).

Nu zitten we even lekker uit te puisten op de hotelkamer. We kunnen de kamer gelukkig gebruiken tot we naar het vliegveld gaan. We gaan zo om zes uur met z'n allen eten. Dan kunnen we even wassen en tas in pakken. Om middernacht vertrekken we naar het vliegveld, om 3.55 uur gaan we (als het goed is) richting Amsterdam waar we rond zeven uur aan zullen komen.

Dag 15 - donderdag 17 februari - Cairo - Zeist

We vetrekken mooi op tijd uit Cairo, en omdat het vliegen ook niet tegenzit zijn we al om half zeven op Schiphol.
Ook de trein en de bus sluiten erg mooi aan, zodat we eerder dan verwacht weer lekker thuis zijn!
Onze poezen Bas en Lotje zijn weer erg blij dat we thuis zijn, nu nog kijken of Bas z'n nieuwe maatje Bastet leuk vindt.

Tsja, het is altijd leuk om op reis te gaan, maar ook heel prettig om weer thuis te komen...

Dag 10, 11 en 12