Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 7 t/m 9

Dag 7 - woensdag 27 juli 2005 (Riobambe – Latacunga / Lasso)

Uitgaven: bus $2 pp, taxi $10, aankoop houten schildpad $3, aankoop postzegels $20 ($2 per stuk; heel erg duur! En terwijl ik dit typ, 3 maanden nadat we de kaarten hebben gepost, is er nog geen kaart op de gewenste bestemming aangekomen! Dat doen we dus nooit meer. Een mailtje moet maar genoeg zijn voor het thuisfront)
Programma:

8.00 uur	Ontbijt Stadswandeling door Riobamba
12.00 uur	Vertrek uit hotel Monte Carlo
12.30 uur	Bus naar Latacunga vanaf een busstation in Riobamba
15.00 uur	Aankomst op de hacienda ‘La Cienega’
14.30 uur	Met het busje naar het lunchrestaurant: een ‘troutfarm’. Erg lekker!
15.30 uur	Laatste wandeling op ongeveer 3250 meter hoogte met meer begroeiing. Er zouden ook vogels moeten zitten, maar we hebben er slechts een paar gezien.
17.00 uur	Terug bij het hotel.

We slapen vanochtend uit. We ontbijten pas om acht uur en gaan daarna een wandeling door Riobamba maken voor we met de bus naar Latacunga vertrekken.

Onze wandeling leidt ons onverwacht langs allerlei markten. We hadden ons voorbereid op veel kerken, huizen en een aantal pleinen. De markten vol authentiek geklede mensen is een leuke verrassing. We kijken onze ogen uit. Overzichtsfoto’s kunnen we zonder problemen maken. Maar portretten is wat moeilijker. Soms doet Wouter dat onopvallend van een afstandje. Een andere keer vragen we het netjes op ons beste Spaans: “Puedo sakkar le photo?”. Het zal wel houthakkers-Spaans zijn, maar ze begrijpen het wel! Soms mag het niet. Maar een andere keer treffen we een mooi uitgedost meisje dat er eens goed voor gaat staan. Om haar te bedanken geef ik haar een paar mooi gekleurde balpennen en een snoepje. Op een markt bied ik ook een klein jongetje dat opgetogen stond te zwaaien voor mijn foto een snoepje aan. Enthousiast graait hij een aantal snoepjes uit het zakje. Zijn moeder idem dito. Zo raak ik snel door mijn snoepjes heen. We hebben uit Nederland speciaal spulletjes meegenomen om uit te delen: pennen in mooie (glitter) kleuren, kleurpotloden, stickers en snoepjes in een papiertje. Ook hebben we haarelastiektjes meegenomen. Leek me leuk geleurde badstofbandjes in het zwarte Ecuadoriaanse haar. Maar erg origineel is het niet. Exact dezelfde haarbandjes, in een zelfde soort verpakking, zijn hier in de supermarkt te koop!
We lopen een tijdje achter een vrouw op de stoep die duidelijk een hele zware zak draagt. Ik moet even een paar keer kijken, maar dan weet ik het zeker: de zak beweegt. Het blijkt een grote (aardappel)zak te zijn, vol met levende kuikens. Als grote dierenvriend of voorvechter van de rechten van het dier moet je duidelijk niet in Ecuador zijn (of juist wel?!).
De markten zijn erg leuk om te zien. De fruitkramen zijn erg kleurig. De vleesstalletjes zo afstotend dat het ook weer interessant is. En de mensen zijn het mooist van allemaal. Op elke markt ruikt het naar koriander. Dat verkopen ze hier in grote hoeveelheden.
Op één van de markten staat een groepje Ecudorianen aandachtig tv te kijken. Er zijn een soort clowns op. Het schijnt erg grappig te zijn. Wij snappen de grappen van de clowns niet, maar lachen wel mee omdat het zo grappig is om te zien hoe de kijkers opgaan in het tv-spel. Zouden ze alleen hier op de markt tv kunnen kijken?
Tot slot van onze wandeling gaan we naar het ‘park 21 april’. Vanaf daar zou je de verschillende bergen van 6000 meter hoogte moeten kunnen zien, die rond Riobamba liggen. Het is helaas te bewolkt. We zien er geen één. Wel maken we nog een foto van het tegelplateau bij het park. Dit tableau geeft de geschiedenis van het land weer.

We moeten om twaalf uur onze kamer uit zijn en moeten ons nog haasten om dit te halen. We nemen een taxi naar het busstation en van daar de bus naar Latacunga. Onze grote tassen gaan weer mooi onderin de bus. We hebben nog maar één bus gezien waar de tassen bovenop zaten. Verder hebben alle bussen de tassen onderin een bagageruimte.
De bus is behoorlijk vol. Als onderweg een nette (blanke!) man in een pak instapt, wordt een donkere jongen vriendelijk (doch dringend) door de kaartjesverkoper verzocht zijn plaats af te staan. We zitten er allebei met verbazing naar te kijken. Gaat dit om ‘blank vs donker’ of over ‘rijke kantoormedewerker vs arme sloeber’?

We zijn al in Latacunga voor we het doorhebben. We zijn tijdens de bus dusdanig bezig gehouden door alle verkopers die een stukje meerijden, dat we voor ons gevoel wel erg snel op de plaats van bestemming zijn aangekomen. We rijden Latacunga al uit als de kaartjesverkoper komt checken of we er in Latacunga uit hadden gewild. Ja dus. Er wordt speciaal voor ons gestopt en we krijgen zonder problemen de tassen onderuit de bus.
Dan nemen we (op aanraden van de reisbeschrijving van de SNP) een taxi naar ons hotel. We gaan overnachten in de “Hacienda La Cienega”. Dit hotel ligt vlakbij de vulkaan Cotopaxi, een half uur rijden buiten Latacunga. De taxichauffeur vraagt $15. Wij bieden $8 en we komen uit op $10. De taxirit is bijna net zo’n dodenrit als met de bus. Ze houden hier van lekker doorrijden en van afstand houden op de voorligger hebben ze nog nooit gehoord. Eerdere dagen viel de rijstijl van de chauffeurs (taxi en bus) ons alles mee. Maar vandaag zijn het ware coureurs. De enige geruststelling is dat ze voor hun verdere verdiensten afhankelijk zijn van de taxi of bus. En we gaan er vanuit dat ze zelf ook nog niet dood willen. We proberen niet te veel door de voorruit mee te kijken. Dat biedt namelijk niet echt geruststellende beelden.

De hacienda blijkt een 400 jaar oud soort landhuis/herenboerderij te zijn. We rijden erheen over een lange oprijlaan omzoomd met een dubbele rij bomen. Het huis is prachtig met binnenplaatsen vol bloemen en overdekte gangen rond de binnenplaats met allemaal zitjes. Er zijn ook diverse zitkamers. Wij strijken later op de middag neer in één van die zitkamers. Even later komt een mevrouw ook nog de openhaard voor ons aansteken. Geweldig! De sfeer is heel bijzonder: knapperend haardvuur, oude deftige meubels, grote schilderijen en een spiegel boven de schouw. We zitten er een tijdje heerlijk van een koffie en een portje te genieten en een boek te lezen.
Onze eigen kamer heeft ook een zithoek én een openhaard. Hout, kranten en lucifers liggen klaar; wij gaan dus ook nog wel eens stoken!
De hacienda is een enorm complex met een eigen kerkje aangrenzend aan de binnentuin, een eenvoudig zwembad, weide met lama’s, uitzicht op de Cotopaxi (ook vanuit onze slaapkamer!) en een eigen souvenirwinkeltje. Wij kopen er een houten schildpad van een vriendelijk oud mannetje. De schildpad is een aanvulling voor onze verzameling houten beesten; allemaal souvenirs en allemaal van beesten die we in het wild gezien hebben.
In de binnentuin (een tweede en kleinere dan de hoofdbinnenplaats) voor onze kamer vliegen onder andere kolibries. Een vrij groot soort en een soort met een enorme lange staart.
Het diner is in een chique eetkamer in één van de zijvleugels van de hacienda. Erg stijlvol. Als we aan het toetje zijn komt er een acht man sterke muziekgroep. Ze zijn erg goed en zien er mooi uit. Ze hebben zelf ook duidelijk lol in het muziek maken en zingen. Het liedje ‘tika tika’ is onze favoriet.

Dag 8 - donderdag 28 juli 2005 (Latacunga / Lasso, Saqyuisilí, Cotopaxi)

Weer: Zonnig, ’s Ochtends in Saquisilí is het 17ºC en later bij Cotopaxi is het 4ºC en minder
Uitgaven: De chauffeur/gids voor de hele dag kost ons $80. De toegang tot Cotopaxi NP is $10.
Programma:

7.00 uur	Ontbijt
8.00 uur	Begin van onze excursies met privé-chauffeur/-gids naar de markt van Saquisilí en Cotopaxi NP.
8.30-10.00 uur	Markt Saquisilí
11.00 uur	Bezoek aan museum(pje) van Cotopaxi
11.30-12.30 uur	Wandeling rond Laguna ….
13.15-15.30 uur	Wandeling van 4500 naar 48oo meter (1e refugio), naar een gletsjer en weer naar beneden.
16.45 uur	Terug bij de hacienda.

We ontbijten stevig want we hebben een zware dag voor de boeg. We bestellen ‘desayuno campesino’. Dit is roerei met groente, patat, kaas, ½ avocado en twee smalle kleine worstjes. Het lijkt een vette hap, maar het is verrassend lekker. Hier kunnen we het weer even op doen!

Gisteren hebben we bij de receptie de excursie voor vandaag geregeld. Ik vond het toen gek dat ze niets opschreef. Ik heb voor de zekerheid nog even gecheckt of alles zo goed was. Eén van de andere personeelsleden (tassensjouwer) stond bevestigend te knikken. Hij had ons net uitgelegd waar de excursie uit zou bestaan en hoe duur het zou zijn.
Vanochtend blijkt inderdaad alles goed geregeld. De chauffeur staat ons al op te wachten. Pas ’s avonds bij het eten wordt ons duidelijk waarom het zo snel en soepel geregeld was. Het personeelslid die de toelichting op de excursie gaf (en die eerder onze tassen naar onze kamer heeft gebracht), is dezelfde als onze chauffeur/gids en is ook de kelner die ons ’s avonds bij het eten bedient. ’s Avonds bij het eten denken we eerst nog dat de kelder de broer van onze chauffeur/gids is, maar bij blijkt het zelf te zijn! Wat erg dat we dat niet al eerder vandaag door hadden!

Onze eerste stop is de markt van Saquisilí. Dit is een soortgelijke markt als bij Otavalo, alleen kleiner en minder toeristisch.
Onderweg zien we al veel mensen (Ecuadorianen van het platteland) die ook op weg zijn naar de markt. We zien de schapen die verkocht moeten worden bovenop de bus zitten!
De beestenmarkt is het leukst. Het is een enorme drukte; veel mensen en heel veel beesten. Schapen, lama’s, biggen, varkens, kippen, kuikens, koeien, geiten, ….
Als we even tussen de lama’s staan zie ik een vrouw beoordelend haar hand voer de rug van een lama laten gaan. Ze vraagt hoeveel hij moet kosten: $60. Dit is haar duidelijk te veel, want ze loopt zonder verder te onderhandelen door. Het is me niet duidelijk of de $60 de prijs voor die enen lama is, of voor twee lama’s.
Varkens blijken uitzonderlijk eigenwijs. Als een varken met zijn nieuwe eigenaar de markt verlaat, gaat dat gepaard met veel geblèr, tegengestribbel en een hoop gesjor door de baas. Leuk om te zien! We kijken onze ogen uit. Niet alleen de beesten zijn interessant, vooral ook de mensen eromheen. We maken waanzinnig veel foto’s!
De markt van Saquisilí bestaat uit vijf markten: de beestenmarkt en vier andere. Daar wordt onder andere groente, vlees, maïs, huishoudartikelen, kleren en souvenirs verkocht. Ook hier struinen we wat doorheen. Er zijn niet veel toeristen. Maar de Ecudorianen hebben het zo druk met hun handel en inkopen dat ze ons nauwelijks opmerken. We kopen bananen, mandarijnen en een broodje op de markt; onze lunch voor op de Cotopaxi. We kunnen met moeite de auto en onze chauffeur terugvinden.

In Cotopaxi NP is onze eerste stop bij ‘het’ museum. Onze chauffeur/gids geeft een zeer basale toelichting. Zoals onze hele conversatie vandaag basaal blijft. Hij spreekt ‘pocito’ Engels en wij ‘pocito’ Spaans. Maar ons Spaans is zelfs stukken beter dan zijn Engels (kun je nagaan!) We praten dus Spaans met elkaar. Je begrijpt waarom de gesprekken nogal kort en beperkt qua diepgang zijn.
We rijden al snel door naar het meer in het park: “Laguno Limpio pungo”. We maken een wandeling om dit meer. Dit is een vlakke wandeling op zo’n 3800 meter hoogte. Behalve de bloemetjes en het uitzicht op de besneeuwde krater van de Cotopaxi-vulkaan is het niet heel bijzonder. Het geeft ons wel mooi de gelegenheid om wat aan de hoogte te wennen. Onze tweede wandeling gaat namelijk van 4500 naar 4800 meter, de Cotopaxi op. We lopen via het zig-zag pad omhoog. Nou ja, lopen… We kruipen de berg op. Ademhalingsproblemen of ademnood heb ik gelukkig niet zo erg, maar als ik even te snel wil, dan lopen mijn benen helemaal vol en worden ze loodzwaar.
Het waait hard en ondanks de zon is het koud. We hebben allebei een pet op en een sjaal om onze oren geknoopt. Ik loop na de stop bij de ‘refugio’ ook een hele tijd met dode vingers. Ze zijn zo dood en gevoelloos dat het met niet lukt om in te zoomen met mijn fototoestel.
We houden even pauze bij de ‘refugio’ en eten wat. Dan lopen we naar de uitloper van de gletsjer. Dit vind ik minder spectaculair dan ik van te voren had verwacht. Vervolgens gaan we via de ‘refugio’ via een steile afdaling naar beneden.
Het is vandaag gelukkig prachtig weer; stralend zonnig met een paar witte onschuldige wolken. Dat was gisteren wel anders! De Cotopaxi ligt te stralen met de zon op de sneeuw en ook het uitzicht van bovenaf is mooi en wijds. Een mooie tocht. En we vinden het een hele prestatie dat we (zo relatief eenvoudig) de ‘refugio’ op 4800 meter hebben gehaald.

Op de terugweg naar de hacienda zijn we er stil van. Dat zou ook kunnen komen doordat we ons repertoire aan Spaanse woorden en zinnetjes nu wel gebruikt hebben.
Terug in onze kamer gaan we lekker douchen en steken we de openhaard aan. Lekker! We eten in het restaurant van het hotel en komen er dan dus achter dat onze chauffeur/gids ook serveert.

Dag 9 - vrijdag 29 juli 2005 (Latacunga/Lasso, Otavalo)

Weer: Eerst zonnig, later bewolkt, 15 – 23°C
Uitgaven: De taxirit van het hotel naar de Panamerican Highway kost ons $2.00. De bus van Lasso naar Quito is $2.50 voor twee personen en de bus van Quito naar Otavalo is $5.00 voor ons tweeën.
Programma:

8.00 uur	Ontbijt Taxirit van de hacienda naar de Panamericana.
9.30 uur	Bus naar Quito
11.20 uur	Bus van Quito naar Otavalo
14.00 uur	Aankomst in Otavalo op het busstation Lopen naar Hostal Dona Esther (centrum van Otavalo, vlakbij Main Plaza)
13.15-15.30 uur	Wandeling van 4500 naar 48oo meter (1e refugio), naar een gletsjer en weer naar beneden.
16.45 uur	Terug bij de hacienda.

We genieten extra lang van ons verblijf in de prachtige hacienda door uit te slapen. Als we klaar zijn voor vertrek regelt de receptioniste een mannetje met een auto om ons naar de PanAmerican Highway te brengen. Dit is ongeveer 2km vanaf de hacienda.
We staan nog geen 5 minuten langs de PanAmericana of er komt al een bus aan. Onze tassen worden in een sneltreinvaart onderin de bus gedaan en wij moeten snel instappen. Alles snel om geen kostbare tijd te verliezen, zo lijken de buschauffeur en de kaartverkoper te denken. In Ecuador springen vaak mensen de bus in en uit terwijl hij nog rijdt. Voor ons staat de bus gelukkig wel echt stil. Omdat de bus helemaal vol zit, mag ik helemaal voorin zitten. Dit is waarschijnlijk de plek van de kaartjesverkoper. Ik heb prachtig uitzicht! Wouter zit ongelukkiger, scheef, op een groot soort kussen, vastgeklemd tussen andere mensen.

In Quito komen we aan op Terminal Terrestre. Dit station blikt uit meerdere lagen te bestaan. We komen helemaal bovenin aan en onderin vertrekken de bussen. Daar moeten we ook het kaartje naar Otavalo kopen. Deze bus vertrekt als we net 5 minuten in de bus zitten. We zijn dan nog de enige passagiers. Als we een uur (!!!) later eindelijk Quito uitrijden, zit de bus wel zo’n beetje vol. Er stappen veel mensen net na het station in. Zo besparen ze de $0.20 om toegang te krijgen tot de busperrons.
Van Quito naar Otavalo duurt langer dan we gedacht hadden. Net ten noorden van Quito zijn de bergen bijzonder kaal en droog. Nog noordelijker (dichterbij Otavalo) wordt alles weer groener en zijn de hellingen weer met gewassen bebouwd.

Na de busreis doen we niet zo veel meer. We lunchen; verbazen ons erover dat er ook al op vrijdag markt is op Poncho Plaza en slenteren weer terug naar het hotel waar we lekker rustig gaan zitten lezen.
Hostal Dona Esther is een eenvoudig hotel in het centrum van Otavalo. Het heeft een leuke binnenplaats en het houtwerk is fris blauw/wit geschilderd. Alles is vrij eenvoudig maar wel schoon en netjes. Op de deur lezen we (dit is het eerste hotel waar de prijzen in de kamer hangen!) dat een kamer $28 per nacht kost, exclusief ontbijt. Het restaurant bij het hotel doet gelukkig ook ontbijt. Ze serveren zelfs pannenkoeken! Weer eens wat anders dan ei.
’s Avonds eten we (lekker makkelijk) in de hostal. Het is er frisjes in het restaurant, maar de pizza’s zijn erg lekker. Het geheel wordt ook weer opgeleukt door een vijftal muziekanten. Deze zijn alleen minder professioneel en duidelijk minder goed dan de groep in de hacienda van woensdag. Ook al is het vals en soms uit de maat; het is wel gezellig een beetje muziek.

Dag 4, 5 en 6

Dag 10, 11 en 12