Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 22 t/m 24

Dag 22- donderdag 11 augustus 2005 (Isla Floreana, Isla Isabella & Isla Santa Cruz / Galapagos eilanden)

Weer: ’s Morgens is het zonnig en ongeveer 25°C, maar op Santa Cruz is het bewolkt en bij de schildpadden valt er (miezer)regen. Daar is het maximaal 20°C.
Programma:

5.30 uur	Wake up knock
6.00 uur	Met de dingy naar Postoffice Bay
7.00 uur	Ontbijt
8.00 uur	Korte wandeling over Isla Floreana
>10.00	Snorkelen
>12.00	Lunch en varen naar Isla Santa Cruz
>15.30	Naar de ‘high lands’ van Santa Cruz waar landschildpadden in het wild leven
>18.30	Diner

We zijn om half zes zowaar redelijk helder. We hebben allebei goed geslapen, ondanks de nachtelijke vaartocht. Het is net licht geworden en we varen langs een mooi stukje baai met blauwvoet jan van genten, zeeleeuwen, cactussen en onder water o.a. pijlstaartroggen. We gaan aan land bij ‘Postoffice Bay’. Daar is een houten ton waar je post in kunt doen; postzegel is niet nodig. Als je er langs vaart is het de bedoeling dat je gaat kijken of er post in ligt voor iemand die in jouw land of buurt woont. Dat moet (mag?) je meenemen en bezorgen. Zo werkte vroeger het postsysteem hier. Nu ligt het vol met ansichtkaarten van toeristen. Er is echter niemand die iets wil versturen naar iemand in de buurt van Zeist. Wij zijn zo dom geweest niet zelf een kaart mee te nemen om te posten. Ik heb er helemaal niet aan gedacht. Wouter heeft er wel aan gedacht, maar dacht dat we geen kaart bij ons hadden. We hebben echter een aantal kaarten mee met ‘Groeten uit Zeist’ om weg te geven. Dat was best leuk geweest om hier te posten. Ik wil de schuld niet afschuiven, maar het ligt deels ook aan onze gids die niet/nauwelijks communiceert wat we gaan doen. Dus ons inleven en voorbereiden op wat we gaan doen is zeer minimaal mogelijk. Oma Gladys heeft een kaart gevonden die naar ergens bij haar in de buurt moet en is helemaal opgetogen.

Na het ontbijt gaan we weer aan land. Nu maken we een wandeling over Isla Isabella. We lopen langs een brakwater meertje. Hier staan prachtig roze flamingo’s. Ze zijn echt ‘Artis-roze’. Dat schijn te komen door de caroteen die in garnalen zit. Ze eten kennelijk héél véél garnalen.

We lopen naar een strand waar pijlstaartroggen leven. We mogen in het water lopen, maar alleen sloffend. Lopend heb je namelijk kans dat je op een rog stapt en dat deze je ter verdediging met zijn pijlstaart zal steken. OK, sloffen dus maar! We zien echt grote aantallen roggen. Ze liggen half onder het zand verstopt in heel ondiep water. Wouter voelt er nog één over zijn voeten gaan. Iehh!

Na deze vrij korte wandeling gaan we terug naar het moederschip om ons klaar te maken om te gaan snorkelen. We gaan snorkelen rond een stel rotsen vlak voor de kust. De stroming is er heel sterk. Zonder iets te doen word je langs de rotsen gedreven. Als we ertegenin willen zwemmen, lukt ons dat geen van allen over langere afstand. Zodra je even uitrust, drijf je weer terug. Terug naar af.
Het is wel een geweldige snorkeltocht. Wouter ziet even een schildpad. Ik ben dan te ver weg. We zien allebei een witpuntrifhaai onder ons doorzwemmen. Zodra bekend wordt dat er een haai is gezien gaan er een aantal het water uit, de dingy in. Wij gaan er vanuit dat de haai ons niets zal doen. En dat blijkt ook. Hij heeft absoluut geen aandacht voor ons, zwemt rustig onder ons door. Het blijft echter een gek idee; we hebben gezwommen met een haai!
Er zitten grote hoeveelheden vis rond de rotsen. We zien enorme scholen vis en ook prachtig gekleurde eenlingen. Als we al een tijd in het water liggen komen er ook pijlstaartroggen in formatie voorbij zwemmen. Het lijkt wel of ze zweven. Ik zeg in formatie omdat ze bijna nooit alleen zwemmen, vaak in een groepje van drie. Ze lijken vlak boven de bodem te zweven door minimale bewegingen met de uiteinden van hun vinnen (?) te maken. Het is een bijzonder gezicht. Het lijken net in formatie vliegende (breed uitgevallen) straaljagers. Ze vliegen alleen wat langzamer.
Het is ook grappig om te zien dat op verschillende diepten verschillende stromingen staan. Op een gegeven moment lig ik vrijwel stil aan het oppervlak (weinig stroming) terwijl onder mij door een hele zwerm vissen achteruit langs komt zetten. Weggeblazen door de tegenstroming. Terwijl op de bodem vissen weer rustig rondzwemmen.
Wouter heeft, net als bij andere snorkeltochten, last van het beslaan van zijn duikbril. Balen! Dit betekent dat hij steeds weer naar boven moet om zijn bril schoon te maken en dat terwijl er onder water zo veel moois te zien is. Ook spugen op het brilglas werkt niet. Ik heb gelukkig (na even spugen en uitsmeren) nergens last van.
Dit is weer leuk. Na de tegenvallende snorkeltrip van gisteren is dit weer een toppertje.
Terug naar de grote boot krijgt Wouter van de Zwitser de tip om de duikbrilglazen in te smeren met tandpasta en dat een nacht te laten staan. Wij hebben nu dus een duikbril in onze hut met ‘dicht gekalkte’ glazen: eens proberen of tandpasta inderdaad helpt.
We zijn erg blij met de wetsuits die we gehuurd hebben. Dit kon ook gewoon op onze boot. Het water is hier behoorlijk fris, vooral als je verder op zee gaat snorkelen. Daarbij gaan we vaak snorkelen, stukje varen, snorkelen, … En zonder pak zou je toch behoorlijk afkoelen anders.

Zodra we na de snorkeltocht terug zijn op de grote boot gaan we naar Santa Cruz varen. Daar komen we rond drie uur aan. We gaan aan wal in een klein stadje. Het eiland Santa Cruz heeft in totaal ongeveer 10.000 inwoners. Het is er opvallend gecultiveerd; veel huizen en veel bebouwd land. Heel anders dan je je voorstelt als je naar alle natuurdocumentaires op National Geographic kijkt. We gaan in een busje (ongeveer een half uur rijden) naar de hoger gelegen delen van het eiland. Daar leven landschildpadden in het wild. Ze leven gewoon in landerijen waar ook paarden etcetera kunnen grazen. We lopen het parkeerplaatsje af en zien al snel enorme schildpadden. Ze zijn écht groot! Om dit aan te tonen maken we een foto met onszelf naast zo’n schildpad. Als je teveel geluid maakt of te dichtbij komt, zakken ze door hun poten en trekken ze hun kop in. Dit gaat gepaard met een bijzonder geluid. Het klinkt net als ‘Darth Vader’ in de film Star Wars. Je zou haast denken dat de filmmakers de natuur als inspiratiebron gebruiken. Het schildpadgeluid voor Darth Vader; een vogel in het nevelwoud klinkt als een ‘light sabre’ gevecht uit Starwars; en ET lijkt erg op de schildpadkoppen die we vandaag zien.
Bij de schildpadden is het slecht weer. Vanochtend tot ongeveer half elf was het mooi weer. Sindsdien is het bewolkt en vanmiddag op Santa Cruz hebben we miezerregen. Jammer! Het is gelukkig niet koud.
Als we terugkomen in de haven is er geen tijd meer om souvenirs te kopen. We gaan met de dingy terug naar het moederschip en vrijwel direct wordt de bel voor het diner geluid.
We zijn allebei moe van de korte nacht en van het constant mensen om je heen hebben. We gaan vroeg slapen.

Dag 23 - vrijdag 12 augustus 2005 (Isla St Cristobal / Galapagos eilanden)

Programma:

6.30-7.30 uur	We varen met het moederschip rond een bijzondere rots vol vogels
7.30 uur	Ontbijt
9.30 uur	Aan wal op St. Cristobal bij Puerto Baquerizo; souvenirs kopen en we mailen ook even naar huis
11.30 uur	We maken een korte wandeling in het reservaat ‘La Loberia’
>13.00	Lunch
>15.00	We gaan weer aan land en rijden met een busje naar de ‘high lands’, naar Laguna el Junco
>19.00	Diner

We hebben een groot deel van de nacht gevaren. Rond half zeven arriveren we bij een rots vlak voor de kust van St. Cristobal. Hier zouden mooie vogels op te zien moeten zijn. Niet veel mensen van onze boot zien de rots. Jimmy de gids heeft ons wel verteld dat we hier vandaag langs zouden varen, maar niet dat dit een uur vóór het ontbijt zou zijn. Wij zijn toevallig vanochtend vroeg wakker en Wouter is al aan dek. Hij komt me waarschuwen en ik zie zowaar ook nog wat. We weten echter niet wat er speciaal is aan de rots want Jimmy is er niet om een toelichting te geven. We beginnen ons steeds meer te ergeren aan de nalatigheid van onze gids. Daarbij horen we van mensen uit de andere groep (Estrella del Mar II) dat zij gisteren naar vulkaankraters, lavagrotten en schildpadden zijn geweest. Wij hebben alleen schildpadden gezien. We spreken met de Zwitsers af om vandaag rond de lunch met Jimmy te gaan praten. Iemand is ons echter voor geweest. Jimmy meldt de groep in de loop van de ochtend dat hij voor het vervolg van de reis meer en uitgebreidere info zal geven op wat we gaan doen. Ook gaan we een half uur eerder ontbijten om een langere dag te hebben.

Na het ontbijt gaat een deel van de groep weg. Hun vijf-daagse cruis zit erop. Wij gaan souvenirs kopen en doen goede zaken. Wouter koopt een leuk Galapagos t-shirt. We kopen boekenleggers, mooie ansichtkaarten en schildpadpennen. In de tijd dat wij shoppen brengt Jimmy de vertrekkende reizigers naar het vliegveld en haalt hij nieuwe mensen. Dit loopt echter allemaal uit, waardoor onze ontevredenheid nog meer stijgt. Dit vertellen we aan Jimmy, met het idee om later uitgebreider met hem te praten. Maar dat is dan dus al niet meer nodig. We denken dat de Duitsers die ook vandaag zijn vertrokken hun mening hebben gegeven of dat hun summiere fooi van $5 duidelijk is overgekomen. Hoe het ook komt: ons is een vervelend gesprek bespaard gebleven en Jimmy doet weer zijn uiterste best. Het is alsof hij hernieuwde energie heeft gekregen door de nieuwe mensen die gekomen zijn. Er zijn zes mensen vertrokken en er zijn er vijf voor in de plaats gekomen. We zijn nu met een groep van vijftien.
Aan het einde van de ochtend gaan we naar La Loberia. Dit is vlakbij Puerto Baqueria. Dit is een strandje waar onder andere zeeleeuwen zijn en krabben. Niet heel spannend maar wel leuk om weer even beesten te zien.

Na de lunch gaan we weer aan wal en gaan dan met een busje (half uur rijden) naar de ‘high lands’ van St. Cristobal, naar Laguna el Junco. Dit is een meer in een vulkaankrater. Er zouden mooie vogels te zien moeten zijn. Helaas is het hoog in de heuvels/bergen bijzonder mistig. Dit schijnt vaak voor te komen in juli/augustus. We zien vooral mist en geen vogels.
Terug in de haven hebben we nog even tijd om te internetten (slechts $1,- per uur!). We mailen voor de derde keer naar huis. Op de boot is het weer even wennen aan de nieuwe passagiers (2 Australiërs, een Nieuw Zeelandse en 2 uit USA). Het proces van elkaar leren kennen, wie zit waar aan tafel etcetera is weer begonnen. Een aantal van de groep gaan ’s avonds nog aan wal om naar een bar te gaan. Wij blijven aan boord. We gaan liever op tijd slapen. Dan kunnen we nog even rustig slapen voor we rond 23.00 uur gaan varen. Het varen went wel maar slapen met de motorherrie en de deining is nog steeds niet optimaal.

Dag 24 - zaterdag 13 augustus 2005 (Isla North Seymour & Isla St. Bartolomé / Galapagos eilanden)

Weer: Het is overwegend zonnig met af en toe wolken, 25°C
Programma:

7.00 uur	Ontbijt
8.00 uur	Wandeling over Isla North Seymour. Daarna varen we naar Isla St. Bartolomé en lunchen we aan boord
14.30-16.30 uur	Snorkelen in een baai van St. Bartolomé
>16.30-18.30	Wandelen naar de ‘high lands’ van St. Bartolomé
>19.00	Diner

Naar aanleiding van onze opmerkingen ontbijten we vandaag een half uur eerder. We gaan al om acht uur aan wal op North Seymour. Dit is een vrij klein en plat eiland. Het is bewolkt weer maar wel warm. De grote attractie van dit eiland zijn de fregatvogels. Ze zijn er in grote getale. Mannetjes zitten veelal met hun opgeblazen keelzak (lijkt op een rode ballon) de wijfjes te lokken. Het is grappig om te zien hoe ze hun best doen zichzelf en hun rode keelzak van de mooiste kant te laten zien als er een vrouwtje over komt vliegen. We zien ook jongen in alle soorten en maten. De fregatvogels hebben namelijk niet zoiets als ‘in mei leggen alle vogels een ei’. Ze leggen het hele jaar door eieren, paren onafhankelijk van het seizoen. Zo kunnen wij mooi zien welke stadia (van witte pluis tot veren) een jong doorloopt tot zijn volwassen verenkleed.
Milton (onze dingydriver, bestuurder van het kleine bootje) houdt niet van fregatvogels. Hij heeft er dezelfde afkeer van als mijn moeder van eksters. Fregatvogels hebben geen olie op hun veren en kunnen daardoor niet het water in. Als ze nat zijn kunnen ze niet meer vliegen. Maar ze eten wel vis. Daarom roven ze meestal de vis weg van andere vogels. Als er een pelikaan of een ‘boobie’ aan het vissen is, vliegen er ook vaak fregatvogels rond. Ze vallen de arme pelikaan en boobies in groepjes aan en pikken gewoon de vis uit hun bek. Fregatvogels zijn bijzonder om te zien, maar dus geen prettige wezens.
Verder zien we op North Seymour een paar zeeleeuwen en zeeleguanen en we zien heel veel ‘blue footed boobies’. Er zijn hier meer boobies dan op het eerste eiland dat we bezochten. Ze blijven ook erg mooi zitten voor de foto’s. Het is grappig om te zien dat hoe dichter je bij komt des te scheler ze lijken te kijken. Hun ogen staan nogal dicht bij elkaar. Dat geeft ze een wat domme blik. Ik maak op 1 meter afstand een foto van de prachtige blauwe poten. De boobie vindt het allemaal goed. Ik denk dat hij zijn poten zelf ook wel het fotograferen waard vindt.

Na een wandeling van ongeveer twee uur gaan we terug naar het moederschip. We varen naar St. Bartolomé en lunchen tegelijkertijd.
Op St. Bartolomé gaan we aan wal. We gaan snorkelen vanaf het strand. Het is hier prachtig snorkelen. Er zwemmen prachtige vissen. De zon schijnt inmiddels en daardoor is het water heel helder. De rotsen zijn op sommige plaatsen knal oranje van de zeeanemonen en de algen (?). Als daar dan ook nog eens prachtige gekleurde vissen langs zwemmen is het helemaal prachtig! Jimmy heeft een ballonvis opgepakt. Door de schrik heeft de vis zich helemaal als een ballon opgeblazen. Erg grappig!
Als we weer thuis komen moeten we de film “Finding Nemo” maar weer eens bekijken. Volgens mij wordt het een feest van herkenning.
We zien één pinguin in zee. Deze is helaas snel weer weg. Het Zwitserse stel heeft meer geluk. Zij hebben een tijdje gespeeld met een pinguin. Eentje beet in zijn flipper.
Het is ook leuk om vanaf het strand te snorkelen. Als ik koud ben ga ik gewoon lekker in he zand en de zon zitten opwarmen. Dit is een stuk relaxter dan snorkelen vanaf de dingy.

Het is vandaag een drukke dag. Na het snorkelen maken we nog een wandeling op St. Bartolome’. Dit is net als heel Galapagos een vulkanisch eiland. We wandelen naar een uitzichtpunt van waar je heel mooi de lavastromen en kraters kunt zien. De zon gaat bijna onder. Dit geeft een prachtig warm licht.
Na het diner gaan we direct weer varen. Op naar de laatste eilanden die we morgen gaan bezoeken.

Dag 19, 20 en 21

Dag 25, 26 en 27