Reisverslag
Carin en Wouter

Reisverslag - dag 19 t/m 21

Dag 19 - maandag 8 augustus 2005 (Quito, San Cristobal / Galapagos eilanden)

Programma:

7.00 uur	Ontbijt (lekker! Desayuno Deportivo: fruit, sap, yoghurt, muesli, broodjes en jam, koffie; $3.50 pp)
8.00 uur	Taxi naar ‘l Aeropuerto Nacionales ($5)
10.00 uur	Vlucht naar St. Cristobal (Galapagos Islands) via Guayaquil (daar 1 uur wachtttijd)
13.30 uur	Aankomst op Galapagos; met 1 uur tijdsverschil is het daar nog maar 12.30 uur. Dat scheelt weer!
>15.00-16.30	Zwemmen/snorkelen met zeeleeuwen! Toppie!
>19.00	Diner

We gaan weer met dezelfde ‘taxi’ naar het vliegveld als de vorige keer. Het is geen officiële taxi. Dit mannetje staat te posten bij het hotel en zodra je naar buiten komt, biedt hij zijn diensten aan. Hij heeft een spiksplinternieuwe Honda. De vorige keer (maandag 1 augustus) had hij in zijn hele auto nog kranten liggen op de vloer ter bescherming. Nu is alleen de bestuurdersplek nog met kranten beschermd. Maar het plakplastic bij de deuren zit er nog altijd. Hij rijdt erg netjes, bang natuurlijk voor zijn eerste kras of deuk. Hij vraagt standaard $5 voor een ritje naar het vliegveld. We denken dat hij twee banen heeft en dat hij voor zijn andere baan nog even wat ritjes meepikt. Dit aan hem vragen in het Spaans is nog iets te hoog voor ons gegrepen.

Op het vliegveld wordt onze bagage extra gecheckt. Ze zoeken of je verboden spullen als eten, beesten, zaden etcetera in je tas hebt. De grote tas gaat in Quito door een scan en onze rugtas (handbagage) wordt in St. Cristobal doorzocht. Echt grondig gebeurt dit niet. Maar op het vliegveld in St. Cristobal lopen ze ook nog met een hond rond die ongetwijfeld tot taak heeft om verboden zaken op te sporen.
Eenmaal in het vliegtuig horen we dat we weer via Guayaquil vliegen. Worden we gestraft omdat we Guayaquil niet in onze route hebben opgenomen? Het betekent een extra oponthoud van één uur. Dat we niet wisten dat we niet rechtstreeks zouden vliegen, ligt niet aan onze taalachterstand. De Ecuadoriaanse man naast mij zit zelfs compleet in het verkeerde vliegtuig!

Voor we bij Galapagos op de boot gaan, is er nog enige verwarring omdat er meer mensen lijken te zijn dan op de boot passen (16). Het duurt even maar ook dat wordt opgelost.
We zitten met nog tien anderen op de Estrella del Mar. Dit is een First Class boot (ja ja, we gaan op chique!). Ik weet niet hoe de andere boten eruit zien, maar de onze is prachtig! Voor een boot is het ook best ruim. Zie verder onze foto’s.
Onze gids heet Jimmy. Hij is vorige zomer ook gids geweest van onze koningin Beatrix en haar (klein)kinderen. We hadden al in een reisverslag op internet van een Nederlands stel gelezen dat ze de koninklijke familie op de Galapagos hadden gezien. En nu hebben wij een koninklijke gids! Hij zal dus wel goed zijn. Hij is al 25 jaar gids op de Galapagos en lijkt een kundige lolbroek. We zullen zien.

Na een lichte lunch (lekker overigens) gaat onze eerste topervaring hier van start. We gaan snorkelen. Er zijn snorkelspullen aan boord. Dit is één van de voordelen van een eerste klas boot. Anders hadden we dit óf mee moeten nemen of aan wal moeten huren. Al vinden we het wel weer een beetje gek dat we de spullen moeten huren. We hadden verwacht dat dit wel in de First Class prijs inbegrepen zou zitten… Voor $10 huren we de hele week een “eigen” snorkel en flippers. En voor $20 de hele week een eigen “wet suite”. Deze laatste hadden we echt wel nodig, het water was nog behoorlijk fris, dus die $20 was goed besteed!

We gaan snorkelen bij Lobos Island. We zien niet alleen vissen. We zwemmen ook met zeeleeuwen! En dat is echt geweldig! Ik schrik me eerst echt helemaal te pletter als ik plotseling niet Wouter naast me zie, maar een zeeleeuw me voorbij zwemt. En ik moet helemaal naar adem happen als er één recht op me af zwemt. Bijna botsing! Pas op het laatste moment duikt de zeeleeuw onder me door. Voor hen is dat spelen. Ik verslik me van schrik bijna in het mondstuk van mijn snorkel. Na 1 tot 1,5 uur moeten we het bootje (dingy) weer in. Wouter is nog als laatste in het water en hij heeft nog even een toptijd met een speelse zeeleeuw. Het beest vindt het onderwaterfototoestel wel interessant en drukt met zijn neus op de lens. Als dat geen leuke foto wordt! Als we terug naar de grote boot varen zitten we allemaal met opgewonden snoeten in de dingy. Wat een pret was dat!

Na het zwemmen proberen we onze douche uit. Werkt ook uitstekend en dat terwijl nu ongetwijfeld iedereen onder de douche staat.
We hebben een kamer van ongeveer 2x2 meter met een stapelbed, een kleine smalle ruimte daarvoor en een badkamertje met een wc/wastafel/douche. Zou Beatrix ook op deze boot gezeten hebben? Wouter denkt van niet. En bij nader inzien kan ik me Trix op een stapelbed ook niet goed voorstellen.

Onze groep bestaat uit:

• …. (moeder, werkt bij een grote internationale bank, Française van oorsprong, woont nu in USA) en haar zoontje Arthur (ongeveer 12 jaar);
• Een Duits stel van ongeveer 30 jaar, Ute en Ulli;
• Een Zwitsers stel van ongeveer 30 jaar, Ursula en ? (vanaf nu "De Zwitser" genoemd);
• Een Noors/Israëlisch stel van ongeveer 40 jaar, ? en Mozes;
• En een Italiaans stel van ongeveer 40 jaar.

Dag 20 - dinsdag 9 augustus 2005 (San Cristobal, Punta Suarez en Gardner Bay bij Hood Island - Galapagos eilanden)

Weer: Het weer is half bewolkt, deels zonnig. Zo’n 20-22 graden.
Programma:

7.30 uur	Ontbijt
9.00 uur	Snorkelen; hamerhaaien lokken en schildpadden en vissen kijken in Gardner Bay.
11.00 uur	Met de dingy naar het witte zandstrand van Hood Island; zeeleeuwen kijken.
13.00 uur	Lunch
15.30 uur	Met de dingy naar Puente Suarez (andere kant van Hood Island); zeeleeuwen, zeeleguanen, masked boobies, blue footed boobies, albatrossen en galapagos hawk gezien.
18.00 uur	Terug op de boot.
19.00 uur	Diner

Onze dag gaat gelijk heftig van start. We gaan naar een stuk diepe zee en proberen met een speciale techniek (die Jimmy en de kapitein hebben ontdekt) om hamerhaaien te zien. Na een korte uitleg van de techniek op de grote boot gaan we, gewapend met onze snorkeluitrusting en nu ook mét wetsuit, de zee op. Een beetje zenuwachtig ben ik wel. Ik ben al niet heel dol op het ‘met mijn hoofd onder water zwemmen’, en ‘grond onder mijn voeten’ vind ik ook héél fijn. Snorkelen in de diepe zee biedt geen van beiden. In de dingy blijken ook Ute en Ursula wat ongerust. Waren hamerhaaien niet ook nog eens gevaarlijk? Volgens Jimmy zijn de hamerhaaien die rond de Galapagos zwemmen niet gevaarlijk. Dat vertrouwen we dan maar.
We gaan als groep te water, houden elkaars handen vast en vormen zo een grote kring; net zoals parachutespringers in de lucht doen. Op die manier kan altijd iemand naar een bepaalde kant kijken en de anderen waarschuwen met handgebaren als hij iets ziet (bijv. achter de tegenover hem ‘hangende’ persoon). Dit houden we een hele tijd vol. We moeten ons rustig houden, dan zouden de hamerhaaien en andere grote vissen langs kunnen komen. We hebben geen geluk. Ik zie even 3 grote grijze vlekken onze kant opkomen, maar voor ik kan zien wat het zijn, zijn ze alweer weg.
Direct hierna gaan we een stuk snorkelen/zwemmen in de diepe zee. We zwemmen naar/over een rif. Daar zwemmen onder andere schildpadden. Dat is echt prachtig om te zien. Ze zweven zo gracieus door het water. Ze hebben een bijzonder relaxte uitstraling. Het is net als de schildpad in de film ‘Finding Nemo’. We hebben helaas de onderwatercamera niet bij ons. Wijze les: Neem bij elke snorkeltocht de onderwatercamera mee!
We gaan ook nog op een andere plaats, meer in de baai, snorkelen. Daar zijn veel mooie vissen, ook hele grote groepen, waar je middenin zwemt. Geen idee  hoe de vissen heten; mooi zijn ze in ieder geval wel!

De tweede helft van de ochtend gaan we Hood Island op. We maken een ‘wet landing’ op het strand en lopen vervolgens over het witte strand met héél véél zeeleeuwen. Ongelooflijk zo dichtbij als je kunt komen! Als ik naar ze kijk kan ik het niet laten om te glimlachen. Ze liggen ook zo heerlijk voor pampus. Soms gaat er één een beetje aan de wandel/waggel. Maar na een paar bewegingen vallen ze weer voor dood neer. Zo moe! De manier waarop ze in het zand ploffen, lijkt op hoe onze kat Lotje zich laat vallen als ze gaat liggen kroelen op de grond. Er zijn ook jongen op het strand. We zien één heel kleintje. Volgens de Italiaanse zit de navelstreng er nog aan! Als Wouter daar te dichtbij komt om een foto te maken, maakt moeder protest en ook pa komt luid balkend (?) uit zee. Oeps; dat was dus te dichtbij! Als Wouter terug gaat is de rust ook gelijk weer geheel hersteld.
Een vrouwtje krijgt één jong per jaar. Het jong drinkt een jaar bij de moeder, tot het volgende jong geboren wordt. Als deze overlijdt drinkt het jong soms wel twee jaar bij ma. We zien behoorlijk grote jongen die nog steeds door moeder gezoogd worden. Dat moet voor ma toch geen pretje zijn. De jongen vinden het duidelijk prima! Er wordt flink geslurpt en gesmikkeld, goed hoorbaar wordt er genoten.
We zien één mannetje die duidelijk een groep zeeleeuwen ‘bewaakt’. Hij blijft in zee, maakt veel herrie en komt uit zee als je te dicht bij zijn onderdanen komt. Later lezen we dat een groot mannetje, als hij sterk genoeg is, een groep vrouwtjes en jongen ‘leidt’. Hij eigent zich een territorium bestaande uit ongeveer 50 tot 100 meter strand toe. Dit is zwaar werk want tijd om te rusten heeft hij eigenlijk niet. Als hij na een periode uitgeput is, wordt hij verslagen door een sterker en fitter mannetje en zal hij zich aansluiten bij een kolonie van vrijgezelle mannen. Als hij weer sterk is zal hij teruggaan naar de andere zeeleeuwen en weer een stuk strand proberen te veroveren.
Het is echt geweldig om deze beesten van zo dichtbij te zien! Ze hebben een onwaarschijnlijk soepele nek. Het is net alsof ze geen rugwervels/nekwervels hebben. Ze leggen met gemak hun kop achterover (soms zelfs in een draai) op hun rug.

Na dit enerverende uitstapje gaan we aan boord lunchen. Om half vier is het weer tijd voor actie. Dan gaan we met de dingy aan de andere kant van Hood Island aan wal, bij Puente Suarez. Daar zijn natuurlijk ook weer zeeleeuwen. Als we aan wal gaan moeten we opletten waar we onze voeten zetten. Er liggen overal zeeleguanen. Echte pre-historische types, met stekels en een te groot vel voor hun lijf. Ze niesen vaak en hard. Dit is om zout uit te spugen/snuiten. Ze drinken namelijk zeewater en hebben een soort klier die het zout eruit filtert. Dit zout niesen ze uit. Af en toe zie ik de leguanen niet, maar door het niezen ontdek je dat ze vlakbij je op de stenen zitten. Ze houden er van om op en over elkaar te zitten. We zien hele kluwens! In tegenstelling tot zeeleeuwen is hun aaibaarheidsfactor niet zo hoog. Maar fascinerend zijn ze wel.
We zien twee soorten ‘boobies’ (Jan van Genten); de masked boobie (masker jan van gent) en de blue footed boobie (blauwvoet jan van gent). Gewend als ik ben dat vogels wegvliegen als je langsloopt vind ik het heel gek dat ze gewoon blijven zitten en je aankijken. Ik vraag me af wie hier naar wie kijkt.
Er zit ook een jonge Galapagos Hawk vlak naast het pad. Hij zit ongeveer op drie meter afstand, van waar je langsloopt. Deze hebben we dus prachtig kunnen fotograferen.

De twee speciale dingen van dit eiland zijn ‘the blow hole’ en de albatrossen. De ‘blow hole’ is een smalle opening in de rotsen waar met grote kracht water in omhoog spuit. Het lijkt een beetje op een geiser. Alleen nu wordt het spuiten veroorzaakt door de golven.
De albatrossen zijn kleiner dan ik had verwacht. Ze zijn niet veel groter dan de Jan van Genten. De vleugels van de albatrossen zijn wel anders dan bij andere vogels. Ze hebben namelijk twee scharnierpunten zodat de spanwijdte veel groter is. Het is dan ook een bijzonder gezicht als ze met die enorme spanwijdte over je heen vliegen. Daar zitten we dan ook een tijdje naar te kijken.

We zijn als laatste op het eiland. Pas als de zon bijna ondergaat gaan wij met de dingy terug naar de boot. Dit is een trucje van Jimmy. Wij doen alles een half uur later dan de andere groepen/boten. Dat betekent dat we altijd een deel van onze excursies het rijk alleen hebben.
Onze groep is inmiddels van samenstelling veranderd. Het Noors/Israëlische stel is naar de andere boot gegaan. Zij sliepen in de kamer naast ons en konden niet slapen vanwege de motor. Ze hebben vanochtend op hoge poten geklaagd bij Jimmy (“Hier betalen ze niet al dat geld voor. Het is een te simpele boot voor het geld dat het kost. Te veel herrie. Niet geslapen.” Etcetera). Ze willen een kamer op de andere boot, de Estrella del Mar II, en dan bovenin de boot. Een Australisch stel heeft met hen van plek geruild. Ze heten Pat en Josey en zij mogen omdat ze zo soepel meewerken gratis duiken maken. Hier moet je eigenlijk extra voor betalen. Ze zijn een stuk gezelliger dan de Noorse en Israëliër. Wat ons betreft is dit een goede ruil!
Er zijn nog vier nieuwe mensen aan boord gekomen. Zij hadden eigenlijk gisteren moeten arriveren maar hadden het vliegtuig gemist en worden vandaag met een dingy gebracht. Het is een Amerikaanse familie: David (vader), Maureen (moeder), Allison (dochter van 12), Gladys (oma).

Dag 21 - woensdag 10 augustus 2005 (Isla Isabella, Puerto Villamil / Galapagos eilanden)

Programma:

7.30 uur	Ontbijt
8.30 uur	Puerto Villamil: fokcentrum voor landschildpadden
13.00 uur	Lunch
15.00-16.30 uur	Wandelen en zwemmen/snorkelen met zeeleeuwen! Toppie!
18.30 uur	Diner
19.30 uur	Naar en bar in Puerto Villamil

We hebben vannacht ver gevaren. De motor startte gisteravond om acht uur en vanochtend om zes uur waren we pas ter plekke. Rond negen uur gisteravond heb ik (voor het eerst deze reis en hopelijk voor het laatst) mijn avondeten eruit gegooid. Mijn maag kon de deining niet aan. De nacht hiervoor hadden we veel deining in de lengte-richting (van voor naar achteren) dat kon ik nog net handelen met behulp van mijn reispillen. Maar dit schroevendraaier effect was te veel. Ik lag al een tijdje plat op mijn bed en zat net overeind om Wouter te zeggen dat ik me niet zo lekker voelde. Ik kon nog net op tijd en plastic zakje uit de kast pakken. De zakjes die Wouter daarna bij de bemanning heeft gehaald liggen gelukkig nog ongebruikt naast mijn bed. De rest van de nacht was ik misselijk maar overgegeven heb ik gelukkig niet meer. Kortom een zware nacht:  zeeziek en enorme herrie omdat we vlak naast de motor slapen. Als je moe bent slaap je wel door de monotone herrie heen. Deze nacht lukte dat minder goed.

We gaan met de dingy aan wal in Puerto Villamil. Daar staan pickups/taxi’s op ons te wachten om ons naar het schildpakfokcentrum (tortois breeding center) te brengen. We gaan via een plaatselijke basisschool. Dit is een verzoeknummer van om Gladys. Ze heeft allemaal spulletjes meegenomen om aan de kinderen uit te delen. De schoolgebouwen zijn vrij open (lekker veel frisse lucht) en de kinderen hebben allemaal een soort schooluniform aan. De leraren dragen dezelfde kleuren overigens.
In het schildpadcentrum worden landschildpadden gefokt om ze tegen uitsterven te beschermen. Als de schildpadden groot genoeg zijn, worden ze weer in het wild uitgezet. Dat is na twee tot vijf jaar. We zien hele grote schildpadden; deze zijn tussen de 100 en 150 jaar oud. Zij zijn in het centrum om voor het nageslacht te zorgen. Het schildpadcentrum is interessant, maar we zouden ze liever in de vrije natuur en in hun echte omgeving zien.
We lopen terug naar het dorpje Puerto Villamil door een natuurgebiedje met brak water waar vaak flamingo’s te zien zouden zijn. Nu even niet.
Dan kunnen we kiezen: of naar Gringo Juan (een oude Amerikaan die al 20 jaar op de Galapagos woont; een vriend van Jimmy) of over het strand terug naar het dorp lopen. Wij kiezen het laatste. Later horen we van de Française dat we aan de gringo niet veel gemist hebben. Hij was een oude man met lang grijs haar die over zijn prostaatkanker heeft verteld (hmm…) Ute vond het wel een leuk bezoek. Zij vond het een interessante man. Het is net hoe je het bekijkt!
Puerto Villamil heeft een mooi wit strand met palmen, veel mooie rode krabben en leguanen. Het lijkt een prachtig zandstrand. Gek dat daar helemaal geen gebruik van gemaakt wordt om te zonnen en te zwemmen.
Al met al vinden we het een matig ochtendje. Na de lunch wordt het gelukkig wat beter.

We gaan naar een kleine baai bij Isla Isabella en daar gaan we aan land. In een smalle spleet zwemmen witpuntrifhaaien. Het is een hele kluit van die beesten. We bekijken ze vanaf het droge. Gelukkig - hoewel Jimmy zegt dat ze niet gevaarlijk zijn voor mensen. Als we de haaien hebben gezien gaan we vlak daarbij (dat dan weer wel) te water om te snorkelen met pinguïns. De pinguïns schijnen wel in het water te komen om met je te zwemmen en te spelen. Alleen nu even niet. Er zitten ongeveer acht Galapagos pinguïns op een rots. Het is wel leuk om te kijken naar hoe onhandig ze zich op de rotsen voortbewegen. Wouter gebruikt onze onderwatercamera maar om een bovenwaterfoto te maken We hebben onze normale toestellen niet meegenomen tijdens dit uitje.

Al met al is het een enigszins teleurstellende dag. Ook de avondtrip maakt het niet goed. We gaan met Jimmy en een aantal anderen aan wal naar een bar waar Jimmy met zijn vrienden muziek zal gaan maken. We verwachten swingende Caraïbische muziek. Ze spelen echter jaren 60/70 (hippie?) muziek. Gringo Juan (die van de prostaatkanker) doet ook mee. De anderen van de groep zijn enthousiaster dan wij. Ligt het aan ons? De Zwitsers en Australiërs kopen zelfs een cd van Gringo Juan en laten hem er zijn handtekening op zetten. Wij vinden het meer klinken als een dronken Willy Nelson. Ook de beloofde muzikale uitbarsting van Jimmy (hij zegt dat hij muzikant is en een eigen band heeft) valt wat tegen. Het blijft bij drie korte bijvallen op een mondharmonica. Misschien ben ik wel gewoon te moe en let ik te veel op de harde wind die opgestoken is. Ik kan het niet laten om me zorgen te maken over hoe wij in het pikkedonker terug zullen gaan naar de boot in een wankele dingy met deze wind.
De planning is om half tien de bar te verlaten. We moeten om tien uur op de boot zijn zodat deze naar de bestemming van morgen kan varen. Anders zijn we daar niet op tijd. Maar (omdat het zo gezellig is?) we vertrekken pas om 22.15 uur. Wouter en ik zijn niet de enigen die het dan echt wel gehad hebben. De Fransen en Amerikanen vinden het ook meer dan mooi geweest. Als we even na half elf terug zijn op het ‘moederschip’ brengt Jimmy ons nog het goede nieuws. Hij was het vergeten eerder te zeggen, maar morgen moeten we om half zes op. De briefing over wat we gaan doen volgt morgenochtend.
Wij hebben het inmiddels behoorlijk gehad met onze Jimmy. Hij zegt en beloofd veel maar komt lang niet alles na. Zijn relaxte manier van organiseren is doorgeslagen in weinig tot niets meer organiseren. Hij informeert ons niet over wat we gaan doen. Hij geeft pas op het laatste moment aan dat we over vijf minuten klaar moeten staan om van boord te gaan om iets te gaan doen, waarvan we nog eerder nog niets hebben gehoord. Vervolgens komt dus iedereen te laat en is hij daarover geïrriteerd. We gaan eerst maar eens een nachtje slapen. Wellicht dat we dan weer wat meer kunnen hebben…

Dag 16, 17 en 18

Dag 22, 23 en 24