Zondag 23 februari (Poás NP, Fortuna)

Zonnig, met soms wat wolken, warm

Na het ontbijt weten we het zeker. We gaan onze reisbijbel mailen dat ze deze lodge maar uit de gids moeten schrappen. Als we ontbijt vragen, krijgen we alleen koffie. Als we daarna om brood vragen, krijgen we semi geroosterde witte boterhammen met boter. Verder niets. Daarbij komt dat we slecht geslapen hebben vanwege de kou. We sliepen met drie dekens, een handdoek om het tochtgat tussen ons in te dichten, een handdoek over bed. Daarbij had Wouter sokken aan, een t-shirt met lange mouwen en hij had twee sweaters over zich heen gelegd. Ik had sokken aan, een hemd, een nachthemd en een t-shirt met lange mouwen. Onze thermometer gaf 10°C aan, maar het leek wel -10! Volgens onze reisbijbel kan het in dit gebied afkoelen tot 0°C. We zijn blij dat we dat niet meegemaakt hebben.
Als klap op de vuurpijl blijkt dat de Poás NP al om acht uur open gaat. Terwijl de jongen van de lodge heeft gezegd dat het om half negen open zou gaan. We hebben sterk de indruk dat ze gewoon geen zin hadden om zelf vroeg op te staan. Geen aanrader dus!

Kortom: we zijn rond half tien bij Poás NP, onze eerste vulkaan tijdens de vakantie. Daar zijn we naar de krater gelopen. Het is nog net zonnig. Een indrukwekkend gezicht! Niet lang daarna drijven de wolken binnen en is de krater niet/nauwelijks meer te zien. Verder lopen we nog naar een laguna/meer. Maar dat vinden we niet zo indrukwekkend. Tot slot lopen we een trail die wat meer verscholen is en daardoor ook veel rustiger. Daar zien we een aantal kolibries. Eerst twee die elkaar aan het dollen zijn en later één op een tak. Als het licht er op een bepaalde manier op valt, krijgt de 'zwarte' kolibrie alle kleurschakeringen tussen groen en blauw. We kunnen ook de superlange tong van het beest mooi zien.
Poás is niet zo avontuurlijk omdat er erg veel toeristen lopen en het hoofdpad naar de vulkaan geasfalteerd is en erg breed. Maar het is toch wel de moeite waard om heen te gaan. Als je de vulkaankrater te zien krijgt, is het zeer indrukwekkend.

Om half één verlaten we het park en rijden via Varablanca, San Miguel, Aguas Zarcas, Muelle San Carlo, naar Fortuna. Het eerste deel gaat langzaam met veel slingerwegen door de bergen. Vanaf San Miguel kunnen we gelukkig lekker doorrijden zodat we om half vier in Fortuna zijn. De weg staat goed aangegeven, boven verwachting goed. Onderweg zien we nog een waterval en kopen we langs de weg een zak aardbeien van ongeveer een kilo. Deze snoepen we in de loop van de middag lekker op. In Fortuna gaan we naar Hotel San Bosco (40 dollar per nacht). De kamer heeft een airco. Na afgelopen nacht kunnen we ons niet voorstellen dat we die ooit aan zullen zetten. Er is een zwembad en een jacuzzi. Mmmmm! Om vier uur liggen we als enigen in het zwembad en proberen de jacuzzi uit. Daarna snoepen we verder van onze aardbeien. De zon schijnt. Het is warm. Tja, het leven is zwaar!

Om vijf uur krijgen we het op ons heupen, want een toeristenattractie is hier om in het donker de Arenal vulkaan te bekijken. Je zou dan een rode gloed van de nog werkende vulkaan kunnen zien. Dat willen we niet missen, zeker nu het redelijk helder is. Beste zicht zou vanaf de noordkant zijn. We rijden Fortuna uit en gaan bij een 'vulcanolodge' op een parkeerplaats staan, met een prachtig uitzicht op de vulkaan. Het zijn twee kraters die samen een mooie piramidevorm vormen. Een 'echte' vulkaan-vorm. En de rechter trechter spuwt af en toe inderdaad rook en lava (brandend steen) uit. De vulkaan maakt twee keer een rommelend geluid als heftig onweer. De lava zie je echt als een horde stenen langs de vulkaanwand naar beneden rollen. Het is een heel bijzonder en indrukwekkend gezicht. Om zes uur is het ongeveer donker. Eigenlijk begint de attractie nu pas. Maar bij ons wordt het steeds bewolkter, zodat we al snel niets meer kunnen zien. We gaan dus maar terug naar Fortuna, naar ons hotel.

Opvallend verder is nog dat de Tico's op zondag massaal gaan picknicken. Zij gebruiken daarvoor elke willekeurige wegkant. Of het nu idyllisch is of niet, of de wegkant nu breed is of zo smal dat ze eigenlijk alleen op de rand van het asfalt zitten; ze parkeren de auto en gaan picknicken. Hoe zoeken ze het uit!

Maandag 24 februari (Fortuna, Catarata de la Fortuna)

Zonnig, bewolkt, 30-35 °C

De wekker staat op 6.15 uur, maar we zijn al om 6.00 uur wakker. We kunnen het Tico-ritme inmiddels aardig volgen en leven van 6 tot 22 uur in plaats van de Nederlandse tijden 7 tot 23 uur.
Wouter zijn maag kan de aardbeien van gisteren en de overgang van de kou bij Poas naar de warmte hier, niet aan: darmen van streek. In de loop van de ochtend valt het gelukkig allemaal nogal mee.

We vertrekken om 8.15 uur met een extra watervoorraad. We wandelen vanuit Fortuna naar de 'Catarata de la Fortuna'. Dit is een waterval op 5,5 km van het dorp. Dit lijkt te doen, maar na 5,5 km in de brandende zon, met aan het einde een pittig steigingspercentage, heb ik (als we om 10.15 uur boven bij de waterval arriveren) toch aardig 'het end in de bek'. Zweet gutst uit al mijn poriën. Mijn korte broek is doorschijnend zo nat als 'ie is!
Om dichterbij de waterval te komen, moet je (tegen betaling van 6 dollar pp.) nog 500 m stijl naar beneden een pad langs een bergwand af. Tja, nu we zo ver zijn gekomen kan dat er ook nog wel bij. Het is steil, heel steil. Maar het is een mooie waterval met een poel eronder. Helaas hebben we geen zwemkleren mee.
Bij de waterval omhoog is nog even afzien, maar de overige 5,5 km terug naar Fortuna gaan een stuk eenvoudiger dan de heenweg. Gelukkig!
Het is een leuke wandeling langs huizen, koeien, landbouw, vakantiehuisjes, natuur, ... We zien (en horen) veel vogels, vlinders, een bladsprinkhaan en heel veel mooie bloeiende bomen. De bladsprinkhaan is heel bijzonder. Het is echt een blaadje met stevige poten en voelsprieten!

Terug bij ons hotel plonzen we in het zwembad en relaxen we in de jacuzzi. Dit is echt een genot voor onze arme vermoeide spieren.
Om half vier gaan we op pad naar de Tabacon hotsprings. Dit is ongeveer 10 km rijden, maar blijkt erg duur en luxe te zijn. Hier zijn we niet zo voor in de stemming. Daarom rijden we via een gravelroad nog een stuk het 'Arenal NP' in. Zo zien we de vulkaan ook eens van een andere kant. Ook hier spuwt 'ie wat stenen en rook naar beneden. Maar minder dan we gisteren hebben gezien.

We zijn rond vijf uur terug bij het hotel en gaan nog even bij het zwembad zitten. Nu hebben we alletwee lekker gedoucht en gevet (after sun). We zijn ondanks het smeren met zonnebrand en dankzij de zon en het gezweet, waanzinnig verbrand. Zo meteen gaan we in een internetcafé naar huis mailen en daarna eten.

Dag 5 en 6

Dag 9 en 10