Zondag 9 maart (Mirador de Quetzales, El Roble)

In MdQ fris, later zonnig en warm

Wow! We hebben vijf quetzales gezien: vier mannetjes en één vrouwtje!!!

We starten om half zeven met een lekkere warme kop koffie. Daarna trekt de eigenaar (als gids, Jorge Serrano) met ons en de rest van de groep de bossen in. De groep bestaat uit een Canadees echtpaar uit Ottawa, een Amerikaans echtpaar uit Washington en een jongen/ jonge man uit Sheffield-Groot Brittannnië. Al snel ziet Jorge de eerste quetzal. Een mannetje met één hele lange staartveer. Hij is in de rui en daardoor is hij de andere lange staartveer kwijt helaas. Deze eerste blijft heel lang op een tak zitten en is goed zichtbaar. We hoeven niet ver te wandelen om de andere vier quetzales te zien:

• Een vrouwtje; minder mooi gekleurd en zonder de lange staartveren;
• Een mannetje; die door de rui beide lange staartveren kwijt is;
• En nog twee mannetjes; die geheel in tact, in het zicht voor ons zitten te pronken.

In de "Mirador de Quetzales" zijn dus nog een aantal andere gasten, waar we ook mee aan één tafel eten. Het is een bijzonder gemixt gezelschap. De jongen uit Sheffield is bioloog en heeft twee weken in Santa Rosa onderzoek gedaan naar het gedrag van mieren; hoe zij een boom verdedigen en hoe zij beïnvloed worden door bloeiende bloemen daarbij. Het Canadees echtpaar is met de VUT en neemt het er lekker van. Ze fietsen elk jaar ongeveer drie maanden in Europa. Ze zijn rond kerst thuis en gaan dan in januari weer op vakantie. Dit jaar dus naar Costa Rica. Ze gaan eind april pas weer naar huis. Ze reizen met de bus door Costa Rica. Meestal blijken dit oude Amerikaanse schoolbussen te zijn. De regels hangen soms nog in de bus en ook de namen van de kinderen sieren nog de zitplaatsen. Het Amerikaans echtpaar is ook erg bereisd en een beetje een bijzonder stel.
Nadat we e-mail adressen hebben uitgewisseld (zodat Wouter de foto's kan mailen die hij van de quetzals heeft gemaakt) en een tip voor een 'bed and breakfast' in Alajuela te hebben gekregen, vertrekken we zo rond half tien.

We willen de drukte van San José niet in en besluiten met kleine wegen onder de stad langs te rijden. Dat is geen goed besluit. Eerst rijden we in hele dichte mist. Vervolgens krijgen we 8 kilometer onverharde weg voor de kiezen. Er staan geen routeborden en ook geen plaatsnamen bij de dorpen. Kortom: we hebben vaak geen flauw benul waar we zijn of waar we heen moeten. We moeten dan ook erg vaak de weg vragen. De mensen hier zijn erg behulpzaam, maar spreken helaas geen Engels. Gelukkig kun je ze aardig begrijpen als je weet wat links (a la izquerda), rechts (a la derecha) en rechtdoor (to do recto) in het Spaans is. We rijden vaak verkeerd, vragen vaak de weg en doen er lang over. Wellicht was de grote weg langs/door San José toch beter geweest. Toch heeft het wel zijn charme om zo door al die kleine bergdorpjes te rijden met mooie uitzichten. Grappig is dat in deze dorpen het enige vertier op zondag bestaat uit een voetbalwedstrijd op een dor veldje in het centrum van het dorp. De hele dorpsgemeente loopt daar voor uit.

We zijn om ongeveer twee uur in El Roble. Dit ligt aan de weg van Guacíma, Ciruelas, naar Alajuela. Onze reisbijbel zegt dat hier een hotel zit 'Brilla Sol', met zwembad, een aanrader volgens de lezers. Het is dichtbij het vliegveld (ongeveer 4 km) en dichtbij de vlindertuin in Guacíma waar we morgen heen willen.
's Middags gaan we Alajuela in om geld te pinnen en (wonder o wonder) het lukt al bij de derde bank! Daarna liggen we lekker bij het zwembad.
We eten kip met patat op het terras van het hotel. Lekker en lekker makkelijk!

Maandag 10 maart (El Roble, Guacíma, vliegveld San José)

Zonnig en warm

Onze dag begint met een verrassend goed ontbijt: verse jus, vers fruit, geklutst ei, gekruide rijst met bruine bonen, toast, jam en koffie. Leuk om als afscheid-ontbijtje nog eens het volledig Tico/Tropical ontbijt (desayuno tipica) te krijgen.

We zijn onverwacht snel ingepakt. We zijn dan ook al vroeg (kwart voor tien) bij de 'Butterfly farm' in Guacíma. De eerstvolgende tour is om elf uur. We krijgen een kop koffie en mogen alvast de vlindertuin in, waar ze een zitje hebben dat uitkijkt op een watervalletje waar het werkelijk stikt van de vlinders. We besteden onze wachttijd goed aan het fotograferen van de vlinders. Met name de 'blue morpho' (= nationale teken van Costa Rica) willen we graag vastleggen. Dit lukt uiteindelijk aan het einde van de ochtend!
De tour kost $15 per persoon, duurt 2 uur en is bijzonder onderhoudend en informatief. We mogen een vlinderpop vasthouden. En Wouter leert nog een levende vlinder vast te houden, zonder de vleugels te beschadigen. We zien alle stadia van een vlinder: paren, eitje, rups, pop, vlinder. We zien ook vlinders uit de pop komen. Het is een fascinerend gezicht om al deze stadia die de vlinder doorloopt in levende lijve te zien. En in de vlindertuin barst het werkelijk van de vlinders. Dus wij als vlinderliefhebbers kunnen ons hart ophalen. Als Wouter voor de derde keer de 'laatste' foto maakt, vind ik een dode 'blue morpho' op de grond. We vragen of we deze mee mogen nemen. Dat kan en we krijgen zelfs een envelop om 'm in te doen. We hopen dat het goed overkomt. De jongen bij de kassa kan ons gelukkig ook vertellen hoe we 'm het beste kunnen conserveren: in de zon, zonder vocht; of een paar seconden op de laagste stand in de magnetron. Als dit lukt gaan we proberen de vlinder in zo'n vitrinelijstje te doen. De vlinder zou dan ongeveer drie tot vier jaar goed moeten blijven. We zijn benieuwd!

We lunchen bij een 'soda' (een soort eenvoudige snackbar) in El Roble. Dan halen we onze tassen bij het hotel op, tanken en gaan naar het vliegveld. Het is even ingewikkeld waar we de auto af moeten leveren. Maar met korte kreten als 'Europcar?' en veel 'grazias' komen we waar we moeten zijn.
Dit neemt allemaal meer tijd in beslag dan we dachten en we checken rond half vijf in. Voor dat we naar de 'departure terminal' mogen, moeten we eerst nog 'airport tax' betalen van $34 ($17pp). Hatsjekidee! We zijn nu weer bijna blut, terwijl we nog genoeg colonnes dachten te hebben om wat te eten en souvenirs te kopen. De airporttax wordt besteed aan het opleiden en aan het werk brengen/houden van ouderen en gehandicapten. Merkwaardig om hier de airporttax voor te gebruiken.
We kopen souvenirs (met creditcard): Café Britts koffie voor de buren Eggink en voor Marcel en Roos; twee kleine houten toekans voor onszelf; een boek voor mij; en wat lekkere chocolade om te snoepen.
We moeten om 18.55 uur boarden en we vertrekken (als het goed is) om 19.35 uur.

Iets wat ik de hele vakantie nog vergeten ben te vermelden is dat je in Costa Rica in restaurants je bestek in een plastic zakje krijg; een smal plat zakje waar het bestek precies in past. Toen we dit voor de eerste keer in Tortuguero hadden in Manati Lodge, hebben we er erg raar naar zitten kijken. Maar zo doen ze het in heel Costa Rica!

Wat ons ook is opgevallen is dat je in Costa Rica nauwelijks poezen ziet, maar des te meer honden. Je hebt hier belachelijk veel honden. Ze lopen altijd los. We hebben maar één hond gezien die aan een halsband werd uitgelaten. De anderen liepen los (meestal zonder halsband; zwerfhonden?) op en langs de weg. Honden geven de voorkeur aan 'op' de weg en ze steken bij voorkeur pal voor de auto over. Ze hebben ons deze vakantie al heel wat 'hartstilstanden' en uitwijkmanoevres opgeleverd. Domme beesten! De honden zien er over het algemeen wel goed uit en zijn ook absoluut niet agressief.

De reis gaat voorspoedig. We vertrekken op tijd uit San José. We hebben een overstaptijd van 1,5 uur in Orlando. Van San José naar Olando duurt ongeveer 2,5 uur.
De laatste (reis)dag zit er al weer aan te komen, op naar huis...

Dag 19 en 20

Dag 23