Woensdag 5 maart (Jaco, Quepos, Manuel Antonio)

Zonnig, heet

We hebben vandaag een reis-strand dagje gehouden. We hebben niet veel beleefd of gedaan. Maar bij deze toch wat nieuwtjes:

In onze kamer in Jaco lukt het Wouter toch nog om de fan aan te krijgen zonder dat het licht aan is. Zodat we lekker met de 'wapperaar' aan kunnen slapen. Het koelt 's nachts af tot 28ºC.

We hebben eindelijk een ossenkar op de foto. We zijn er al verschillende voorbij gereden. En vandaag is het eindelijk gelukt om er één op de foto te zetten. De kar rijdt voor een plantage met palmbomen die ze verbouwen om olie te winnen voor zeep, cosmetica en om mee te koken. De bestuurder van de kar werkt erg prettig mee. Hij liet de ossen stil staan zodat ik de foto goed kan maken.

We hebben geld! Yeah!
Na vijf pinautomaten in twee dorpen vergeefs om geld te hebben gevraagd, heeft Wouter in een bank met z'n credit card een 'cash advance' opgenomen. Kosten hiervan waren $5. Erg prettig dat we weer geld hebben, want we konden gisteravond verdorie niet eens een ijsje kopen omdat ze er geen creditcard accepteerden.

We zitten nu in een hotel in Manuel Antonio, Ola de Pacifico. En we hebben een balzaal van een kamer, een enorm groot bed en een enorme badkamer, uitzicht op de oceaan, tv, koelkast, fan en airco! En dat voor maar (alles is relatief) $50 per nacht! Eerder zijn we bij 'Cabinas Ramirez' langs geweest. Dit was een zeer spartaans hok met koude douche en een kleine fan op een standaard. Dat goedkope en eenvoudige zijn we duidelijk ontgroeid. We vonden het allebei drie keer niks. We zitten nu wel twee maal zo duur, maar dit voelt wel als een echte 'verwen vakantie', dus we genieten er maar gewoon van!

's Middags liggen we weer lekker op het strand en (oh, wat een pret nu we weer geld hebben… ) kopen een ijsje.

Opvallend hier is dat zangers met gitaar (en dergelijke) wel langs de terrassen gaan 's avonds bij het eten. Maar hier vragen ze netjes of je wilt dat ze iets voor je spelen. Heel netjes! In Nederland staat zo'n groep ongevraagd pal in je oor te schallen en je gesprek te verstoren en dan komen ze nog geld vragen ook! Wij kunnen deze Tico gewoonte wel waarderen.

Donderdag 6 maart (Manuel Antonio Parque Naciónales)

Zonnig, heet, 32ºC in de schaduw

Na een ontbijtje op onze hotelkamer zijn we om 7.15 uur in het nationaal park "Manuel Antonio". Dit is ongeveer 200 meter lopen van ons hotel.

We 'moeten' door het water waden om bij de ingang te komen. Net als we met het water tot boven onze knieën staan, zien we anderen gewoon over een pad naar de ingang lopen. Geintje!
Het park is anders dan alle voorgaande. Het feit dat het aan de kust ligt met mooie witte stranden geeft het duidelijk wat extra's. We zijn blij dat we al vroeg op pad zijn, want later op de ochtend wordt het beduidend drukker en heter.
We lopen zo'n 3,5 uur lang over de paden en we zien ... luiaards! We hebben er vier gezien, waarvan er twee bewegen en twee tegen/op elkaar liggen te slapen. Het rijtje dieren wat we wilden zien en fotograferen is nu bijna compleet: kapucijnapen, brulapen, leguanen, luiaards. Nu alleen de toekan, de slingeraap, de doodskopaap (die alleen/vooral in het Manuel Antonio park voorkomt) en de quetzal nog. Deze hebben we alledrie al wel gezien, maar we hebben er nog geen foto van.

Het is vandaag weer belachelijk warm: 32ºC in de schaduw. Dit weerhoudt de kapucijnapen er echter niet van om actief te zijn. In grote groepen trekken ze door het park. Ze zijn heel brutaal. Te brutaal. Het heeft zo meer weg van de Apenheul dan van een avontuurlijk regenwoud. Als we er al velen hebben gezien en er weer één pal voor ons op het pad zit jaag ik 'm aan de kant. Een oude(re) man geeft me hiervoor op mijn kop: Hij wilde de aap ook graag goed van dichtbij zien en nu jaag ik hem weg! Ik was verbijsterd: Het leek net alsof hij nog geen aap had gezien en hij de vijf meter die hij er vanaf stond dichtbij vond. Wij hadden al ik weet niet hoeveel apen gezien en allemaal op zo'n 2 meter afstand! We hebben de man verzekerd dat er om de bocht 'lots of them' waren te zien.
Tussen de apen zit ook een neusbeer lekker in de blaadjes te wroeten. Hij vangt iets wat behoorlijk kraakt tussen zijn kaken. We denken dat het een krab is. Krabben komen hier in grote getalen voor. Ook van die 'krakers' die als omhulsel een schelp gebruiken. Deze 'krakers' lopen met eenvoudige, mooie, grote, kleine schelpen over het strand. Het is een bijzonder gezicht.

Vanaf twaalf uur liggen we op het strand in het park. Een mooi wit (grijswit) strand in een baai omzoomd met palmbomen en regenwoud. Helemaal goed!
De zee (oceaan) is hier nat, maar afkoelen doe je er niet van. We schatten het water op zo'n 25ºC. Je loopt er zo in en als je hard zwemt ga je zweten!?!
Even na half vier worden we door de ranger opgetrommeld (op-gefloten) om het strand en het park te verlaten. Op de weg naar buiten zien we nog een groep brulapen.

Op weg naar het hotel sturen we onze tweede e-mail naar huis.
Als we terug bij het hotel zijn, staat een groep jongeren de bomen in te staren. Wat zouden ze zien? We gaan maar eens kijken. Zit er een hele groep (ongeveer 20!) doodskopaapjes! Geweldig! Heel veel, vol in actie en heel dichtbij. Dikke pret om ze door de bomen te zien springen. Dan lijkt er opeens een sein gegeven. Ze trekken in volle vaart terug de regenwouden in. Hopla van boom tot boom springend, over de electriciteitsdraad lopend,..., de één na de ander. Kostelijk om te zien!

We eten 's avonds in het restaurant bij het hotel. De bediening is bijzonder vriendelijk en het eten is lekker. Wat wil je nog meer?!

Dag 15 en 16

Dag 19 en 20