Zaterdag 1 maart (Tamarindo - Monteverde)

Zonnig, warm

We hebben gisteravond heerlijk gegeten bij "Nogui" en ook de bediening was erg prettig. We besluiten er vanochtend ook te gaan ontbijten. Ook dat is een succes! We eten en drinken met uitzicht op het strand en zee: een ananasshake en koffie, omelet met avocado/bacon/tomaat op een warm broodje (Wouter) en ik heb een tropical sandwich. Dit is vers bananenbrood met vers fruit en slagroom. Het was erg lekker! En dit alles pal aan het strand, uitzicht op de oceaan, onder de wuivende palmen. Wat wil een mens nog meer!

We hebben overigens slecht geslapen. Het was belachelijk warm. Om drie uur heeft Wouter de airco aangezet, op 26ºC om het af te laten koelen. Toen koelde het inderdaad eindelijk lekker af. Kan je nagaan hoe warm het daarvoor was!

Onderweg naar Palo Verde zien we een boom met elf brulapen. Ze eten de jonge bladknoppen in een, op het oog, kale boom. Het is een leuk gezicht en we kunnen ook heel dichtbij komen.

Ons plan was om vanochtend een hotel in Bagaces te zoeken, daar onze tassen achter te laten en dan door te rijden naar Palo Verde (via een gravelroad). Zodat we in dat natuurpark een middag konden wandelen. Het hotel wat we op het oog hadden, blijkt echter niet meer te bestaan. Het hotel dat nog wel in het dorp zit (hotel Miravalle) heeft geen eigen parkeerplaats. Je moet de auto aan de weg zetten, waar veel verkeer doorkomt en die eigenlijk geen parkeergelegenheid biedt. Dit staat Wouter absoluut niet aan. Resultaat: we skippen Palo Verde en rijden meteen door naar Monteverde. We slaan linksaf van de PanAmerican Highway (inter americana) bij 'the aligator river' (rio lagarto) en hobbelen ongeveer 35 km over een zeer slechte gravelroad naar Monteverde. Daar komen we rond twee uur aan. Onze reisbijbel waarschuwt dat in het droge seizoen (is nu) het hier erg druk kan zijn. Maar als we ons melden bij 'Hotel El Bosque', is het geen enkel probleem om een kamer voor twee nachten te krijgen. ($32 per nacht). Het blijkt een prima hotel te zijn, met rijtjes van vier cabins en een zeer goede en hete douche. Het is allemaal mooi verzorgd met mooie bloemenperken et cetera.

Ons middaguitje is naar de 'vlindertuin' in Monteverde. Hier krijgen we een tour van een Engels sprekende gids van ongeveer een uur. De entree was 3000 colonnes per persoon. Het is erg leuk en informatief. We gaan vier soort van kassen door met vlinders en krijgen vooraf uitleg over de insecten en vlinders aan de hand van dode of levende beesten in showcases. Een aanrader! Hier zien we ook een tarantula (spin, harig, zwart/oranje gestreept, ongeveer 5 tot 10 cm groot). De gids vertelt ons dat deze spin geen web maakt om zijn prooi te vangen, maar deze opwacht in een gat in de grond en de prooi dan bespringt.

Als we uit de vlindertuin komen, maken we nog een kleine wandeling rond het hotel, ongeveer 2 km keurig met bordjes aangegeven. Daar spot Wouter een gat in de grond met zowaar zo'n vreselijke tarantula erin! Die hadden we nooit gezien als we in de vlindertuin hier niet over gehoord hadden.
Tijdens onze wandeling zien we ook nog twee prachtige vogels (een paartje): blue crowned mot mot.

Bij ons hotel hebben we geïnformeerd naar mogelijkheden om met een gids een wandeling te maken in het reservaat Monteverde. Nou die mogelijkheden waren er. De hoteleigenaar heeft plaatsen voor ons gereserveerd voor morgenochtend half 8 ($29 pp, inclusief toegang tot het reservaat, duur 2,5 tot 3 uur).
Leuk, we gaan morgenochtend dus al vroeg op pad. We hopen de beroemde quetzal te zien. Wouter leest net dat'ie in maart en april een nest bouwt en dan het makkelijkst te zien is. Laat het morgen net 2 maart zijn. We zijn benieuwd!

We eten in het Italiaans restaurant bij het hotel. Het is misschien een goed restaurant maar de gnochie die wij hadden, op aanraden van de ober, was niet lekker. Wat een meelballen!

Zondag 2 maart (Monteverde Reserva Biolóogica)

Redelijk zonnig, niet zo warm, ongeveer 20ºC

Pfoeh! We hebben 't end behoorlijk in de bek. Maar we hebben 'm gezien… de quetzal!

We vertrekken om 7.15 uur (na een haastig ontbijt omdat het restaurant later open ging dan was aangegeven) naar het reservaat. Waar om half acht onze tour begint. We moeten een kaartje kopen aan de kassa van het reservaat van $27 pp, waarvan $12 voor het park is en $15 voor de gids). Het is flink doorrijden en we zijn net te laat. Maar de tour begint met een diapresentatie en een toelichting over het reservaat en de beesten erin, dus we kunnen nog aanschuiven. Prachtige plaatjes!
Daarna lopen we met de gids 3,5 uur door het reservaat. We zitten in een groep van ongeveer 9 personen. Het is bijzonder prettig om dit met een gids te doen. Zelf zouden we nooit zo veel gezien hebben als we nu zien. De leek (zoals wij dus) hoort veel getsjilp en dergelijke en ziet alleen maar groen (nevel)woud. Het nevelwoud is niet (echt) nat en nevelig. We zitten in de droge periode en het is relatief zonnig.

Met de gids zien we veel vogels. Waarvan de quetzal wel de meest speciale is. We staan een tijdje te posten met uitzicht op een boom waar een andere groep eerder op de ochtend een quetzal heeft gezien. De gids ziet 'm natuurlijk als eerste en installeert direct voor ons een mega-verrekijker op een grote driepoot (die hij de hele tijd al meesjouwt). Wouter en ik zijn er snel bij en kunnen de quetzal door deze kijker geweldig zien. Het is een mannetje met een staart van ongeveer 70 cm (volgens de gids). Wij zien met name de felrode met blauwe buik/borst. Wat een kleuren! Helaas vliegt 'ie snel weer weg zodat niet de hele groep 'm heeft kunnen zien.
Bij een hangbrug (ja, dat was even leuk voor mij met m'n hoogtevrees) met een overhang van ongeveer 100 m, zien we een paartje "…. Chlorofonia". Prachtig gekleurde kleine vogeltjes: geel, groen en blauw. Ze zijn een nest aan het bouwen. Wouter ziet door de kijker van de gids nog een soort toekan: de "emerald tourcanet". Voordat ik ze in het vizier van mijn verrekijker heb zijn ze alweer weg.
Verder kan ik me nog de "black guan" herinneren. De gids noemt deze vogel de "machine-guan" omdat deze het geluid maakt van een "machine-gun" (mitrailleur). Deze vogel heeft ook niet zo'n fijne motoriek. Landen lijkt meer op crashen.
En er is een vogel die de gids "R2D2" noemde (van Starwars). Hoe hij eruit ziet; geen idee. Maar zijn geluid lijkt sterk op "R2D2". De gids vertelt dat de meeste mensen ongeveer twee vogelsoorten kennen: LYB's en LBB's: Little Yellow Birds en Little Brown Birds. Maar wij kennen er na deze tour natuurlijk veel meer. Alhoewel: verder hebben we veel vogels gezien waar ik de naam direct weer van ben vergeten.

We hebben veel wetenswaardigheden gehoord vandaag. Onder andere:

• De quetzal eet voornamelijk avocado's. En nee, niet van die grote. Maar kleine van ongeveer 2x een olijf. Deze pikken ze van de boom en gaan dan zitten om 'm op te eten. Vervolgens vliegen ze ergens anders heen om daar de vrucht te verteren. En later komen ze terug naar de avocadoboom om een nieuwe vrucht te eten.
• De nevel in het nevelwoud biedt de beesten/vogels bescherming tegen roofvogels en roofdieren. Als er geen nevel is, zijn de dieren dus moeilijker te zien omdat ze zich meer verstopt houden. Dat verklaart waarom wij vandaag zo weinig beesten kunnen zien. Er is eigenlijk geen nevel.
• Er valt in Monteverde 3 meter (of 10? Wouter weet het niet meer, en ik onthoud zulke dingen nooit) vocht per jaar. Niet door regen, maar in de vorm van nevel.
• In de afgelopen verkiezingen in Costa Rica hebben geen van de dertien presidentskandidaten het behoud van de natuur in hun verkiezingscampagne genoemd. Hier in Costa Rica wordt de dienst uitgemaakt door mensen in San José. Zij hebben nog maar weinig aandacht voor de prachtige natuur die het land rijk is. Tot spijt van onze gids.
• Monteverde is een natuurreservaat en geen nationaal park en krijgt dus geen geld van de regering. Geld komt van organisaties als Wereld Natuur Fonds, landen als Zweden, Denemarken en België en van de entreegelden. Met het geld kopen ze meer land/natuur aan en onderhouden ze de paden voor de toeristen. Dit is slechts 2% van het park. De rest is voor toeristen ontoegankelijk. De paden zijn over het algemeen goed. Dit kan komen omdat het nu het droge seizoen is.
• De weg naar Monteverde wordt met opzet zo slecht onderhouden, omdat ze anders te veel bezoekers krijgen en bezoekers van het verkeerde soort. Nu komen alleen de echte natuurliefhebbers.

Na de wandeling met de gids eten we in het cafetaria bij de ingang: lekker een kaas/hamburger met een bord vers fruit. Mjummie, mjummie! Het is inmiddels lunchtijd dus.

's Middags maken we zelf een andere wandeling van 4 km. We doen er drie uur over. Tijdens onze wandeling zien we met name veel bos en ook wel bloeiende struiken en bloemen. We horen meer vogels dan we zien. En ook de apen en luiaards ontsnappen aan onze aandacht. We zijn dan ook blij dat we vanochtend wel veel hebben gezien.

Bij de ingang van het reservaat is ook een "hummingbird gallery" (gratis entree). Hier hangen een aantal flessen+plateau waarin nectar zit. Hier komen de kolibries op af. Het is er een komen en gaan van kolibries. Geweldig! Ze scheren voor je neus langs en vlak over je hoofd. Opvallend is ook dat ze 'vechten' om bij de nectarfles te komen. Alsof het schaars is! En toch hangt het er de hele dag, vijf flessen op een rijtje!
Hier hebben we de grootste kolibrie gezien die in Costa Rica voorkomt: de "violet sabrewing". Op de foto's is hij te herkennen als de grote blauwe met een wit staarteinde. Er waren er ook die ongeveer ¼ zo groot waren. De "violet sabrewing" is ongeveer evengroot als een lijster. Deze "sabrewing" hebben we gistermiddag ook rond ons hotel gezien.

Toegift van vandaag:
Toen we net naar het restaurant liepen zagen we twee enorme padden over de weg springen. Echt heel groot: zo groot als mijn handpalm met één vingerkootje ongeveer. Enorm!

Dag 11 en 12

Dag 15 en 16